Ode aan de postbode die gitaren thuisbrengt

Postbode Mario bezorgt ook in coronatijden pakjes aan de inwoners van Haacht. ©Tim Dirven

Ook in tijden van corona staat de vrolijke postbode Mario Praet elke dag om 3 uur op om kranten, brieven en pakjes rond te brengen. ‘Ik ben een sociaal kieken.’

Behalve enkele wandelaars die hun hond uitlaten, zijn de straten van Haacht om 8 uur ’s ochtends leeg. Alleen voor het sorteercentrum naast het postkantoor is het druk. Een tiental postbodes duwen gehaast karren vol pakjes naar hun bestelwagen.

‘Normaal fietsen hier nu honderden kinderen naar school, maar tegenwoordig kan ik bijna blind over de straat rijden. Het is onwezenlijk', zegt Mario Praet. De 57-jarige postbode, die structureel goede luim uitstraalt, staat ons op te wachten. Hij draagt een werkbroek, een stevige fluojas en een zwarte muts waarin een oplaadbare zaklamp verwerkt zit. Hoelang Mario al bij de post werkt? ‘38 jaar, met goesting’, floept het eruit.

Mario was vandaag al vroeg uit de veren. Om halfvier vertrok hij naar Leuven om alle kranten voor zijn regio op te halen. Nu hij 170 dagbladen heeft rondgebracht, begint het tweede deel van zijn shift.

Normaal fietsen hier nu honderden kinderen naar school, maar tegenwoordig kan ik bijna blind over de straat rijden. Het is onwezenlijk.
Mario Praet
postbode

Een postbode op ronde volgen, is in tijden van social distancing niet eenvoudig. In het sorteercentrum, dat helemaal is heringedeeld, mogen geen buitenstaanders meer binnen. Bpost wil ook niet dat we in Mario's Fiat stappen. Daarom rijden we achter hem en voeren we onze gesprekken vanop afstand als de postbode uitstapt.

Soms moet Mario even wachten voor een smeedijzeren poort opendraait of iemand de deur opent. Even vaak loopt hij zonder aarzelen de tuin in en klopt hij op de achterdeur. ‘Voor wanneer is het?’, informeert hij bij een hoogzwangere vrouw. ‘1 juli? Hopelijk is corona tegen dan voorbij!’ Een vrouw staat de postbode met haar blaffende hond op te wachten achter een Bekaert-hek. ‘Ik verwachtte een pakje’, zegt ze. ‘Het zijn er zelfs twee!’, roept Mario vrolijk terug.

Corona

Voor veel burgers is de postbode, naast de apotheker en de winkelbediende, de enige buitenstaander die ze nog zien. ‘Je voelt dat mensen sneller een gesprek aanknopen, vanop afstand’, zegt Mario. ‘Die mensen zijn net op tijd uit Spanje kunnen terugkeren’, fluistert hij nadat een oudere man een pakje in ontvangst heeft genomen.

Zelf heeft Mario weinig schrik van het coronavirus. Na elke vijf bezorgingen wast hij zijn handen met een flesje alcoholgel. Handschoenen vindt hij niet nodig. Mario weet bij elk huis waar hij pakjes mag achterlaten, op een tuinstoel of achter een kaars bijvoorbeeld. Bij een villa stapt hij de lege veranda binnen en legt hij het pakket op de tafel. ‘De deur staat altijd open’, knipoogt hij.

Het belangrijkste is dat je af en toe tijd maakt om met de mensen te praten.
Mario Praet
Postbode in Haacht

Omdat supermarkten tijdelijk geen kortingen mochten geven, moet Mario minder reclamefolders bedelen. Maar het aantal pakjes stijgt fors. ‘Veel spullen van de Hubo en om in de tuin te werken.’ Vandaag bezorgt Mario, die de dag begint met Radio 2 en rond 7 uur overschakelt naar Joe FM, zelfs twee grote gitaren. Op het karton staat een spreuk van de filosoof Friedrich Nietzsche gedrukt: ‘Without music, life would be a mistake.’ Als niemand de deur opendoet, piept Mario door een klein raampje en knikt. ‘We mogen de gitaren aan de voordeur laten staan. Hier is veel sociale controle.’

Vertrouwen

Mario, die zelf op zijn ronde woont, is een facteur uit de boekjes: hij kent iedereen in de buurt bij naam en zwaait voortdurend in het rond. ‘Ik kom graag onder de mensen', zegt hij. 'Ik ben een sociaal kieken. Het belangrijkste is dat je af en toe tijd maakt om met de mensen te praten.’

De Fiat is bijna leeg, maar voor Mario is de dag niet voorbij. Straks zal hij met de fiets nog brieven rondbrengen. Tegen halfeen verwacht hij klaar te zijn. Hoelang hij dan gewerkt heeft, kan Mario niet meteen zeggen. Ook in precoronatijden telde de postbode zijn uren niet. ‘Als ik een pakje niet kan afleveren, hou ik het soms bij en steek ik het ’s avonds nog binnen.’

Een coronaheld wil de bescheiden Mario zich niet noemen. 'Maar soms hangt aan de brievenbus een kaartje: 'Dankuwel postbode'. Dat is wel leuk.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud