M/V van de week | Bernard Arnault

©AFP

Franse luxepaus bouwde LVMH tot waardevolste Europees bedrijf uit.

De op drie na rijkste mens ter wereld had een Belg kunnen zijn. In 2012 had Bernard Arnault in alle discretie een aanvraag ingediend om de Belgische nationaliteit te verwerven. Toen dat nieuws uitlekte, brak bij onze zuiderburen een groot schandaal los. De succesvolste zakenman van Frankrijk zocht fiscaal asiel in het buurland. De ontsteltenis en verbazing waren groot, maar onterecht. Arnault was niet aan zijn proefstuk toe. Toen François Mitterrand in 1981 de eerste socialistische president van de Vijfde Republiek werd, ging de ondernemer in zelfgekozen ballingschap naar de VS. Bij het aantreden van Mitterrands partijgenoot François Hollande 26 jaar later koos een inmiddels veel rijkere Arnault opnieuw voor de vlucht. Uiteindelijk zag de multimiljardair af van de Belgische nationaliteit. Presidenten komen en gaan, maar de hang naar luxe blijft bestaan. Met LVMH controleert Arnault meer dan 70 topmerken uit het luxesegment in mode en drank, een geldmachine die zelden stokt, zelfs niet in turbulente tijden. Het geheim? Doe nooit iets in de aanbieding.

De recordcijfers van LVMH leidden deze week tot een forse opstoot van het aandeel op de beurs. Bernard Arnault werd in één klap 3,7 miljard rijker. Bloomberg raamt het vermogen van Arnault op 66,9 miljard euro. Daarmee is hij de rijkste Europeaan en de op drie na rijkste mens ter wereld.

Zakendoen is als tennis. Je speelt om te winnen en geeft elkaar nadien de hand’, zei de Franse miljardair ooit.  Arnault leerde de Waalse financier  Albert Frère kennen in het midden van de jaren tachtig op een tennisbaan in Saint-Tropez. Ze bleven vrienden voor het leven. Arnault erkent ruiterlijk dat hij veel van de onlangs overleden Frère heeft geleerd. Vooral het opzetten van cascadestructuren waardoor met een minimale inleg een maximale controle over een bedrijvenimperium mogelijk wordt.

Arnault is allergisch voor socialistische presidenten. In 1981, na de overwinning van François Mitterrand, ging hij in vrijwillige ballingschap in de VS en keerde in 1984 terug. In 2012, na de zege van François Hollande, overwoog Arnault Belg te worden. Door het vroegtijdig uitlekken ging dat plan niet door.

Arnault schuwt de confrontatie niet. Legendarisch is zijn gevecht om Gucci met de andere Franse luxekoning François Pinault. Het gevecht begon in 1999 en duurde jaren. Arnault verloor, maar boekte wel een grote meerwaarde. In 2011 poogde Arnault de controle over Hermès te veroveren. Dat mislukte. Opnieuw leverde de strijd Arnault een aardige meerwaarde op.

Deze week publiceerde LVMH zijn jaarcijfers. De omzet steeg met 10 procent naar 46,8 miljard euro, de winst ging 18 procent hoger naar 6,4 miljard euro. Luxe draait wereldwijd erg goed. Dat is opmerkelijk. Een dag eerder had Apple nog tegenvallende cijfers opgebiecht. Vooral in China stokt de verkoop van de iPhone. Maar Arnault deelt niet de zorgen van Apple-topman Tim Cook, die vragen had bij de koopkracht van de Chinese consument. In China bestaat wel degelijk een markt voor tassen van Louis Vuitton en voor de Hennessy-cognac. Na de recordcijfers van LVMH steeg het aandeel op de beurs met 6,9 procent. Arnault werd in één klap 3,7 miljard euro rijker. Bij de voorstelling van de cijfers merkte hij fijntjes op dat Frankrijk goed is voor 10 procent van de omzet, maar evenzeer voor 50 procent van de belastingen die de holding betaalt.

De roots van de bijna 70-jarige Arnault liggen in het Noord-Franse Roubaix. Hij groeide op in een ondernemersfamilie actief in de bouw. In 1971 begon hij in de familiezaak. Alle aannemingsactiviteiten werden verkocht. De familiezaak werd een projectontwikkelaar, gespecialiseerd in appartementen aan de Franse kusten. In 1984 keerde Arnault uit zijn Amerikaanse ballingsoord terug naar Frankrijk. Meteen kocht hij twee holdings die vooral actief waren in de textielsector. Financière Agache groeide uit tot de topholding waarmee Arnault nog steeds zijn imperium controleert. In Boussac zaten naast noodlijdende textielfabrieken ook het modehuis Christian Dior. Arnault had de eerste bouwsteen van zijn imperium vast.

In die tijd leerde Arnault de onlangs overleden Waalse financier Albert Frère kennen. Beiden waren fanatieke tennisspelers. ‘Zakendoen is als tennis. Je speelt voor de overwinning en geeft nadien elkaar de hand’, liet Arnault optekenen. Maar Frère was voor de Franse zakenman ook een leermeester. Arnault leerde van zijn ‘vriend voor het leven’ de geheimen van de beurs. Hoe je een cascadesysteem van holdings opzet waardoor met een minimale inzet een maximale controle mogelijk is en hoe je met participaties schuift om de controle te verwerven over de bedrijven die je wil controleren.

Arnault schuwde de risico’s nooit. Bij de beurscrash van 1987 kocht hij zich in LVMH in, een luxegroep die pas ontstaan was uit de fusie van Moët Hennessy en Vuitton. Het bedrijf was een slangenkuil met twee rivaliserende families die vochten om de macht. Arnault speelde beide gewiekst tegen elkaar uit. Na twee jaar schimmige beursgevechten verwierf de Fransman de controle over LVMH.

©AFP

Geduldig bouwde hij de luxegroep uit tot de grote geldmachine die ze vandaag is. Eenvoudig was het nooit. Legendarisch is de lange strijd om de controle over het Italiaanse modemerk Gucci met grote rivaal François Pinault. Pinault won de strijd, Arnault streek een mooie meerwaarde op. LVMH nam een veel hogere vlucht dan het bedrijf van Pinault. Pas in 2009 legden de twee hun ruzie op initiatief van Frère bij.

Dat Arnault niet vies is van de confrontatie, bewees hij in 2011 door ongevraagd een participatie te nemen in het luxemerk Hermès. Dat ontaardde in stevig beursgevecht. De luxepaus ving bot, maar met een meerwaarde.

Het succes van LVMH is dat Arnault de ruimte laat aan de creativiteit van de ontwerpers achter de grote modemerken. Maar hij is ook een man van details. Hij beslist over iedere collectie. Elk merk heeft zijn eigen DNA. Dat moet scrupuleus gevolgd worden. Heeft een handtas volgens Arnault onvoldoende het DNA van Dior, dan gaat ze onverbiddelijk uit de collectie. Medewerkers getuigen dat de man een obsessieve controledrang heeft. Vervelend wellicht voor hen, maar het werkt wel. Dat bleek afgelopen week.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content