Afschrikking Stefaan HUYSENTRUYT

Op de Staten-Generaal voor de Verkeersveiligheid, gisteren in de Brusselse Heizelpaleizen, werd een rist maatregelen voorgesteld om het jaarlijkse aantal verkeersdoden in ons land tegen 2010 te halveren. Blikvanger is zonder enige twijfel het voornemen de maximumsnelheid op gewestwegen van 90 naar 70 kilometer per uur te brengen. Al rijst meteen de vraag wat er van dat voornemen in huis zal komen. In het beste geval zal er nog heel wat water naar de zee vloeien, in het slechtste geval zal het bij een nobele doelstelling blijven.

Wat voor de maximumsnelheid op gewestwegen geldt, geldt voor alle voorstellen op de staten-generaal. Paars-groen heeft de verdienste dat het van de verkeersveiligheid een politiek thema heeft gemaakt. Maar woorden volstaan niet en de beleidsuitvoering laat in deze coalitie wel eens meer te wensen over. In het dossier van de verkeersveiligheid dreigt dat niet anders te zijn. Te meer omdat de bevoegdheid in dit landje over niet minder dan zeven excellenties verspreid zit. Dat maakt een gecoördineerde aanpak niet makkelijker.

Het is overigens maar de vraag of we in de eerste plaats bijkomende maatregelen ter bevordering van de verkeersveiligheid nodig hebben. Wat baat het de maximumsnelheid verder terug te dringen als, bij gebrek aan controle, de bestaande maximumsnelheid al niet wordt gerespecteerd? Wat baat het onbemande camera's te installeren, als ze om allerlei redenen niet werken of pas vanaf een veel hogere dan de toegelaten snelheid? Bovendien mag een verkeersveiligheidsbeleid niet enkel op het rijgedrag focussen. Ook de voertuigen en de verkeersinfrastructuur moeten veiliger gemaakt worden.

De grootste bijdrage die paars-groen tot de verkeersveiligheid kan leveren, bestaat erin de pakkans te verhogen. Er moet meer en beter gecontroleerd worden. De federale minister van Binnenlandse Zaken, Antoine Duquesne, heeft al laten weten dat er geleidelijk meer politiepersoneel voor wegcontroles vrijgemaakt wordt. Waarom dit slechts geleidelijk kan, is onduidelijk. Budgettaire overwegingen kunnen niet ingeroepen worden. Controlerende politiemensen verdienen zichzelf terug. Tenminste, als wie 'gepakt' wordt ook effectief de boete moet betalen. De invoering van een efficiënt systeem van administratieve boetes zou niet alleen vermijden dat overbelaste parketten nog massaal seponeren. Dergelijk systeem zou er ook voor zorgen dat de boetes snel worden geïnd, waardoor de directe band tussen beboet worden en boete betalen wordt hersteld.

Bij een hoge pakkans zijn hogere boetes overbodig. Zonder meer de boetes te verhogen, zoals de federale regering onlangs besliste, is opteren voor een hogere afschrikking in de hoop dat die de povere pakkans compenseert.

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud