column

De mondialisering van de emoties

Redacteur Weekend

Tijdens de sportzomer overschouwt Rik Van Puymbroeck wat in en naast de sportarena gebeurt.

Je kan er alle grote fotografen bijhalen en ze allemaal citeren. Het cliché van Henri Cartier-Bresson (‘le moment décisif’) en de bekende uitspraak van Robert Capa (‘Als je foto’s niet goed genoeg zijn, stond je er niet dicht genoeg bij’) en ze kloppen allebei. Zeker ook als het over sportfotografie gaat.

Zag u die beelden van de vallende Mathieu van der Poel? Het zou mooi zijn de fotografen te zien. Jonne Ruriz, Luca Bettini en Klaas Jan Van der Weij (en veel anderen) wachtten naast het rotsblok waar Van der Poel vanaf wilde rijden. Hij viel en elke milliseconde is de wereld ingestuurd. Zoek op Instagram @klaasjan.photography eens. Hij is een van de toppers in het vak en scroll maar verder door zijn archief. En bewonder, als u er dan toch bent, ook @kramon_velophoto voor zijn foto’s tijdens de Tour.

Het is een apart genre, maar toch waagden ook oorlogs- en documentaire fotografen zich wel eens aan sportevenementen. Capa zelf, in de Tour van 1939, waar hij meer oog had voor de toeschouwers. Cartier-Bresson fotografeerde de zesdaagse van Parijs in 1957. Harry Gruyaert zat tijdens de Tour van 1982 op de motor. Het was zijn wereld niet, maar nooit waren renners kleurrijker dan dat jaar. Spencer Platt, winnaar van de World Press Photo 2006 met een beeld van rijke Libanezen die met de telefoon foto’s maken in een verwoeste wijk, was in de Tour van 2006.

Raymond Depardon, het nu 79-jarige Franse fotomonument, keek verder dan zijn eigen land en vloog in 1964 al naar de Spelen in Tokio. Nadien: Mexico ’68, München ’72, Montréal ’76 en Moskou ’80 - allemaal op zijn palmares. In zwart-wit. We zien de vuisten van de Amerikaanse atleten, een loper in profiel vanuit de startblokken, we zien zwemmer Mark Spitz. In 1972 fotografeert Depardon de leden van de Palestijnse terreurbeweging Zwarte September die atleten en officials van het Israëlische team gijzelen en doden. Hij was er nu toch, hij kon net zo goed op zijn ervaring teren.

En we zien Nadia Comăneci, Roemeens turnfenomeen, die op de Spelen van 1976 de eerste 10 ooit kreeg. Depardon is erbij in de zaal en drukt af als Comăneci op die balk een salto maakt. Een bevroren moment, dat ‘moment décisif’, met de middelen van toen. Niet digitaal, gewoon op film. Wel een keerpunt in de sport, volgens de fotograaf. ‘Une petite Roumaine fait trembler de joie des millions de spectacteurs’, zegt hij aan de Franse sportkrant L’Equipe. ‘C’est la mondialisation des émotions.’

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud