Laure Demey ‘In de gamewereld werken vrouwen in de hard mode'

Gameontwikkelaar Laure Demey. ©Jordi Ruiz Cirera / Panos Pictures

Als tiener leerde ze zichzelf programmeren in Sint-Niklaas. Vandaag werkt ze in de game-­industrie in Londen en heeft ze een persoonlijke contactpersoon bij Apple. Ontbijt met De Tijd.

Laure Demey (25) zit te wachten in een zeteltje in de veranda van Dishoom, een restaurant in de Londense wijk Shoreditch waar gerechten met Indiase invloeden worden geserveerd. Het ruikt er naar wierook en er speelt oude jazz op de achtergrond. Demey wilde hier afspreken omdat het op loopafstand is van UsTwo, het gamebedrijf waarvoor ze sinds twee jaar als ontwikkelaar werkt. 

Gaming is een snel groeiende business die al meer dan 100 miljard dollar waard is. Beursgenoteerde miljardenbedrijven zoals het Franse Ubisoft, dat het actie-avonturenspel ‘Assassin’s Creed’ maakt, en Electronic Arts, bekend van onder meer het voetbalspel ‘FIFA’, domineren de sector. Maar het bedrijf waarvoor Demey werkt, is een kleine, onafhankelijke speler die vooral games voor smartphones ontwerpt.

‘UsTwo maakt games voor mensen die geen games spelen’, zegt ze. Het scoorde wel een grote hit met ‘Monument Valley’, een game die miljoenen keren is verkocht en die veel lof kreeg voor het meeslepende verhaal en de elegante stijl. Het was ook dat spel dat de aandacht trok van Demey, van kleins af een verwoed gamer. Ze werkte als appbouwer voor het Gentse In the Pocket toen ze solliciteerde voor de job in Londen, en werkte eerder bij het onderzoekscentrum Imec.

Het is jammer dat meisjes zo weinig warm worden gemaakt voor technische jobs.
Laure Demey
Gameontwikkelaar


Als gameontwikkelaar trok ze zelfs de aandacht van de Amerikaanse technologiegroep Apple: ze figureert in de internationale campagne rond de lancering van de nieuwe MacBook Pro. ‘Het heeft me wat meer volgers opgeleverd op sociale media, en wat meer bekendheid in België’, zegt ze relativerend. ‘Het enige verschil is dat ik nu een eigen contactpersoon heb bij Apple, aan wie ik kan melden als bepaalde dingen niet goed werken.’

We bestellen. Demey kiest The Big Bombay, een Indiase versie van een English breakfast, met masala beans en Shropshire pork sausages. Ze drinkt een chocolate chai, de kruidige Indiase thee met melk, die hier à volonté wordt geserveerd.
Londen is niet het mekka van de game-industrie, legt ze uit. ‘Hier zijn wel heel wat kleine bedrijven die op een creatieve en originele manier spellen maken, we hebben een leuke scene.
Maar de echte grote hubs zitten in de Verenigde Staten, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland. In de UK is Newcastle de belangrijkste stad, gek genoeg. Daar zitten de triple A’s.’
Triple A’s zijn de blockbusters van de gamewereld: shooter games zoals ‘Assassin’s Creed’, ‘Call of Duty’, die honderden miljoenen opbrengen. Maar dat spreekt Demey niet aan. ‘Je werkt er met vijftig programmeurs aan één spel.
De job is voor een groot stuk bandwerk. De budgetten zijn enorm maar je hebt weinig verantwoordelijkheid.’

Zij werkt in een team van vijf, en is als programmeur de spil van de ploeg. ‘Een van de vooroordelen is dat ik de hele dag achter mijn computer zit. Maar ik heb nog nooit zo’n sociale job gehad. Iedereen kan input geven en je krijgt constant vragen. Mijn job is even creatief als technisch. Ik ben een beetje als een architect: ik bouw ideeën.’

Indiaas ontbijt bij Dishoom in Londen. ©Jordi Ruiz Cirera / Panos Pictures


Als kind las ze graag, ‘‘Harry Potter’ en zo’. En ze tekende veel. ‘Die twee hebben altijd in mij gezeten.’ Ze leest nog steeds graag, boeken én strips. ‘Ik ben fan van ‘His Dark Materials’ van Philip Pullman, maar de laatste tijd lees ik vooral non-
fictie.’ Nu is ze bezig in ‘Darwin’s Most Wonderful Plants’. Inspiratie voor games haalt ze uit die boeken, en uit films. ‘Als je bij ons een spel pitcht, zien we liever referenties aan kunst en cultuur dan aan andere games. Het recentste spel dat we voor Apple hebben gemaakt, was gebaseerd op de film ‘Chocolat’ met Juliette Binoche.’

Demey ziet games ook als een kunstvorm. ‘Games zijn een manier om je uit te drukken, net als schilderijen of boeken. Ik erger me als mensen gamen afdoen als iets voor leeghoofden. Onze sector is zo geëvolueerd, het aanbod is enorm divers. Om een game te spelen moet je ook veel meer cognitieve inspanning doen dan om een film te kijken. Gamen is geen niche meer. Wij krijgen fanmail van mensen van vier tot negentig jaar. Omdat we een emotionele connectie nastreven, denk ik.’

Als tiener leerde ze zichzelf programmeren, via online tutorials. Haar nieuwsgierigheid naar programmeren raakte geprikkeld door cheats, codes die je in spellen bepaalde voordelen opleveren: extra punten, extra krachten, het vermogen om door muren te lopen. ‘Als je die codes ingeeft, ben je al bijna aan het programmeren. Zo ben ik begonnen. De makers van ‘Lara Croft’ hadden het programma vrijgegeven waarin het spel is gebouwd. Dan zit je wat te prutsen, je maakt zelf levels. Wat ik niet wist, zocht ik uit op het internet. Ik ben gewoon heel geïnteresseerd in hoe dingen werken.’

Ik verzin soms meetings om uit een vervelend gesprek te ontsnappen.
Laure Demey
Gameontwikkelaar


Als kind kon ze uren op haar console spelen. ‘‘Tomb Raider’, ‘Ray Man’, ‘Harry Potter’ ook.’ Tegenwoordig komt ze minder en minder aan gamen toe. ‘We spelen natuurlijk al veel op het werk, tijdens de lunchpauze of na de uren. Maar dan kijken we naar die games als professionals. Wat gebeurt er? Hoe zijn ze gemaakt? Hoe langer je deze job doet, hoe moeilijker het wordt helemaal op te gaan in het spel. En je ziet de foutjes.’

En dan is er ook nog een licht knagend gevoel. ‘Onlangs speelden we met de collega’s ‘League of Legends’ en opeens was het twee uur ’s nachts. Natuurlijk, je speelt samen, er wordt ook gepraat, het is een sociaal gebeuren. Maar na zo’n nacht kan ik ook denken: ‘Wat heb ik hier nu eigenlijk aan gehad?’ Dan zit ik liever een avond op café te praten. Door gesprekken kan je relaties verdiepen. Gamen blijft uiteindelijk vrij oppervlakkig.’

Op de website Quartz schreef de CEO van Yokozuna, een Japans bedrijf gespecialiseerd in de analyse van gamedata, dat intensieve gamers (‘whales’) 50 procent van de omzet van spelletjesmakers genereren, door aankopen te doen tijdens het spelen. Daar schrikt Demey van. ‘In het soort spellen dat wij maken, gaat dat niet op. Dat aspect van gamen moet aan banden worden gelegd, net zoals dat met gokken is gebeurd. Zeker als het een spel is dat kinderen veel spelen. Vandaag zijn er geen regels, alles kan. Sommige spellen zijn er echt op gericht verslaving aan te wakkeren, of te blijven kopen.’

Om 9u30 in restaurant Dishoom in Shoreditch, Londen

Met gameontwikkelaar Laure Demey spreken we over het verslavende karakter van games, het lastig parcours van vrouwen en het leven in Londen.


Ze wuift naar een vrouwelijke collega die iets verderop zit te eten. In het bedrijf waar Demey werkt, is de verhouding man-vrouw fiftyfifty. En dat is uitzonderlijk. ‘Het blijft een echte mannenwereld, ja.’ Demey vertelt over haar bezoek aan Oculus Connect, het jaarlijkse evenement van Facebook over virtual en augmented reality, waar de game-industrie wellicht op zal boomen. ‘Als vrouw alleen val je op in zo’n setting, en krijg je constant ongewenste aandacht. Mannen knopen gesprekken aan zonder door te hebben dat je daar niet mee bent opgezet. Ik verzin soms meetings om uit een gesprek te ontsnappen.’ 

Het heeft haar doen beslissen niet meer alleen naar grote conferenties te gaan. ‘Ik weet dat ik zo connecties mis. Het zou beter zijn voor mijn carrière als ik wel zou gaan. Maar als ik met iemand praat, weet ik nooit of hij geïnteresseerd is in mijn werk of in mij. Dat is het nadeel van een minderheid te zijn: je moet de hele tijd op je gedrag letten. Vermoeiend.’

Veel vrouwen die in de gamewereld aan de slag gaan, stappen er vaak snel weer uit. ‘We zeggen soms tegen elkaar: ‘Wij zijn in de hard mode.’ Dat is de modus in games waarin het de speler extra moeilijk wordt gemaakt. Je wordt als vrouw niet meteen geloofd. Het lijkt soms alsof altijd de opinie van iemand anders nodig is om te aanvaarden dat iets een goed idee is, of net niet. Maar ik mag niet klagen. De plaats waar ik werk, is heel vrouwvriendelijk. Een beetje een bubbel, eigenlijk.’

Verder dan vervelende praatjes ging het nooit, maar Demey kent andere anekdotes. ‘Op veel van die grote conferenties, zeker in de Verenigde Staten, zijn er zotte feestjes met sloten alcohol. Er zijn elk jaar wel verhalen van vrouwen die zijn aangerand. Ook streamsters, meisjes die zichzelf filmen terwijl ze gamen, worden vaak lastiggevallen en beledigd.’

Gameontwikkelaar Laure Demey werkt bij UsTwo games. ©Jordi Ruiz Cirera / Panos Pictures


Van verwachtingen of tegenkanting heeft Demey zich nooit veel aangetrokken. ‘Op school was ik al een van de weinige meisjes die gameden. Jongens lachten ermee. Ik vind het gewoon jammer dat meisjes zo weinig warm worden gemaakt voor technische jobs. Bij de presentatie van studiekeuzes in mijn middelbare school was er niemand van toegepaste informatica, de richting die ik heb gekozen. Ze gaan ervan uit dat zoiets niet is weggelegd voor studenten algemeen secundair. Ik vind dat elke student in het middelbaar minstens zou moeten kennismaken met programmeren.’

Ze past voor een tweede drankje en laat haar ontbijt voor wat het is. We praten nog even over Londen, en het contrast met haar thuisbasis Gent. ‘Ik heb altijd gezegd dat ik maar een paar jaar voor een job in het buitenland zou gaan. Maar ik weet niet of ik nog zo gemakkelijk terug kan. Londen is groot en kosmopolitisch. De meeste mensen die je ontmoet, zijn heel vrij van geest.’ Haar grote droom is een eigen spel uit te brengen. ‘Maar terugkeren naar België zie ik me niet onmiddellijk doen.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud