Hoe een Vlaamse lefgozer Silicon Valley veroverde

©Anthony Dehez

In volle dotcomgekte trok de jonge West-Vlaming Philip Inghelbrecht eind jaren 90 naar Californië, om zijn saaie kantoorjob te vergeten. Hij stond er aan de wieg van de muziekapp Shazam, pionierde bij YouTube en schudde stevig aan de boom van de Amerikaanse auto-industrie en advertentiewereld. Een verhaal over beginnersgeluk, heel veel lef en doorzettingsvermogen.

Een liedje op de radio scannen met je telefoon en meteen weten welk nummer het is. Shazam was tien jaar geleden een van die magische apps die ons deden beseffen hoe ingrijpend de smartphone ons leven zou veranderen. Ook Apple-baas Steve Jobs en zijn team wisten maar al te goed hoe belangrijk het was om rond hun gloednieuwe iPhone een ecosysteem van coole applicaties te bouwen. In de eerste reclamespots voor de App Store die in 2008 op de Amerikaanse tv te zien waren, werd Shazam al volop in de kijker gezet.

Voor Philip Inghelbrecht was dat het moment waar hij al jaren op zat te wachten. Zijn start-up Shazam overleefde toen al enkele jaren in het presmartphonetijdperk, als een betaaldienst die telecomoperatoren aanboden. ‘Je belde naar een nummer, liet de telefoon naar de muziek luisteren, en je kreeg een sms terug met de informatie. Een groot succes is dat nooit geweest, maar we wisten wel dat de mobiele telefoon op een dag een processor en een besturingssysteem zou krijgen. Toen de iPhone uitkwam, waren we er helemaal klaar voor.’ Intussen is Shazam een digitaal wereldmerk dat op het punt staat om door Apple te worden overgenomen, naar verluidt voor 400 miljoen dollar.

topspreker op supernova
topspreker op supernova

Shazam-oprichter Philip Inghelbrecht is een van de topsprekers op de eerste editie van het techfestival SuperNova van 27 tot 30 september in Antwerpen. Hij zal er niet alleen terugblikken op zijn 20 jaar als ondernemer, maar hij kijkt ook vooruit naar de volgende 20 jaar. Andere topsprekers uit de tech- en ondernemerswereld zijn onder meer Jan Rabaey, die mee de basis legde voor de iPad, de marketinggoeroe Seth Godin, de techvisionair Ray Kurzweil, de ruimtefilosoof Angelo Vermeulen en de medeoprichter van Twitter, Biz Stone.

Info en tickets:

www.supernovafest.eu

Shazam zou er wellicht niet geweest zijn zonder de hang naar avontuur van de Zedelgemnaar Inghelbrecht, die nochtans niets had met technologie of programmeren. ‘Tijdens mijn middelbare schooltijd droomde ik ervan om zakenbankier te worden. Na mijn studies startte ik bij de beursvennootschap Dewaay. Mijn baas vroeg me op mijn eerste dag om een nota te schrijven over de impact van de verkiezingen op de Belgische economie. Ik wist daar niks over, maar heb me wat geïnformeerd en een artikeltje geschreven dat naar alle klanten gefaxt werd. De volgende dag was ‘analist Inghelbrecht’ plots voorpaginanieuws’. (lacht)

Hij had al snel door dat de bank niets voor hem was. ‘Ik zat daar met zes beeldschermen voor mijn neus, keek naar mijn collega van 35, en ik dacht: ‘Jij doet hier nog elke dag precies hetzelfde, hoe triestig.’ En omdat ik niet wist wat ik dan wel wilde doen, ben ik maar gaan studeren.’

Samenwerking met BBC

Hij koos voor een opleiding in Berkeley, een van de hofleveranciers van technisch vernuft in Silicon Valley. ‘Ik besefte toen niet wat die vallei precies inhield, ik was er alleen op gebrand om mijn cv helemaal om te gooien. Ik wilde niets meer met de financiële wereld te maken hebben.’

Vrijwel meteen raakte Inghelbrecht bevriend met studiegenoot Chris Barton. Ze droomden ervan om samen een start-up te beginnen. Massa’s voorstellen passeerden de revue, zoals het idee om op basis van de locatiegegevens van mobiele telefoons de verkeersdrukte weer te geven. Google Maps avant la lettre. ‘Helaas heb ik er geen octrooi op genomen.’ Uiteindelijk ging het duo voor Bartons idee om een digitale herkenningsdienst voor muziek te beginnen.

Technologisch was het een gewaagd concept. ‘Er bestonden al eenvoudige vormen van muziekherkenning, maar voor Shazam hadden we software nodig die in milliseconden een liedje kon halen uit een database met miljoenen nummers. We hebben maanden gezocht naar de juiste persoon om dat te maken. Dankzij Stanford-professor Julius Smith, die met zijn werk de basis heeft gelegd voor het succes van de Yamaha-synthesizers, kwamen we op het spoor van Avery Wang, die we meteen medeoprichter hebben gemaakt.’ Pas na maanden proberen, toen hij het bijna opgaf, zou Wang het juiste algoritme vinden dat Shazam mogelijk maakte.

Als de fraude bij onze geldschieter Lernout & Hauspie een week eerder was uitgelekt, dan was er misschien geen Shazam geweest.
Philip Inghelbrecht
Medeoprichter Shazam

Om Shazam te lanceren weken de ondernemers uit naar Groot-Brittannië, dat de ideale combinatie heeft van een sterke muziekcultuur en een geavanceerde telecommarkt. Dhiraj Mukherjee, een vriend van Barton die in Londen woonde, werd als vierde oprichter aan boord gehaald. Ze slaagden erin om 7,5 miljoen dollar kapitaal op te halen bij drie investeerders. Behalve van IDG Ventures en de Britse Virgin-baas Richard Branson kreeg Shazam ook 2 miljoen dollar van FLV Fund, het investeringsfonds voor spraaktechnologie dat verbonden was aan het beruchte Ieperse techbedrijf Lernout & Hauspie.

‘Het heeft geen haar gescheeld of de operatie was mislukt. Een week nadat het geld van FLV op onze rekening was beland, pakte The Wall Street Journal uit met het verhaal over boekhoudfraude bij L&H. Was dat een week eerder gebeurd, dan hadden we wellicht nooit geld gekregen en was Shazam er nooit geweest. FLV Fund was trouwens de beste investeerder die we ooit gehad hebben: we hebben ze nooit meer gezien, hun stoel op de raad van bestuur bleef letterlijk leeg.’

De laatste grote uitdaging was het bouwen van een muziekdatabase, liefst met de hits van het moment. Omdat de machtige platenmaatschappijen niet stonden te springen om met zijn start-up in zee te gaan, gooide Inghelbrecht het over een andere boeg. ‘Op een avond kwam ik in een bar een kerel tegen die bij de BBC-radio in Londen werkte. Toegegeven, we hebben die ontmoeting wat geforceerd. We wisten dat hij weken voor de officiële releases alle nieuwe cd’s toegestuurd kreeg. In ruil voor een vergoeding wilde hij die wel door een koerier naar ons kantoor laten brengen. Ons team stond elke week klaar om al die nummers te rippen, waarna we de cd’s weer inpakten en de koerier ze netjes bij de BBC afleverde. We hebben dat zeker een jaar volgehouden, en iedereen vroeg zich af hoe we toch aan al die muziek kwamen. Uiteindelijk zagen de platenmaatschappijen in dat ze maar beter met ons in zee konden gaan.’

Ook in de jaren nadien bleef het vechten om te overleven. Kort na de commerciële lancering in augustus 2002 moest Inghelbrecht 20 van de 60 mensen ontslaan en kapitaal bijtanken tegen bar slechte voorwaarden. ‘Dat we nog vijf jaar overleefd hebben tot aan de lancering van de iPhone, was alleen omdat auteursrechtenmaatschappijen veel geld wilden betalen voor onze technologie.’

Eerste Belg bij Google

In 2004 stapte Inghelbrecht uit het management, vastbesloten om zijn graantje mee te pikken van de ontluikende markt voor online video. Hij werd voor zover bekend de eerste Belg die bij Google aan de slag ging, dat toen nog maar pas op de beurs noteerde. Wanneer Google een jaar later de veelbelovende start-up YouTube overnam, trok hij opnieuw zijn stoute schoenen aan. ‘De dag na de overname ben ik naar het kantoor van YouTube gereden en heb ik aan Steve Chen en Chad Hurley (de oprichters, red.) voorgesteld om voor hen te komen werken. Ze zeiden ‘OK, maar zorg wel zelf voor een bureau, want we hebben geen tafels meer over.’’

Inghelbrecht gebruikte de expertise van Shazam om bij YouTube software te ontwikkelen die opgeladen video’s kan herkennen. ‘Dat liet ons toe de auteursrechten te beheren en advertentiegeld door te storten aan de studio’s, die in ruil hun rechtszaken wegens piraterij lieten vallen.’

Hoewel hij bij YouTube naar eigen zeggen zijn leukste jaren beleefde, bleef de goesting hangen om weer iets van nul op te bouwen. Een toevallige ontmoeting tijdens een zeiltochtje bracht hem aan boord van TrueCar, een start-up die bezig was met de ontwikkeling van een prijs- en reviewsite voor auto’s. ‘De auto-industrie lag toen op haar gat, wat altijd een goed moment is om iets nieuws te starten. Iedereen wil dan zaken met je doen, want niemand heeft iets te verliezen.’ De start-up van toen noteert vandaag op Nasdaq met een jaaromzet van 320 miljoen dollar.

Inghelbrecht stapte zo naadloos over van online muziek en online video naar de volgende digitale megatrend, de analyse van big data om economische processen efficiënter te maken. Bij TrueCar werd hij geconfronteerd met het klassieke dilemma van de tv-adverteerder: je weet dat tv-reclame werkt, maar je weet nooit zeker of je geld wel op de meest efficiënte manier wordt ingezet. ‘Enkele van onze dataspecialisten hebben toen software geschreven die daar meer inzicht in bood. Ik besefte meteen dat ook andere bedrijven dat product konden gebruiken. In 2011 ben ik weggegaan bij TrueCar, om die gasten drie jaar later weer aan te trekken als medeoprichters van mijn huidige bedrijf, Tatari, ook gevestigd in de Valley.’

Slechte investeerder

Tatari laat zich misschien nog het best omschrijven als een soort Google Analytics voor tv-reclame: een tool die bedrijven op basis van data inzicht geeft in hoe ze efficiënt op tv kunnen adverteren. Opnieuw heeft Inghelbrecht zijn moment goed gekozen. ‘Mensen gaan anders tv kijken. Ze ruilen hun kabelabonnement voor diensten als Netflix en Hulu. En dus moet ook de hele meetmethodiek mee veranderen. Het is een perfecte storm, en wij zitten er middenin. Het kan niet beter.’

Na amper twee jaar is Tatari al winstgevend en nadert het de omzetkaap van 100 miljoen dollar. Het is wellicht zijn laatste grote project, zegt Inghelbrecht. ‘Alles wat ik de jongste 15 jaar gedaan heb, neem ik mee in wat ik vandaag doe. Bij Shazam leerde ik dat je beter geen externe investeerders hebt, Bij Google onthield ik dat je slimme mensen moet aanwerven, bij TrueCar ontdekte ik dat tv-reclame beter kan en dat je kunt meesurfen op de golf van een veranderende industrie.’

‘Uiteraard helpt mijn cv intussen ook een handje. Twintig jaar geleden werd ik vaak weggelachen, vandaag luistert iedereen. Ik wil daar niet over opscheppen, maar je moet dat in je voordeel gebruiken. Jongeren zonder ervaring hebben het veel moeilijker.’ Opschepperij is in elk geval niet iets waar we de West-Vlaming van verdenken. Hij is niet te beroerd om toe te geven dat hij van sommige dingen niets afweet, en dat hij misschien wel een goede ondernemer is, maar ook een slechte investeerder. ‘Een goede investeerder zegt honderd keer nee voor hij één keer ja zegt. Bij mij is dat net omgekeerd, ik ben daar wat te optimistisch in.’

Dat optimisme komt ook terug wanneer we hem vragen hoe hij kijkt naar de malaise rond Facebook en de digitale reuzen in Silicon Valley. ‘Er is een probleem met de manier waarop ze met onze data omgaan. Maar ik ben er zeker van dat ze daar een oplossing voor vinden.’ Toch is er één ding dat hem van het hart moet: ‘Veel mensen die in de Valley werken, denken dat ze alles beter weten. Er is een zekere arrogantie ingeslopen die me niet ligt. Twintig jaar geleden was iedereen daar veel bescheidener.’

Misschien kijken we over tien jaar terug op Silicon Valley zoals we vandaag kijken naar de arrogantie van Wall Street.
Philip Inghel brecht
Medeoprichter Shazam

Is het niet dezelfde sfeer die hij twintig jaar geleden bij de bank al eens ontvluchtte? ‘Precies. Ik vraag me dat ook wel eens af. Misschien kijken we over tien jaar terug op de arrogantie van Silicon Valley zoals we vandaag terugkijken op de arrogantie van Wall Street. Als ik er ooit wegga, dan zal dat de reden zijn.’

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content