column

Als de voornaam volstaat

Redacteur Weekend

Tijdens de sportzomer overschouwt Rik Van Puymbroeck wat in en naast de sportarena gebeurt.

In Genk werd zondag een alpaca geboren die Nina werd gedoopt. Geen idee of alpaca’s lenig zijn, laat staan wat ze zouden aanrichten met een brug met ongelijke leggers, maar met het eerste wol dat dat beestje in Labiomista van de kunstenaar Koen Vanmechelen zal produceren, mogen ze wel een sjaaltje voor de gouden turnster breien. In Tokio is het warm, maar in de winter in Sint-Truiden kan het frisjes zijn. En Nina Derwael is van daar. In de flashberichten die de Belgische kranten zondag uitstuurden met het nieuws van de gouden medaille, stipuleerde Het Belang van Limburg dat netjes: ‘GOUD! Truiense Nina Derwael kroont zich tot olympisch kampioen…’ Het is wachten op de dag met het nieuws dat de Breese Kim Clijsters weer een tenniswedstrijd wint. Ooit werd de krant wel eens Het Belang van Kimburg.

Wat opvalt, is dat voornamen volstaan als het over individuele olympische kampioenen gaat. Zeker bij de vrouwen. Sinds 1996: Ulla, Justine, Tia, Nafi en Nina. Geen mens zal twijfelen. Bij het kwartet dat goud op de 4 x 100 meter won, heb je bij Hanna en Olivia misschien wat hulp nodig, maar Kim en Elodie kennen we. Bij de mannen? Greg, inderdaad Van Avermaet. Alleen Fréderik Deburghgraeve moest Fredje worden voor de eeuwigheid. Toen mensen nog Roger, Robert, André, Lucien en Patrick heetten, was dat moeilijker. Ook al rust ook in hun kast een gouden medaille, de familienaam helpt toch.

Was Eddy niet de eerste sportman die geen uitleg meer behoefde? 'Allez Eddy' is tot vandaag - ook al is hij al 43 jaar geleden gestopt met koersen - de universele aanmoediging voor de toekomstige kampioen. Eddy, Eddy, Eddy: op oude banden uit het VRT-archief is het de soundtrack bij wielerwedstrijden. Kwam het niet van de toeschouwers, dan kwam het van de commentatoren. Er is immers niets nieuws onder de zon. Ook toen al waren sportjournalisten vaak meer supporters dan reporters.

Toch werd Eddy nooit olympisch kampioen. Hij was er wel bij in de individuele wegrit tijdens de Spelen van 1964 in Tokio, maar het parcours was te vlak en zijn poging om te ontsnappen op het enige stukje licht bergop liep op niets uit. De Fransen haalden hem terug, een (ook nadien) onbekende Italiaan pakte goud. Er was voor Eddy zelfs geen medaille. Toen veel later zijn zoon brons pakte op de Spelen van 2004 in Athene, vulde hij een leemte op in de familie. Vader had alles gewonnen en zijn zoon werd nu derde. De grootste prestatie van Axel. Axel? Sorry: Axel Merckx.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud