interview

Eric Domb: ‘Ik wilde een even mooie tuin creëren als mijn moeder'

©Dieter Telemans

Hij kijkt nooit naar films zonder happy end. En ook de tv-journaals slaat hij over. Met Pairi Daiza bouwt hij koppig zijn eigen sprookjeswereld. Ontbijt met De Tijd.

Kleurrijker dan het kantoor van Pairi Daiza-baas Eric Domb (57) wordt een ontbijtplek niet. Het lijkt wel een tropisch museum, compleet met opgezette dieren uit alle windstreken.

Twee pinguïns en een helmkasuaris - een Australische loopvogel, zo blijkt - staren ons aan. Op tafel liggen eeuwenoude Aziatische speren, gebruikt om olifanten te bedwingen, naast vuistdikke dossiers. Dombs hond, een Franse buldog, ligt braaf in zijn mand.

Ontbijt met De Tijd

Brugelette, 9.30 uur, in het tropische kantoor van de Pairi Daiza-baas.

Met Eric Domb praten we over zijn emotionaliteit, zijn naïviteit en de Waalse nostalgie.

Het was niet makkelijk om de Waalse ondernemer achter het Henegouwse dierenpark te strikken. Sinds Domb en mede-eigenaar Marc Coucke beslisten de komende vijf jaar 300 miljoen euro in Pairi Daiza te investeren, zit zijn agenda overvol.

‘Vanaf volgend voorjaar kan je hier ook overnachten, in een indiaanse hut of een ondergronds hobbithuisje’, glundert Domb, die niets zal aanraken van de rijkelijke schalen met koffiekoeken, kaas en blauwe druiven.

Domb raast maar door. Over de nieuwe werelden die hij een plaats wil geven in Pairi Daiza: van Canada en het Amerikaanse Wilde Westen over de poolgebieden tot Zuid-Amerika, met onder andere bruine beren, wolven en elanden. ‘We werken ook aan een immense serre waarin we de exotische dieren en alle habitats van Zuid-Amerika willen onderbrengen, van de Amazone tot het Andesgebergte.’

Pairi Daiza is voor Domb als ‘een sprookjeswereld die nog lang niet af is’. Al van jongs af aan is hij verslingerd aan sprookjes. ‘Ik voelde me een buitenbeentje op school, zat er nooit goed in mijn vel. Ik was alleen gelukkig als ik las. De collectie ‘Sprookjes en legenden van alle landen’ heb ik ontelbare keren gelezen.’

Hij kijkt nooit naar films zonder een happy end, zegt hij. ‘Het leven is al ingewikkeld genoeg. Als je ook nog eens moet huilen omdat de held verdrinkt. Eerlijk gezegd, ik vind dat crimineel. Ik ben een gevoelige ziel. En ik ben altijd een kind gebleven. Tekenfilms, zeker de oude van Walt Disney, vind ik fantastisch. Telkens als ik ‘Bambi’ zie, barst ik in tranen uit.’

Om zichzelf te beschermen volgt Domb het nieuws ook niet meer. ‘Er is te veel aandacht voor slecht nieuws, waardoor je een vertekend beeld krijgt van de realiteit. Ik voel me beter sinds ik niet meer elke dag over rampen lees.’

©Dieter Telemans

Pairi Daiza wordt alom geprezen voor zijn tuinen. De liefde voor prachtig aangelegd groen heeft Domb van zijn moeder. ‘Ze heeft me diep gevormd’, zegt hij met een krop in de keel. Hij wijst naar haar portret boven de deur.

‘Ze onderhield thuis een heel mooie, weliswaar klassieke tuin. Ik ben er zeker van dat ik op de sofa bij een psychiater tot het besef zou komen dat ik mijn moeder met Pairi Daiza wilde laten zien dat ik ook in staat ben een mooie tuin te creëren.’

‘Ik herinner me nog toen het park pas open was, in 1994. Mijn mama was al ziek. We hadden azalea’s geplant dicht bij de volière, mijn eerste grote project. Een van de weinige dingen die mijn moeder zei, was: ‘Eric, wat heb je gedaan?’ En ze had gelijk, want de kleuren van die bloemen pasten helemaal niet goed samen.’

‘Ze was vooral bang dat ik met Pairi Daiza grandioos op mijn bek zou gaan. Ik had er niet alleen mijn spaargeld in gestopt, maar ook veel geleend van mijn ouders en mijn broers. Mijn moeder was er niet van overtuigd dat ik een mooie tuin zou kunnen maken. Daarom stemt het me triest dat ik haar nooit kon tonen dat onze tuinen wél een succes zijn geworden. Ze is in 1999 overleden.’

Vandaag trekt Pairi Daiza ruim 1,7 miljoen bezoekers per jaar, maar het was een lastig parcours.

Om zijn ouders te plezieren ging Domb rechten studeren en werkte hij een tijd als advocaat. ‘Dat was totaal niets voor mij. Als middelmatige student moest ik me ontfermen over de pro-Deocliënten, heel tragische gevallen vaak. Bovendien was ik een bar slechte advocaat. De dag dat ik mijn stage beëindigde, heb ik me meteen laten uitschrijven uit de orde.’

Zijn beste pleidooi hield Domb in 1995, om de banken ervan te overtuigen het noodlijdende Pairi Daiza te blijven financieren. ‘Op dat moment was het alles of niets voor Pairi Daiza. De eerste twee, drie jaren waren catastrofaal. Voor het eerste jaar hadden we 260.000 bezoekers gebudgetteerd. Dat werden er 100.000 minder. Objectief bekeken kon Pairi Daiza nooit iets worden. De locatie, in een uithoek van België, was niet top. En ik had nul ervaring in het managen van een park. Daarom ben ik ook nooit boos geweest op mensen die er niet in geloofden.’

Maar Domb heeft nu eenmaal de gewoonte om zich ergens op te storten. ‘Ik redeneer als een kind. Naïef en vol hoop. Nu ook weer, voor de hotels die we vanaf volgend jaar openen. Daar ken ik ook niets van. De problemen duiken altijd nadien op. Natuurlijk is dat stresserend, maar ik zit nu eenmaal zo in elkaar.’

Telkens als ik ‘Bambi’ zie, barst ik in tranen uit.
Eric Domb
CEO Pairi Daiza

Precies die attitude mist Domb in Wallonië.

‘Hier heerst soms een sfeertje van nostalgie naar het glorieuze verleden. Mensen wentelen zich in een slachtofferrol ook. Maar ooit moet je wakker worden. Er komt een moment dat Vlaanderen de geldkraan dichtdraait. Maar Wallonië is niet gedoemd te blijven wat het is. Hier rust te veel een taboe op groei. Het lijkt wel een vies woord, voortkomend uit de tijd van de zware industrie, die wordt geassocieerd met grote, cynische bedrijven met anonieme aandeelhouders die alleen aan hun dividend denken, het milieu vervuilen en mensen uitbuiten. Groei is nochtans niet per se méér, maar moet vooral béter zijn.’

Domb is positief in alles wat hij zegt en doet. Schoonheid en authenticiteit zijn de pijlers van het succes van Pairi Daiza, gelooft Domb, die door zijn vele reizen vrienden heeft in het boeddhisme, hindoeïsme, taoïsme en animisme. ‘Pairi Daiza is gewijd aan de schoonheid van waar de mens toe in staat is. Ik ben er zeker van dat er plekken zijn die ons kunnen verheffen, boven onze primaire behoeften en onze impulsen.’

‘Dat bewijzen onze 120.000 abonnees. Bezoekers voelen de spirituele kracht van deze plek, al begrijpen ze die misschien niet altijd. Daarom moeten we de details van de architectuur beter laten spreken. We denken eraan om menselijke gidsen op te leiden en een systeem met QR-codes in te voeren, die bezoekers kunnen scannen met hun smartphone.’

Nu het dierenpark nog steviger op de rails staat, bijt Domb zich ook vast in een ander project. De meningen daarover zijn net zo verdeeld als over Pairi Daiza destijds. Dombs pleidooi voor een duurzamer bosbeheer en een ander soort jacht - met minder lawaai en gemiddeld minder kogels om wild te doden - stuitte in Nassogne, op zo’n 20 kilometer van Rochefort, op een njet van het gemeentebestuur.

©Dieter Telemans

Maar in Saint-Michel-Freyr bouwt Domb via de Pairi Daiza Foundation, een organisatie ter bevordering van de biodiversiteit, aan een gelijkaardig project: een groots opgezet natuurreservaat.

‘Als het je menens is met natuurbehoud, moet je in eigen land beginnen. Een dierenpark moet de moed hebben rond minder spectaculaire dossiers te werken. Het is mooi om de tijgers of de gorilla te helpen beschermen, maar er moet meer zijn. In de Waalse bossen is de diversiteit nu redelijk beperkt, door overbevolking van bepaalde diersoorten, zoals everzwijnen.’

Om zijn project van de grond te krijgen moet Domb de discussie aangaan met alle betrokkenen. Ook de houtkappers en de jagers.

‘Ik schep geen plezier in het opzoeken van problemen. Maar als je vijanden hebt, moet je met hen aan tafel gaan om de kwaadheid en de agressie te overstijgen. Het heeft me geraakt dat we al de volle steun hebben van enkele universiteiten. Ik blijf hoopvol dat het project dit keer wél kan slagen. Ad augusta per angusta. Een mooie weg loopt langs smalle steegjes.’

‘Bovendien heb ik het gevoel dat ik een historische schuld wil inlossen voor mijn familie, als kleinzoon van Poolse en Litouwse immigranten die hier in de jaren twintig de Belgische nationaliteit kregen. We zijn dat allemaal vergeten, maar mijn familie zag dat destijds als een geschenk uit de hemel. Ik ben opgegroeid in een familie die altijd erg erkentelijk is geweest voor dit land.’

In Wallonië rust te veel een taboe op groei. Het lijkt wel een vies woord.
Eric Domb
CEO Pairi Daiza

Als we Domb vragen of Pairi Daiza ooit helemaal af zal zijn, wordt hij plots erg emotioneel.

‘Weet je wat ik zou willen voor het einde van mijn leven, ook al is dat haast onmogelijk? Alle religies laten samenkomen in dit park. Er is al een boeddhistische tempel en een cisterciënzerklooster. Ooit wil ik er graag ook een kleine synagoge, een kapel en een moskee. Tot die dag zal het park niet af zijn. Mijn ultieme droom? Dat mensen in Pairi Daiza samenhorigheid voelen door al die diversiteit.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content