Advertentie
Advertentie
interview

‘Ik wil me niet meer verstoppen'

Wim Wouters ©Jonas Roosens

Weinig ondernemers durven openlijk te praten over falen. Wim Wouters (39), de gameontwikkelaar wiens bedrijf Grin deze week failliet ging, doet dat wel. ‘Ik rouw. Dit is ongelofelijk kut. Maar ik kom terug. Echt waar.’

Wouters was jarenlang een vaandeldrager van de Belgische game-industrie, een topper in zijn vak, maar deze week was het spelletje uit. ‘Game over’, luidde de titel van de brief die hij op zijn website postte. De Antwerpenaar wond er geen doekjes om. ‘Het is voorbij. Grin is failliet. Het geld is op, ik kan zelfs geen postzegels meer betalen.’ Hij gaf openlijk toe dat hij fouten gemaakt had. En dat hij het daar verdraaid moeilijk mee had. ‘Neem niet te veel risico’, drukte hij collega gameontwikkelaars op het hart. ‘Jullie willen niet in mijn schoenen terechtkomen. Jullie willen niet alles verliezen wat jaren gekost heeft om het op te bouwen.’

Twee dagen na zijn brief ontmoeten we Wouters in een brasserie in Antwerpen. ‘Dat zinnetje over niet te veel risico nemen, was dat erover?’ Hij twijfelt veel. Het faillissement van Grin - ‘mijn kindje’ - heeft hem door elkaar geschud. Grin was geen start-up, maar een bedrijf met meer dan tien jaar op de teller dat op zijn piek tien mensen in dienst had. Jarenlang maakte Grin spelletjesapplicaties. Voor reclamebureaus, de Koning Boudewijnstichting, zenders als Studio Brussel en Njam. Begin dit jaar werd Grin nog gelauwerd voor een simulator die het voor Toyota in elkaar knutselde. ‘Het ging elk jaar wat beter. Ik kon zelfs geld opzij zetten.’

Wim Wouters is een klinkende naam in de Belgische game-industrie. Na het Gentse Larian was Grin de belangrijkste gamestudio. Woolfe, een game rond een duister Roodkapje-verhaal, werd voor de release (maart 2015) enorm gehypet. Nadien volgden gemengde reacties. De verkoop viel tegen en Grin ging kopje onder.

En dromen. ‘Het was altijd de bedoeling een game te maken. Dat wil elke gameontwikkelaar. Een ondernemer wil iets creëren. Als je voor anderen werkt, pak je een kleine marge bovenop de loon- en productiekost. Als je iets creëert en 100.000 stuks verkoopt, maak je een sprong. Je doet het niet voor het geld, maar om vooruit te gaan.’ Twee jaar geleden kreeg Wouters een sollicitant over de vloer met een interessant zijproject: een ontwerp voor een game rond Roodkapje. ‘Een demo van 20 seconden, maar het zag er fantastisch uit. Ik was zo enthousiast. Die sollicitant zou mijn lead artist worden. We zouden de wereld veroveren.’ Hij pauzeert en slikt, zoals hij wel 100 keer zal doen tijdens ons gesprek. ‘Dat was de bedoeling: de wereld veroveren.’

Telefoon van Microsoft

Grin wierp zich op Roodkapje en bouwde er Woolfe rond, een platformgame in een donkere sprookjeswereld. Een trailer van het spel werd begin 2014 bijzonder positief onthaald in de Amerikaanse spelletjesmekka’s. ‘Vijf publishers kwamen zich aanbieden om Woolfe uit te brengen. Een paar maanden later belde Microsoft. Of ze een deel van onze trailer mochten gebruiken in hun openingsfilmpje voor de E3, de grootste spelletjesbeurs ter wereld. Natuurlijk!’ Grin haalde een subsidie binnen van het Vlaams Audiovisueel Fonds en een achtergestelde lening bij Cultuurinvest, een deel van PMV. Er kwam meer dan 70.000 dollar binnen via een crowdfundingcampagne op Kickstarter. ‘De zaken liepen goed. Je staat daar niet bij stil, je gaat er gewoon voor. Maak je dan fouten? Misschien.’ Pauze. ‘Ja, wellicht.’

Ik ben all-in gegaan en ik heb verloren. Eerst was ik verongelijkt door de kritiek. Nu zie ik dat ik geen compromissen kon sluiten. Dat ik te enthousiast was.
Wim Wouters

Wouters besliste om het hele Woolfe-project in eigen beheer te houden. ‘Onderdak vinden bij een publisher was veilig, maar ze zouden met het gros van de inkomsten gaan lopen. Dus deden we het zelf. Een titanenwerk, wisten we. De grote studio’s werken met budgetten van tientallen miljoenen euro’s, wij met nog geen miljoen. Van de tien onafhankelijke, kleinschalige projecten mislukken er negen. Maar Woolfe zou die ene overlever zijn.’ In de tweede helft van 2014 zag Wouters dat het krap zou worden. ‘Om de game helemaal goed te krijgen, hadden we meer geld nodig. Maar dat was er niet. De publishers? Die wisten dat we krap zaten, daar viel nog maar heel moeilijk mee te onderhandelen.’

Eind 2014 bezorgde Wouters zijn vaste medewerkers hun C4, maar niet omdat hij ze echt wilde ontslaan. ‘Het was een voorzorgsmaatregel. In maart moest Woolfe uitkomen. In het onwaarschijnlijke geval dat we zouden mislukken, zou ik hen zonder die C4 nog maanden moeten uitbetalen. Nu bleef iedereen keihard doorwerken. In een goede sfeer. Iedereen ging ervan uit dat het geld na de release gewoon zou binnenkomen, en dat ze hun werk zouden houden.’ In januari kon Grin de bijdragen voor de sociale zekerheid en de bedrijfsvoorheffing niet meer betalen. Kort daarop besloot Wouters om Woolfe in twee te hakken. ‘In maart zouden we deel 1 uitbrengen, in augustus deel 2, gefinancierd met de inkomsten uit deel 1.’

Woolfe ©Philip Pvanbastelaere

‘Wanhoopsdaden, achteraf bekeken. Maar het is alsof je op een rollercoaster zit die je naar boven trekt. Klik-klik-klik. Je kan niet terug. Je blijft uitgaan van het beste scenario. De laatste maand hebben we dag en nacht gewerkt om Woolfe goed te krijgen.’ Op 17 maart lanceert Grin het spel op het digitaal platform Steam. Na twee dagen wist Wouters dat het fout liep. De verkoop viel tegen, sommige kritieken waren striemend. Het spel zag er fantastisch uit, maar er kwam kritiek op de gameplay, hoe het aanvoelt om het spel te spelen. Na een maand had Woolfe zo’n 70.000 dollar opgebracht. ‘Veel te weinig. Met Kickstarter hadden we in even veel tijd een gelijkaardig bedrag opgehaald, zonder dat we een spel in de plaats gaven. Dat zegt genoeg.’

‘Ik ben all-in gegaan en ik heb verloren’, zegt Wouters. ‘Je beseft dat niet direct. Ik was kwaad, verongelijkt door sommige kritieken. Gamers zijn verwend, dacht ik. Ze snappen het niet. Daar is misschien wat van aan, maar het is niet de reden waarom Woolfe mislukt is. Ik heb fouten gemaakt. Ik wilde geen compromissen sluiten door in zee te gaan met een grote publisher. Ik ben meegesleept door mijn eigen enthousiasme. I got high on my own supply.’ Wouters moest zijn voltallige personeelsbestand laten gaan. ‘Dat waren vrienden en ik moest ze teleurstellen. Ik voelde mij verantwoordelijk, ik schaamde mij. Ik heb enorm veel bevestiging nodig. Daar drijf ik op. En nu kreeg ik ze niet. En ik verdiende het ook niet om ze te krijgen, dat was hard.’

Wim Wouters ©Jonas Roosens

‘Als je failliet gaat, ga je door een rouwproces. Woede, ontkenning, verdriet, het passeert allemaal. Ik googelde de ‘seven stages of grief’ om te weten wat er nog zou komen. Waar ik nu zit? Ik denk dat de aanvaarding eraan komt.’ Hij is niet helemaal zeker. ‘Het is kut, kut kut. Ongelofelijk kut.’ Hij vertelt hij hoe de voorbije maanden koortsachtig op zoek ging naar geld om verder te doen. ‘Met de trein naar Parijs en Duitsland. Betaald door de papa en de mama. Op zoek naar publishers met interesse in deel 2. Maar die interesse was er niet meer. Ze kenden de problemen met deel 1, ze wilden geen risico lopen.’

Inboedel op de camion

‘Deze week kwam de camion om de inboedel van Grin op te laden. Let op, die mannen waren heel respectvol. Ik heb de vrachtwagen helpen vullen. Mijn gadgets, alles wat ik in tien jaar bij elkaar verzameld had is weg. Mijn auto ook. Alles zal openbaar worden verkocht. Ik ben niet iemand die het hoofd laat hangen, maar het is hard. Weet je wat Grin finaal over de rand geduwd heeft? 12.000 euro achterstallige bedrijfsvoorheffing. De fiscus was niet flexibel. En te bedenken dat Grin nog 12.000 euro tegoed had van de btw. Maar die kreeg ik niet, omdat ze mijn rekeningnummer niet hadden. Toen ik mijn nummer doorgaf, zeiden ze dat ik de procedure moest volgen en dat ik het geld in het volgende kwartaal zou krijgen. Het is mijn eigen fout, ik weet het wel.’

‘Woolfe’, het donkere sprookje dat een nachtmerrie werd ©GRIN

Wouters heeft klappen gekregen, maar ligt niet op de grond. ‘Ik doe voort. Ik moet ook, ik heb een gezin, ik moet een woonkrediet afbetalen. Ik maak nu digitale applicaties voor een communicatiebureau. Ik ben heel dankbaar voor die job, maar het is wennen. Ik ben altijd mijn eigen baas geweest, heb steeds in mijn eigen cocon gewerkt. Ik ga weer iets creëren, al weet ik nog niet wat. Maar het komt ervan. Al weet ik nog niet wanneer.’

En hij wil weer buiten komen. ‘Ik heb me verstopt, het isolement opgezocht. Een van de Grin-mensen is onlangs getrouwd, maar dat feest heb ik geskipt. Ik kon er gewoon niet naartoe. De schaamte.’ En Woolfe? ‘De technologie en het intellectueel eigendom worden verkocht. Ik hoop dat iemand er nog iets mee kan doen. En er liggen nog 2.000 pakketten klaar voor wie ons gesteund heeft via Kickstarter. Posters met handtekeningen van het hele team, dvd’s. Het zou fantastisch zijn als die alsnog terechtkomen bij wie ons gesteund heeft.’

Wim Wouters ©Jonas Roosens

Op enkele dagen tijd heeft hij honderden positieve reacties gekregen op zijn ‘game over’-brief. Van toppers uit de industrie, van Woolfe-aanhangers, van wildvreemden. ‘Echt hartverwarmend. Dan voel je toch dat het allemaal wat betekend heeft. Dat is belangrijk. Zelfs een Vlaams rolluikenbedrijf heeft me gemaild. Dat ze ook de grote sprong hadden gewaagd met een product waar ze heel zwaar in geïnvesteerd hadden. En dat het ook bij hen niet gelukt was.’ Pauze. ‘Ge gaat nog van mij horen.’ Een lach. ‘Echt waar. Ik kom terug. Die bevestiging, weet je wel. Ik stoef te graag.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud