Advertentie
reportage

De plotse doodsstrijd van de hippe foodtruck

Om toch wat geld in het laatje te krijgen, brengt Stefanie Berben alias Madame Fourchette elke donderdag maaltijden rond in haar buurt. ©Dries Luyten

In een zomer zonder festivals en trouwfeesten blijven ook foodtrucks werkloos binnen. Wie geen alternatieve inkomsten aanboort, vreest voor het einde. 'Mensen willen hun feest geen drie keer uitstellen.'

De verse entrecoteburger met zelfgemaakte bearnaisesaus is een van de specialiteiten van Madame Fourchette. Maar de voorbije maanden heeft de Brasschaatse foodtruck de klassieker zelden verkocht. 'Ik werk heel veel op communies en trouwfeesten', vertelt eigenares Stefanie Berben. 'Midden maart begint een megaperiode. April, mei en juni zijn mijn beste maanden. Dat is door corona allemaal weggeveegd.'

Berben startte haar avontuur vijf jaar geleden na een lange carrière als opvoedster. Samen met heel wat andere Belgen sprong ze op de trein van de populaire foodtruck, die op allerlei festivals, buurtfeesten en bedrijvenparkings opdook. Volgens de Belgian Food Truck Association telt ons land 700 foodtrucks. De uitbaters zijn vaak kleine zelfstandigen, al dan niet in bijberoep, die vanuit hun chique caravans originele wraps, pannenkoeken of cocktails aan de man brengen.

Het coronavirus heeft de bloeiende foodtruckwereld abrupt tot stilstand gebracht. 'In maart ging ik dankzij een grote medische beurs een recordomzet draaien', vertelt Sam Verheyen, een Antwerpse barista die rondtourt met de bakfiets Wilde Koffie. 'Maar op korte tijd zag ik alles verdampen. Eind maart kreeg ik al annulaties voor november. Toen begon ik toch te panikeren.'

Ook Stenn Audenaert maakte zich op voor een recordjaar 2020. Vanuit een kmo-zone in Ranst stuurt hij onder de naam 'Mi' vier foodtrucks met Amerikaanse, Aziatische, Mexicaanse of Italiaanse gerechten de weg op. '60 procent van onze omzet komt uit festivals, die volledig geannuleerd zijn. De rest komt uit bedrijfs- en privéfeesten, die bijna tot nul zijn herleid. Ons doel was een jaaromzet van 1 miljoen euro. Nu zal ik blij zijn met 200.000 euro.'

Alternatieven

Door de lockdown zochten veel foodtruckers snel andere inkomstenbronnen. Madame Fourchette gaat sindskort elke donderdag op ronde om versbereide maaltijden in haar buurt te bezorgen. 'Dat is goed om de facturen te betalen', zegt ze. 'Je verdient er weinig mee, maar zo zien de klanten dat je nog bestaat.'

Barista Sam Verheyen schoof zijn espressomachine aan de kant en reed tijdens de hete zomer met een ijsbakfiets en een aanhangwagen vol drank door Antwerpen. 'Ik heb deze zomer eigenlijk een nieuwe zaak gestart', grinnikt hij. 'Koffie is catering, en catering impliceert dat er veel volk komt. Ik vraag 450 euro om drie uur à volonté koffie te schenken. Als er maar 10 man komt, is dat vrij duur.'

Ook Stenn Audenaert van Mi toonde zich creatief. Hij verdeelde aperitiefboxen voor een digitaal personeelsfeest van de consultant EY. Vanuit de KMO-zone in Ranst levert zijn bedrijf ook brunchboxen en vacuüm verpakte maaltijden bij mensen thuis. Al kan die thuisbezorging de foodtruckbusiness niet compenseren.

'Wij deden voordien catering in heel België', zegt Audenaert. 'Dan is het heel moeilijk om in een straal van 30 kilometer een publiek aan te spreken. Het lukt via Facebook, vrienden en familie. Maar de volumes zijn veel te klein. En sinds de heropstart van de horeca draait de thuisbezorging minder.'

Najaar

Veel foodtruckers hoopten na de lockdown op een goede zomer. Maar de 'tweede golf' gooide roet in het eten. 'Bijna alle events waren van het voorjaar verplaatst naar de periode augustus tot oktober', vertelt Yane Pollet van de mobiele frituur Yane & Kjell uit Oudenburg. 'In augustus werd alles opnieuw geannuleerd. Nu moeten wij voorschotten terugbetalen. Klanten hebben geen zin om hun feest drie keer te verplaatsen. Veel mensen durven niets meer te plannen. Dit mag niet lang meer duren.'

Ik denk dat meer dan 40 procent van de foodtrucks failliet gaat.
Fabrice Willot
Voorzitter Belgian Food Truck Association

Ook de grote foodtruckevents vallen dit jaar in het water. Het HAP Food Festival moest zijn 18 edities in Vlaanderen schrappen. 'Wij trekken op een weekend 7.500 à 15.000 mensen, met een piek van 2.000 mensen op hetzelfde moment', zegt HAP-zaakvoerder Jente Lambaerts. 'Klanten moeten op het festival zelf bestellen aan de bar, terwijl de overheid alleen bediening toelaat. Dat is zeer moeilijk.'

Het zomerseizoen is erg belangrijk voor veel foodtruckers. Ze werken keihard van april tot september en moeten vanaf oktober op de inkomsten van de zomer teren. Sectorkenners waarschuwen dan ook voor een faillissementsgolf in de herfst. 'Ik denk dat meer dan 40 procent van de foodtrucks failliet gaat', zegt Fabrice Willot, voorzitter van de Belgian Food Truck Association. Hij wijst erop dat veel kleine spelers financieel zwak staan. 'Voor corona haakten 56 procent van de nieuwe foodtrucks in de eerste twaalf maanden na hun oprichting alweer af.'

Masker

Ook Stenn Audenaert van Mi is pessimistisch. 'Ik heb een hele grote angst voor de winter', erkent hij. 'Mensen boeken een foodtruck pas vier of vijf weken op voorhand. In september verwacht ik dus niets meer. Reserves hebben we niet want we hebben begin dit jaar heel veel geïnvesteerd in ons bedrijf. Wij vrezen heel hard voor een faillissement.'

Ik heb een heel grote angst voor de winter.
Stenn Audenaert
Zaakvoerder Mi

Intussen sluiten de eerste foodtruckers de deuren. Over tweedehandswebsites rolde de voorbije weken een stroom advertenties van gepimpte trucks, oude Citroëns en Mercedes-busjes in felle kleuren. Ook Bruggeling Filip Hoppe heeft zijn rode aperitiefcaravan - genaamd Carinetje - vorige week voor 5.000 euro te koop gezet. 'Alles is geannuleerd. Geen aanvragen, geen feestjes, geen boekingen', zucht hij.

Anderen zeggen hun mobielecateringleven alleen tijdelijk vaarwel. Zoals Tassawan Jetsupap, die tien jaar geleden van Thailand naar België verhuisde en in 2016 haar eigen foodtruck Nham Fhai met Thaïse voeding startte. 'Ik maakte elk jaar winst, maar dit jaar is er niets bij voor mij', zegt Jetsupap, die in het West-Vlaamse dorp Veldegem woont. De Thaïse vond snel een nieuwe job. 'Sinds mei naai ik een paar dagen per week mondmaskers bij een bedrijf in Brugge', lacht ze. 'Maar ik heb toch één boeking. Ik denk dat volgend jaar goed wordt.'

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud