column

De vlam die Griekenland bedreigt

Redacteur Weekend

Tijdens de sportzomer overschouwt Rik Van Puymbroeck wat in en naast de sportarena gebeurt.

De oude Griekse stad Olympia wordt door bosbranden bedreigd. Dat is wrang. Net op de plek waar in de oudheid al de olympische toorts werd ontstoken en van waar het vuur nog altijd elke vier jaar vertrekt naar de nieuwe gaststad likken vlammen aan de oude stenen.

O Griekenland, houdt de miserie dan nooit op? Toen de Spelen er in 2004 terugkeerden, was de hoop nochtans groot. De afspraak met de geschiedenis. De krans van olijftakken voor de winnaars. Athene fonkelde, er was gebouwd, de stad ontving de wereld met open armen. Kostprijs: 9 miljard euro. Of 11. Misschien 13 of zelfs 20.

Acht jaar later reden we door de straten van Athene. Op het asfalt zag je nog een vale afdruk van de olympische ringen. Dat waren de rijstroken die voorbehouden waren voor de Spelen. We namen de tram naar Piraeus en stapten af aan halte Faliro. Daar ligt het Peace and Friendship Stadium waar Olympiakos speelt, maar vlak bij lag ook het voor de Spelen opgetrokken beachvolleystadion. In 2005 was er nog een optreden geweest van Queens of the Stone Age, nadien niets meer. Alleen afbrokkeling, afval, veel kapot. Een nieuwe tramrit bracht ons naar Hellenikon, waar ooit de luchthaven was en in 2004 op deze plek hockey, baseball en softball werd gespeeld. De kajakcompetitie vond er plaats. Nu gebruikte een tweedeklasser nog een veldje en in een paar lokalen zat een organisatie die zich inzette voor verstandelijk gehandicapten.

Santiago Calatrava

We bleven rondrijden. De nieuw gebouwde overdekte wielerpiste OAKA stond leeg, de hele site die architect Santiago Calatrava tekende, was in verval. En toen belandden we, een eind buiten Athene, in Olympiako Horio. Dat was het olympisch dorp met 2.292 appartementen. We moesten de taxi vragen een half uur te wachten, anders raakten we niet terug. Hier was geen werk en amper nog een winkel. Er woonden mensen, die de appartementen bijna gratis mochten gebruiken, maar het sneeuwde en binnen was het koud. ‘Dit was gebouwd voor één maand in het putje van de zomer’, zei een bewoner. ‘Niet voor acht koude winters.’

Athene had de Olympische Spelen van 2004 beter nooit gekregen.

De conclusie was dat Athene die Spelen beter niet had gekregen. 'Olympische tristesse' werd de titel boven dat verhaal, dat verscheen in 2012. Het land zat diep in de financiële schulden. Het waren andere vlammen die het land bedreigden en de droom om de Spelen elke vier jaar naar Athene te halen, was lang opgeborgen. ‘Het was veertien dagen feest’, zei iemand. ‘Maar aan de dag na de Spelen had niemand gedacht.’

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud