column

De Budokan, waar The Beatles thuis zijn

Redacteur Weekend

Tijdens de sportzomer overschouwt Rik Van Puymbroeck wat in en naast de sportarena gebeurt.

Niet alles is nieuw in Tokio. Zo was de Nippon Budokan, kortweg Budokan, waar Matthias Casse dinsdag brons haalde, al de arena voor het judo op de Olympische Spelen van 1964. Anton Geesink versloeg in die zaal de Japanse favoriet Akio Kaminaga en Tokio huilde bittere tranen. Ze braken de zaal niet af van vreugde, misschien staat de Budokan er daarom vandaag nog.

Een whatsappje naar radiojournalist Christophe Vandegoor, tijdsverschil in acht nemend, bevestigde het vermoeden: van de 42 ‘venues’ waar deze Olympische Spelen georganiseerd worden, bestonden er 25 al. Ook het Yoyogi Nationaal Gymnasium was er 57 jaar geleden al bij en in het Tokio Metropolitan Gymnasium vond in 1953 het WK worstelen al plaats. Ook de Saitama Super Arena, waar de Belgian Cats dinsdag Australië versloegen, is niet nieuw. ‘Onze tolk zegt dat ze hier U2 heeft gezien’, aldus Christophe. De band speelde er in 2006 tijdens de Vertigo Tour, ze begonnen elke avond met 'City of Blinding Lights' en één keer coverden ze 'Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band'.

Daarmee zijn we bij The Beatles en dan lijken we ver van de Olympische Spelen. Maar wie trad in 1966 op in de Budokan? Het was 30 juni toen de Japanse speaker hen aankondigde en nadat hun gitaren gestemd waren, zong John Lennon dat machtige zinnetje: ‘Just let me hear some of that rock and roll music.’ Bij ons belandde jaren later het live album van Cheap Trick in de platenkast. Live ‘At Budokan’ en zingt u maar een dagje mee: ‘I Want You to Want Me'.'

‘With an audience of 12.000 screaming Japanese fans’, lees je over dat concert, maar die zijn er dus nu niet in Tokio en dat voel je. Wie naar de turncompetitie kijkt, waande zich in de sporthal van Mariakerke, waar turnkring Sterk & Lenig zich voorbereidt op zijn jaarlijkse show. Voor wie vijf jaar trainde en dan het podium op mag, is dat jammer. No screaming Japanese fans.

Gouden medailles haalden The Beatles niet in de Budokan, maar aan de muren van de twee overlevende Liverpudlians hangen vele gouden platen. Toch moeten ze tijdens hun vijfdaags verblijf in Tokio in 1966 een beetje gevoeld hebben wat de atleten vandaag meemaken. Op Wikipedia lees je dat de vier behalve een persconferentie en de concerten geen bewegingsvrijheid kregen. In 1966 wordt een woord gebruikt dat we nu zo goed kennen: ‘For the duration of their stay in Japan, the band members were confined to the suite…’

Er is weinig veranderd. Er is nu alleen wel wifi in de Budokan.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud