portret

Financieel orthodox, maar met een glimlach

Als CEO van de uitgever Mediafin (De Tijd/L'Echo) kan Frederik Delaplace een puik trackrecord voorleggen. De vraag is of zijn dadendrang even goed aanslaat in een veel complexere context. 'Elke scheet die je hier laat, vult hele pagina's.'

'Wie is Frederik Delaplace?' Het was vrijdag de meest gehoorde vraag aan de Reyerslaan, nadat de Vlaamse regering de 49-jarige West-Vlaming had voorgedragen als de nieuwe CEO van de openbare omroep.

Het zegt iets over de publieke status van Delaplace. Als achtereenvolgens redacteur, chef, hoofdredacteur, redactiedirecteur en CEO bij De Tijd-uitgever Mediafin is hij al een tijdje bekend bij het zakelijk nichepubliek van deze krant. Maar het bredere publiek - de doelgroep van de VRT, zeg maar - moest vrijdag nog even googelen. 

Aan dat leven in een relatieve luwte is een abrupt einde gekomen. 'Als VRT-CEO wordt hij in een klap een soort BV', drukt een VRT-topper het uit. 'Dat is het eerste waar hij aan moet wennen: het vergrootglas waar de VRT onder ligt. Iedereen heeft een mening over alles wat er gebeurt, en ventileert die op elke manier mogelijk. Elke scheet die je hier laat, staat daags nadien paginagroot in alle kranten.' 

Onbeschreven blad

Als VRT-CEO wordt hij in een klap een soort BV.
VRT-topper

Die relatieve onbekendheid kan ook een troef zijn, meent diezelfde VRT-bron. 'Mensen weten alleen dat hij een mooi parcours met De Tijd heeft afgelegd. Dat hij van een zieltogende krant mee een A-merk kon maken. Voor de rest kan hij zo goed als van een wit blad vertrekken. Hij is geen uitgesproken opiniemaker, valt nog nergens echt op vast te pinnen. Dat is een voordeel.' 

Dat parcours begon als journalist bij de toen nog Financieel Economische Tijd in 1994. Delaplace verkende journalistiek alle rangen, tot hij in 2005 hoofdredacteur werd. In die functie maakte hij de overname mee van de krant door De Persgroep en Rossel, die ze samen met de Franstalige tegenhanger L'Echo onder één dak brachten bij Mediafin. Het was een periode van zware herstructurering met dito jobverlies.

'We hebben toen heel moeilijke beslissingen moeten nemen', herinnert toenmalig CEO en huidig voorzitter van Mediafin Dirk Velghe zich. 'Ik heb toen heel veel gehad aan Frederik als rechterhand. Leuk was anders, maar toen hij de cijfers zag, begreep hij meteen dat iets moest gebeuren en durfde hij dat ook te verdedigen.'

Muren afbreken

Velghe leerde Delaplace kennen als iemand met een overdosis enthousiasme en dadendrang, zegt hij. 'Toen hij redactiedirecteur werd, heeft hij een hele tour gedaan langs redacties in Europa. Toen hij terugkwam, wist hij meteen wat moest gebeuren. Onze nieuwe redactie in Brussel bestond toen nog uit verschillende units. Onder zijn impuls hebben we de muren weggeslagen, om één grote newsroom te creëren. Dat was een signaal dat iedereen op de redactie aan hetzelfde zeel trok.'

'Vanaf dan schreef iedere journalist ook voor online, terwijl de andere kranten nog met stagiairs werkten om hun website te bevoorraden', zegt Velghe. 'Bij ons was het doel om papier en online meteen dezelfde kwaliteit te geven. Dat heeft het pad geëffend voor ons digitaal betaalmodel. Die visie had hij al toen de muren neerkwamen.'

In sommige politieke kringen zien ze de financieel orthodoxe Delaplace graag komen, gezien de bijna permanente besparingscontect bij de VRT.

De vraag is hoe die dadendrang zich zal vertalen in de complexere context van de VRT, waar de CEO slechts een van de machthebbers is, naast sterke vakbonden, politieke bestuurders en een meekijkende publieke opinie.

Als Mediafin-CEO is Delaplace het gewend beslissingen door te drukken, zonder al te veel tegenspraak te dulden. 'In een privébedrijf is dat een sterkte', zegt Velghe. 'Maar bij de VRT, waar veel meer belangen spelen, wordt het de kunst een balans te vinden tussen zijn dadendrang en wat kan en mag.' 

Humor

Een van de eerste uitdagingen die de West-Vlaming zichzelf oplegt, is de fierheid bij de openbare omroep in ere herstellen. De vraag is hoe hij dat zal doen. Bij Mediafin was zijn visie daarop duidelijk: een bedrijf dat het financieel goed doet en zijn budgetten haalt, heeft fiere werknemers. Het verklaart zijn financiële orthodoxie als manager, een kwaliteit die sommige politieke kringen graag zien bij de VRT, die bijna permanent in besparingsmodus zit. 

Voor iemand die meestal serieus moet zijn, kan hij alles goed loslaten in het weekend.
Frederik Vandemarliere
Ondernemer

Maar je budgetten halen bij de VRT - die zijn inkomsten grotendeels haalt uit subsidies - is niet hetzelfde als bij een privébedrijf. Dus zal Delaplace uit een ander vaatje moeten tappen om de kin van zijn nieuwe werknemers de lucht in te krijgen. 

Dat hij zijn ideeën duidelijk en met humor kan overbrengen, heeft hij mee. Zijn vrienden omschrijven hem als joviaal, een grappenmaker en gul in zijn vriendschap. 'Een goed mens, quoi.' 

Een fanatiek supporter van Club Brugge, dat ook. 'Voor iemand die meestal serieus moet zijn, kan hij alles goed loslaten in het weekend', lacht ondernemer Frederik Vandemarliere, een lid van het vriendengroepje met wie Delaplace trouw de thuismatchen van blauw-zwart volgt. 'Dat eindigt wel eens aan de toog, ja. Of in frituur Carlos, daar is Frederik een grote fan van.' 

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud