Bekaert stoot Bert De Graeve van de troon

Bert De Graeve stopt als voorzitter van Bekaert. ‘Dit is het moment om te zeggen dat het genoeg is geweest.’ ©Photo News

Na tegenvallende jaarcijfers zwaait Bekaert-voorzitter Bert De Graeve af. Bij de familiale achterban is er al langer onvrede over de kwakkelende prestaties van het concern. ‘De tijd is rijp voor een wissel van de macht.’

Na een carrière van 17 jaar bij de West-Vlaamse staaltechnologiegroep Bekaert - vier jaar als CFO, acht als CEO en vijf als voorzitter - houdt Bert De Graeve (63) het voor bekeken. ‘Bekaert heeft nood aan verandering’, zei hij gisteren cryptisch op de persconferentie. Maar geen woord van dank in het persbericht. Een signaal waar niet naast gekeken kan worden, zeggen ingewijden.

‘Voorzitter zijn bij een familiaal concern als Bekaert, met een historiek van bijna 140 jaar, is een heel machtige en prestigieuze functie. Als die voorzitter zijn mandaat beëindigt, met daarenboven zo’n lange staat van dienst in het management, zonder dat daar een woordje wordt aan gewijd, dan is dat een niet te miskennen signaal’, zegt een kenner van het huis.

‘Ik begrijp dat daarover vragen worden gesteld’, reageert Charles de Liedekerke, die als Bekaert-telg al meer dan twintig jaar in de raad van bestuur zetelt en ook voorzitter is van de STAK, het vehikel van de familiale aandeelhouders. ‘Maar dat is onterecht. We hebben de communicatie zeer feitelijk willen houden. Het moment van dankbaarheid zal wel komen als Bert De Graeve afscheid neemt op de algemene vergadering in mei.’

Toch is de onvrede bij Bekaert niet van gisteren. De Graeve werd in 2002 door toenmalige voorzitter Paul Buysse als een deus ex machina weggeplukt bij de VRT om samen met Julien De Wilde het bedrijf te leiden. De twee ex-Alcatel-boys moesten de in slaap gevallen multinational Bekaert een nieuwe dynamiek geven. Vier jaar later nam De Graeve het roer van De Wilde als CEO over.

De Graeve maakte met Bekaert euforische, maar ook donkere tijden mee. Het succes van de ultrafijne Bekaert-zaagdraad in China stuwde de winst naar recordhoogtes. Maar toen hij in 2012 moest herstructureren en in België en China respectievelijk 600 en 1.200 mensen de laan uitstuurde, vielen doodsbedreigingen in zijn bus. Iets later verzeilde hij als topman in een heuse mediastorm, toen bleek dat hij een fikse loonsverhoging had gekregen.

In 2014 ruilde De Graeve zijn functie als CEO voor die van voorzitter - in opvolging van de alom presente captain of industry Paul Buysse - en haalde hij de Brit Matthew Taylor binnen als opvolger. Maar volgens insiders klikte het niet echt in de rolverdeling. Taylor reed aanvankelijk een correct parcours, kreeg het nodige krediet bij de familiale aandeelhouders, maar slaagde er als CEO niet in zijn vleugels uit te slaan.

Winstwaarschuwingen

Het knelpunt was dat De Graeve, met zware en soms tijdverslindende bestuursmandaten bij Telenet, Sibelco en UCB, niet altijd optimaal beschikbaar was. Dat kwam pijnlijk tot uiting toen Bekaert vorig jaar twee winstwaarschuwingen uitstuurde. De Brit kreeg als CEO bakken kritiek over zich heen en De Graeve profileerde zich niet als ideale sparringpartner om mee de kastanjes uit het vuur te halen.

De koers van het aandeel bleef kwakkelen. Netto viel de winst vorig jaar terug van 185 naar 40 miljoen euro, blijkt uit de jaarcijfers. De bedrijfswinst zonk met 210 miljoen euro 30 procent lager. Het dividend zakt van 1,10 naar 0,70 euro bruto per aandeel. De onderliggende winstmarge daalde van 7,3 naar 4,9 procent, ver verwijderd van de 10 procent marge die De Graeve en later ook Taylor voor 2022 hadden vooropgesteld.

Bekaert blijft moeite hebben om zijn grondstoffenprijzen door te rekenen aan de klanten, het krijgt de overname van de kwakkelende staalkabeldochter BBRG niet onder controle en in China worstelt het in diamantdraad met de machtige rivaal Metron, die bodemprijzen hanteert.

Op de persconferentie kwam Taylor niet verder dan dat er op ‘middellange termijn’ naar een ebitmarge boven 7 procent wordt gestreefd. De slechte cijfers - ook 2019 wordt moeilijk - hebben de familiale aandeelhouders ertoe aangezet fors aan de boom te schudden en de organisatie te herbekijken.

Het directiecomité wordt herschikt, de raad van bestuur verkleind en verjongd en er zal worden gewerkt met vier businessunits: rubberversterking, staaldraad, specialiteiten en kabel. Bij die strategische ingreep sneuvelt ook de voorzittersstoel van De Graeve. Insiders wijzen erop dat de familiale achterban nooit heeft kunnen verkroppen dat Bekaert vorig jaar uit de Bel20 verdween. Daarmee verdween een serieuze dosis reputatie en zichtbaarheid.

‘Het klopt dat het aandeel van Bekaert nu minder op de radar komt van internationale beleggers en indexfondsen’, zegt De Liedekerke. ‘Maar ik ben niet zo zeker of dat een belangrijke rol speelt bij de familiale aandeelhouders. De Bel20 is een mes dat aan beide kanten snijdt. Grote zichtbaarheid kan ook leiden tot een forse koersval.’

Ik ga weg op een moeilijk moment. Maar zo was het ook toen ik hier 17 jaar geleden kwam.
Bert De Graeve
Voorzitter Bekaert

Het feit echter dat De Graeve als voorzitter veeleer akte nam van het verlies van dat Bel20-zitje, bleef nazinderen bij een deel van de Bekaert-achterban. ‘Hij zei enkel: jammer. Full stop. En niet: we gaan er alles aan doen om er weer in te komen’, zegt een ingewijde. ‘Dat lag gevoelig.’ Ook de vaststelling dat hij als voorzitter niet zo woog op het aandeel of alomtegenwoordig was zoals zijn voorgang Buysse, speelde mee.

Verrassing

Of De Graeve ertoe werd aangezet om ontslag te nemen, is onduidelijk. Zelf gaf hij aan dat hij het niet zag zitten om nog eens vier jaar door te gaan. ‘Ik heb beslist om me niet herverkiesbaar te stellen’, zei de Bekaert-preses, en daar bleef het bij. Hij weigerde zelfs een interview aan de VRT, waar hij ooit zes jaar topman was.

Al gaf hij op de persconferentie toe dat hij Bekaert verlaat op een moeilijk moment. ‘Ik ben 17 jaar geleden ook op een moeilijk moment bij Bekaert beland. Mijn mandaat komt vandaag ten einde. Dan vraag je je af: pik je dat voor nog eens vier jaar op of is het misschien het moment om te zeggen: het is genoeg geweest? En dat bedoel ik in de positieve zin. 17 jaar Bekaert doe je niet tegen je zin. Bekaert is een stuk van mij en ik van Bekaert, dus ik denk niet dat dat het probleem is.’

Zijn vertrek mag voor de buitenwereld een verrassing zijn, voor hem is het dat niet. ‘We hebben dit zeer goed gepland. Ik heb boeiende en moeilijke tijden gekend bij het bedrijf. Ik denk dat het heel mooi is geweest. Ik ben er zeker van dat er nog veel goede jaren voor Bekaert komen. We moeten ons continu aanpassen. Er moet nieuw bloed komen.’

De Liedekerke bevestigt dat. ‘Ook bij de familiale aandeelhouders moeten we aan de volgende generatie denken. De tijd is rijp voor een wissel van de wacht.’ In 2016 wuifde de staalgroep al vijf bestuurders van de oude lichting uit. Het bestuur werd toen jonger, vrouwelijker en een tikje onafhankelijker. De herschikkingen die nu worden doorgevoerd, gaan door op die lijn.

De Graeve wordt vervangen door Jürgen Tinggren, bestuurder bij Johnson Controls. ‘Als voormalig CEO van Schindler was hij een klant van Bekaert en kent hij onze business goed. Met hem hebben we het juiste profiel gevonden’, aldus De Graeve.

In bepaalde hoeken en kanten is wel sprake van ontgoocheling over de slechte resultaten.
Een ingewijde

Ook de familiale bestuurders Max Jadot (topman BNP Paribas Fortis) en Leon Bekaert (het enige nog resterende bestuurslid met die familienaam) stellen zich na een kwarteeuw niet meer verkiesbaar. In hun plaats komt er een telg van de vijfde generatie: Caroline Storme. Onafhankelijk bestuurder Martina Merz neemt ontslag omdat haar mandaat niet meer combineerbaar was met haar recente benoeming als voorzitter van ThyssenKrupp.

Paleisrevolutie

Is er sprake van een paleisrevolutie? Ingewijden ontkennen dat. ‘Dan spreek je van onenigheid, balorigheid, onvrede en dergelijke, en dat is overdreven. In bepaalde hoeken en kanten is er wel sprake van ontgoocheling over de slechte resultaten. Wat de voorzitter betreft, dat is toch opmerkelijk. Je raakt normaal niet aan de voorzitter van Bekaert, die heeft veel invloed en macht. Voor een bedrijf is zo’n wissel toch een uitzonderlijke situatie.’

Die ambitie van 10 procent winstmarge moet altijd blijven.
Bert De Graeve
Voorzitter Bekaert

De Graeve: ‘Er verandert veel en niets. Het blijft nog altijd Bekaert en we moeten ons verder aanpassen aan een wijzigend beeld, net zoals onze klanten dat doen. De doelstellingen van Bekaert zijn niet veranderd. De wereld is groter dan 30 jaar geleden. We waren toen met 17.000, nu met 29.000 werknemers. Continu veranderen is de boodschap, anders overleef je gewoon niet.’

Of hij het erg vindt dat de 10 procent ebitwinstmarge die hij beoogde, niet is gehaald? ‘Die ambitie moet er altijd blijven. Als je geen ambitie hebt, geraak je nergens.’

Over de hele reorganisatie en de gemoedstoestand van de aandeelhouders wou hij nog het volgende kwijt: ‘Je kan moeilijk zeggen dat ze tevreden zijn. Maar ik denk dat ze na 140 jaar processen en veranderingen keuzes hebben gemaakt. Een kleinere raad van bestuur is er een van. Dat toont aan dat het niet alleen beneden moet veranderen, en dat men denkt: ‘Laat het ons maar een serieuze swing geven.’ Het is goed dat het niet alleen op managementniveau gebeurt.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content