column

De bokser die op zijn rug sliep

Redacteur Weekend

Tijdens de sportzomer overschouwt Rik Van Puymbroeck wat in en naast de sportarena gebeurt.

Omdat er geen Belg in Tokio bokst, krijgt de sport amper aandacht bij ons. Dat is jammer, want boksen was er al op de oude Griekse Olympische Spelen bij en tegen kerels als Onomastos uit Smyrna kon je beter eten dan vechten. Onomastos won de bokstitel op de Spelen van 688 voor Christus. Van een boksring was eerst geen sprake. In ‘Sport in Hellas’, een ouder naslagwerk, staat: ‘Als de afstand te groot werd, werden de tegenstanders door middel van een stok of een ladder binnen de voorziene ruimte teruggedreven.’ Wie schrik had en ging lopen, kreeg dus nog meer slaag.

Ik moest wel op mijn rug slapen, anders had die medaille in mijn borst gesneden.
Muhammad Ali

De moderne Onomastos heette Cassius Clay, een zwarte jongen die als 18-jarige naar de Spelen van 1960 in Rome kwam. Categorie halfzwaargewichten. In ‘Ali, koning van de wereld’ beschrijft David Remnick hoe - dan nog - Clay (later Muhammad Ali) zich zo thuis voelde in Rome dat men hem de burgemeester van het olympisch dorp noemde. Remnick citeert de hardloopster Wilma Rudolph die drie gouden medailles won: ‘Zijn medebewoners waren weg van hem. Iedereen wilde bij hem zijn. Iedereen wilde met hem praten.’ Clay zelf wilde overigens bij Rudolph zijn, hij was verliefd op haar, maar Wilma was verloofd met een hardloper. Die kamp verloor Ali dus, zijn enige in Rome. Vier keer won hij en in de finale moest Zbigniew Pietrzykowski (‘een gedrongen koffiehuisbaas uit Polen’, schrijft Remnick) eraan geloven. Toch kreeg de goudenmedaillewinnaar kritiek van de boksspecialist van The New Yorker. ‘Een bokser die zijn benen zoveel gebruikt als Clay dat in Rome deed, loopt het gevaar dat hij in een langer gevecht te traag wordt.’

Clay trok er zich niets van aan en was zo fier op zijn medaille dat hij er de rest van de Spelen mee door Rome paradeerde. ‘Hij sliep ermee’, zei Rudolph. Hoe ze dat kon weten, is onduidelijk, maar Ali bevestigde het wel. ‘De eerste keer van mijn leven dat ik op mijn rug sliep. Ik moest wel, anders had die medaille me in mijn borst gesneden.’ Jaren later was hij ze kwijt. Een verhaal zegt dat hij ze in een rivier had gegooid nadat hij in een restaurant niet bediend werd wegens zijn huidskleur. In een ander verhaal raakte Ali ze verloren bij een verhuis. Bij de Spelen in Atlanta, waar hij beverig de Olympische vlam aanstak, kreeg Ali een nieuwe gouden medaille.

In 2016 overleed Ali, maar zelfs vanuit de hemel is hij actief op Instagram. Drie dagen geleden verscheen er een foto van in Rome. Met hashtag #gold. Dat ben je dicht bij God.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud