Advertentie
Advertentie
interview

Justine Henin: ‘Ik zat gevangen in een kleine wereld'

©Dieter Telemans

Justine Henin is niet langer de verbeten en bitsige tennis kampioene. De voormalige nummer één van het vrouwentennis heeft het zakenleven omarmd. Via seminaries en evenementen wil ze sport en bedrijven bijeenbrengen.

Limelette ligt op de weg tussen Waver en Louvain-la-Neuve, op een boogscheut van Walibi en de universiteit. Brussel is een comfortabele twintig minuten rijden. Hier nam Justine Henin eind 2007 de tennisclub La Palestre over, die ze omdoopte tot Club Justine Henin. De nummer één van de wereld had net haar beste seizoen achter de rug: tien gewonnen toernooien, waarvan twee grand slams. Bovendien mocht ze zich Sportvrouw van het Jaar noemen.

‘In die tijd was ik met mijn gedachten niet echt bij de club’, zegt Henin. ‘Ik concentreerde me volledig op mijn carrière. Vandaag ben ik er voltijds mee bezig.’ De jonge vrouw die tegenover ons zit in het gerenoveerde clubrestaurant, praat veel en graag. Ze glimlacht en is ontspannen. Op haar 32ste heeft Henin haar imago van verkrampte perfectioniste van zich afgeschud.

Ze maakt er geen geheim van dat de zakenwereld haar aantrekt. ‘De sport heeft het ondernemerschap veel te bieden: waarden als uitmuntendheid en ambitie. Maar ik kan ook veel leren van de ondernemers. Ik hou van dynamische en creatieve mensen. Tijdens mijn tenniscarrière zat ik gevangen in een heel gesloten wereldje. Ik ben blij dat ik nu nieuwe mensen met boeiende carrières kan ontdekken.’

De vrijheid die je ervaart als je met topsport stopt, is niet zo makkelijk te sturen.
Justine Henin

Met de kleine 20 miljoen euro die ze heeft bijeengetennist - sponsorcontracten niet meegeteld - en die haar in de top tien van de miljonairs uit het vrouwentennis plaatst, had Henin op haar lauweren kunnen rusten. Maar dat ligt niet in haar aard. En toch. Zichzelf opnieuw uitvinden ging moeilijker dan gedacht. ‘In het eerste deel van mijn carrière hebben velen in mijn plaats nagedacht over mijn sportief pensioen door me in allerlei dingen te laten investeren. Ik was er zelf niet zo mee bezig toen. Maar ik zag wel dat sommige collega’s nooit uit dat zwarte gat raakten en bijna in een depressie wegzakten.’

Dat gevoel overviel haar ook toen ze de eerste keer stopte, in 2008. ‘Uit schrik voor de verveling deed ik mee aan tv-shows en zo. Ik deed maar wat. Daarom ben ik ook teruggekeerd naar het tennis in 2010. Toen ik in 2011 definitief stopte, was ik er wel echt klaar voor. Ik was rijper, voorbereid. Ik ontmoette ook snel de man van mijn leven en ik werd directeur van de club in Limelette.’

De moeilijkste stap, zegt Henin, is de overgang van een leven in de spotlights naar een leven in relatieve anonimiteit. ‘De ene dag heb je een equipe van vijf, zes mensen rond je die er alles aan doen om je in de beste conditie te krijgen om wedstrijden te winnen. De volgende dag ervaar je een volledige vrijheid. Die vrijheid is niet zo makkelijk te sturen.’

©Dieter Telemans

Gezond verstand

Al snel vond Henin een uitlaatklep in de transformatie van haar tennisclub. Ze paste het businessmodel drastisch aan. Al blijft tennis belangrijk. Naast de traditionele club is er een tennisschool met 600 jonge leerlingen, en een meer elitaire academie waar een twintigtal beloften worden gekneed. Die komen uit België, maar ook uit Japan, Australië, het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Rusland. Af en toe slaat Henin met hen nog een balletje.

‘Van bij het begin wilde ik sport en zakenleven bij elkaar brengen. De club had al een restaurant en vergaderzalen, maar ik had niet de tijd om me daarop toe te spitsen.’ De club kende financiële problemen. Toen Henin in 2011 haar rackets voorgoed opborg, besloot ze orde op zaken te stellen. Vandaag staat het vastgoed op haar naam en telt de exploitatievennootschap van de club zo’n 25 medewerkers. Toch heeft ze nooit enige opleiding genoten in management en bedrijfsbeheer. ‘Ik heb me omringd met de juiste mensen. En ik gebruik mijn gezond verstand.’

Mee op missie in Qatar. ©BELGA

In een volgende stap haalde ze haar oorspronkelijke plannen van onder het stof: de tennisclub uitbouwen tot een volwaardig businesscenter. Het toeval bracht haar in contact met 3Square uit Zwijnaarde. De groep is gespecialiseerd in vergader- en congrescentra, met de klemtoon op evenementen en catering. Bovendien was 3Square op zoek naar locaties in het zuiden van het land, niet al te ver van Brussel. ‘Hun concept was precies wat ik in gedachten had voor mijn club. Eerst hebben ze een aantal consultancyopdrachten uitgevoerd. Ten slotte hebben we beslist dit zakencentrum gezamenlijk uit te baten: het restaurant, de vergaderruimten en de evenementen.’

Gewiekste onderhandelaar

Stefaan Vallaeys, de CEO van 3Square, was meteen onder de indruk van Henin. Hij zit samen met ons aan tafel. ‘Haar carrière als sportvrouw was natuurlijk fascinerend. Maar ik werd vooral geraakt door haar bescheidenheid en haar intelligentie. Ze was ook vastbesloten om een nieuwe professionele uitdaging te vinden. In de weken die volgden, heb ik haar niet alleen leren kennen als een van de beste tennissters ter wereld, maar ook als een gewiekste onderhandelaar. Ze heeft een neus voor zaken en een strategische visie.’

In enkele weken tijd werden de niet-sportieve ruimtes van de club grondig aangepakt. Hout, glas en lichte kleuren geven het geheel een moderne, maar gezellige en familiale sfeer. De vier vergaderzalen zijn genoemd naar een grandslamtoernooi: Australian Open, Roland Garros, Wimbledon en US Open. Justine Henin zelf is nooit ver weg. Aan de muren hangen trofeeën, rackets, foto’s en souvenirs.

©Dieter Telemans

‘De band met de sport staat centraal, in de vorm van incentives of teambuilding’, vertelt Henin. ‘Ik hou niet zo van de term conferenties. Dat klinkt zo gewichtig. Wij onderscheiden ons van een klassiek congrescentrum door de gezelligheid en het no-nonsense karakter van een sportclub. Ik vertel ook liever over mijn sportieve parcours. Het verhaal van het meisje van vijf dat een kampioene wilde zijn en de nummer één van de wereld werd. Via die getuigenis kan ik bedrijven kernwaarden meegeven. Voor gestreste werknemers moet sport een uitlaatklep zijn.’

Toch wil Henin - nog - niet zo ver gaan als haar tenniscollega Dominique Monami, de voormalige nummer negen op de wereldranglijst. Monami coacht bedrijfsleiders en kaderleden. ‘Die deur hou ik voorlopig op een kier. Ik wil mijn aandacht niet te zeer versnipperen. Vergeet niet dat ik ook nog een gezin heb.’

Ze besteedt wel veel tijd aan Dynamic People, een ander initiatief van haar nieuwe zakenpartner. Dynamic People wil ontbijtdebatten en conferenties organiseren, die niet noodzakelijk met het tennis te maken hebben. ‘We noemen het met opzet geen ‘businessclub’ omdat we ook gepensioneerden willen aantrekken’, verduidelijkt Henin. ‘Ook zij moeten actief kunnen blijven en mensen ontmoeten, om zo nieuwe ideeën te doen groeien. Dynamic People staat trouwens ook open voor leden uit de sportieve en de culturele wereld, onder het motto ‘Meet, learn & experience.’’

Liefdadigheid

In 2009 richtte ze Justine for Kids op als steunfonds voor kinderen met kanker, ter nagedachtenis aan haar overleden moeder. ‘De werking is intussen uitgebreid naar onder meer diabetes en hartziekten. We werken met grote pediatrische centra samen rond recreatie voor zieke kinderen, de inrichting van kinderlokalen in ziekenhuizen en op langere termijn de oprichting van een opvanghuis voor langdurig zieke kinderen.'

De tol van topsport

‘Topsport is niet goed voor de gezondheid. Mijn schouder en mijn elleboog zijn om zeep. Ik speel niet meer, behalve af en toe in mijn club. Best wel grappig: mijn arts raadt me nu aan wat meer te bewegen. Ik ben weer beginnen skiën en joggen. Ik droom ervan ooit een marathon te lopen. Maar ik heb geen uithouding, behalve op mentaal vlak.'

De aflossing van de wacht

‘Met Kim Clijsters en mezelf beleefden we een uitzonderlijke periode voor een klein land als België. We hebben nog altijd speelsters van hoog niveau, maar de mentaliteit ontbreekt. Ik heb in mijn academie een meisje van 13 met een enorm poten tieel, met spelinzicht en talent. Maar zal de mentaliteit volgen? Je ziet het ook bij de huidige generatie toptennissters: er is minder volharding in hun resultaten, hun houding, hun werkijver.'

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud