analyse

Meneer ‘jamais content' is krediet kwijt

Ceo Matthew Taylor van Bekaert ©Photo News

Is topman Matthew Taylor van Bekaert zijn momentum kwijt? Zo lijkt het. Beleggers keren het aandeel de rug toe. Analisten sturen verwarrende boodschappen uit. Zijn langetermijnboodschap blijft nochtans overeind.

Wat gebeurt er als je belooft dat het binnen vijf jaar veel beter zal zijn maar onderweg plots moet toegeven dat het toch niet zo lekker loopt? Ook al blijf je bij je eerste belofte. Je zaait twijfel, wrevel en frustratie. Dat is wat ceo Matthew Taylor nu doet bij Bekaert .

De goedlachse en enthousiasmerende 57-jarige Brit die sinds 2015 met succes het ingedommelde staalkoord- en staaldraadbedrijf uit zijn winterslaap aan het schudden is, pakte begin dit jaar uit met schitterende resultaten, tilde de winstmarge op naar een onverwachte 8,2 procent en sprak hoge ambities uit. De komende vijf jaar wil hij immers naar 10 procent.

Beneden verwachting

Maar bij de halfjaarcijfers in juli haalde Taylor - ondanks de recordomzet en een bedrijfswinst die 12 procent hoger lag dan het jaar voordien - niet de verwachtingen van analisten. Bij de kwartaalupdate vorige week moest Taylor toegeven dat de koers nog absoluut niet gelopen is. Om tal van redenen.

Bekaert slaagt er niet in om zijn walsdraad - de grondstof voor staalkoord waarvan de prijs op jaarbasis met 40 procent steeg - door te rekenen aan zijn klanten. Taylor probeerde het wel, maar zijn grote Chinese concurrent Xingda volgde niet. Prompt koos hij dan maar voor volume in plaats van marge.

In Noord-Amerika kreeg Bekaert af te rekenen met de concurrentie van vertikaal geïntegreerde spelers. Staaldraadfabrikanten die ook walsdraad maken en profiteren van het goedkopere ijzererts. Die moesten hun prijzen niet verhogen om hun marges intact te houden.

Zaagdraad

Als overmaat van ramp heeft Bekaert ook problemen met de verkoop van zaagdraad in China. Die draad wordt gebruikt voor het op maat snijden van zonnepanelen en halfgeleiders en was jaren lang het goudhaantje van de groep. Tot de markt crashte.

Heeft Matthew Taylor mensen iets te vroeg warm gemaakt voor de 10 procent winstmarge van Bekaert? Volgens sommigen wel.

Bekaert is nog altijd actief in die winstgevende business maar laat zich daar nu als marktleider de kaas van het brood eten door vooral Japanse concurrenten die overstapten naar een efficiëntere met diamant gecoate zaagdraad. Bekaert probeert inhouse iets gelijkaardigs te ontwikkelen maar dat zal pas vanaf de tweede helft van 2018 renderen. Ondertussen valt de verkoop sneller dan verwacht terug.

Vorig jaar was zaagdraad nog goed voor een winstbijdrage van 32 miljoen euro, ongeveer een tiende van de totale winst. Dit jaar zou de winstbijdrage terugvallen tot de helft. Als de innovatie mislukt, valt ze volgend jaar mogelijk terug tot nul.

Verkoper

Gelukkig houdt Taylor voor zijn 10 procent marge blijkbaar geen rekening met zaagdraad, maar de affaire bezorgt hem wel gezichtsverlies. Voor iemand die in juli nog zei dat hij ‘jamais content’ is - in het Nederlands wist hij het niet - moet dat een bittere pil zijn.

Je kan je afvragen of sommige van die ‘tegenslagen’ niet al begin dit jaar min of meer te voorspellen waren. Heeft Taylor, die een uitstekende verkoper is, iets te vroeg mensen warm gemaakt voor de 10 procent winstmarge?

Volgens sommigen wel. Taylor moet al veel vroeger geweten hebben dat 2017 een ‘overgangsjaar’ zou worden, is in de markt te horen. Veel beleggers keerden het aandeel dan ook de rug toe. Verwonderlijk is dat niet.

Als je en cours de route blijft steken en moet toegeven dat de marges dit jaar zelfs opnieuw gaan krimpen, verspeel je krediet. Ook al blijf je je langetermijndoelstelling van 10 procent handhaven. Bekaert zal ongetwijfeld voldoende hefbomen hebben ingecalculeerd om die 10 procent sowieso te halen.

Intern lag de ambitie hoogstwaarschijnlijk zelfs veel hoger.

Schizofreen

Taylor, die als geen andere gepassioneerd over gelijk welke Bekaert-fabriek kan vertellen zonder daarbij de focus te verliezen, blijft voor alle duidelijkheid voor iedereen de juiste man op de juiste plaats.

Maar de afgelopen zes maanden manoeuvreerde hij Bekaert wel in een schizofrene situatie waarbij een analist zijn langetermijnwaardering voor het bedrijf op 55 euro houdt terwijl hij tegelijk op korte termijn het aandeel op zijn verkooplijst zet met een koersdoel van 34 euro. Raar, maar tegelijk begrijpelijk als je het vanuit het standpunt van de belegger - die ook ‘jamais content’ is - bekijkt.

De West-Vlaamse multinational levert staalkoord voor een op de drie autobanden ter wereld, trekt staaldraad tot vezels van 1 micron en voorziet jaarlijks 1 miljard schuimwijn- en champagneflessen van muselets. Maar knallen op de 10 procent is nog niet voor direct.

In de laatste kwartaalpresentatie staat voor dit jaar een winstmarge van 7 à 8 procent, minder dan in 2016. Dan jojoot de curve naar 10 procent. Taylor heeft veiligheidshalve de datum weggelaten.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud