opinie

Behandel Brussel als economisch rampgebied

Je kan er niet langer omheen. Grote delen van Brussel zijn een economisch rampgebied. Dat de Brusselse politiek in staat is jobs, welvaart of groei via een decreet te realiseren, is een illusie gebleken.

Na wat de afgelopen weken in Brussel aan het licht kwam, is het moeilijk om niet volkomen cynisch en verbitterd te worden. Een partij die jarenlang niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk heeft geteerd op de miserie van de allerzwaksten. Meer nog, een hele politieke kaste met grote kabinetten en nog grotere plannen die collectief nauwelijks een deuk in een pakje boter slaat. Hoera, een verkeersvrij plein. Hoera, fietsers mogen door het rood rijden. Awoert, wij willen geen lawaaierige vliegtuigen boven ons hoofd.

Het niveau van de Brusselse politiek mag gerust worden afgemeten aan haar economische resultaten. En die zijn zo pover dat ze stilaan wraakroepend zijn. Na meer dan een decennium in Brussel te hebben gewerkt, ben ik een heel kleine ervaringsdeskundige. In die periode heb ik de situatie er niet op zien verbeteren. Integendeel.

Dat gevoel wordt bevestigd door de cijfers. Het gemiddelde inkomen per Brusselaar ligt vandaag bijna 10 procent lager dan in 2003. In Vlaanderen is het inkomen per hoofd in die periode met 15 procent gestegen. In Berlijn is de werkloosheid 8 procent en in Washington nauwelijks 4,5 procent. In de hoofdstad van Europa bedraagt de werkloosheid een trieste 17 procent. Bovendien zit meer dan een op de drie jongeren er zonder werk. Brussel verpaupert in sneltreinvaart.

Het alfa en het omega van zowat alle problemen in Brussel zijn het onderwijs en de arbeidsmarkt. Als een kwart van de jongeren zonder diploma afstudeert, is het geen wonder dat meer dan een derde van alle jongeren zonder werk zit. Zeker als er nauwelijks jobs voor ongeschoolden komen in Brussel. Voor alle duidelijkheid: jobs voor laaggeschoolden worden niet gedecreteerd door de overheid. Ze ontstaan als voor privébedrijven de baten (van een laaggeschoolde werknemer) opwegen tegen de kosten (het minimumloon).

Een politiek steunmaatregeltje hier, een werkatelier daar of een sociaal project ginder zijn heel sympathiek. Maar tegen de gigantische Brusselse achterstelling zijn ze niet opgewassen.

Laat ons hopen dat de schandalen eindelijk het pad effenen voor maatregelen die wél werken. Maak eerst en vooral de onderste sport op de sociale ladder toegankelijker. Verlaag daarom de minimumlonen voor Brussel fors, maak alle uitkeringen beperkt in de tijd én vervang een stuk van de uitkering door opleiding.

Want Brussel is misschien een aantrekkingspool voor hooggeschoolde ambtenaren en diplomaten, maar ook voor de minst geschoolde en laagst opgeleide mensen op deze planeet. Voor hen is een hoog minimumloon geen sympathieke garantie op een leefbaar loon. Het prijst hen uit de markt en maakt ze veel te duur om aan te werven. Door lagere minimumlonen ontstaan veel meer jobs voor laaggeschoolden. Die zijn er vandaag nauwelijks.

Hamburgerjobs

Een partij als de PS heeft al jarenlang een afkeer van hamburgerjobs: flexibele en laagbetaalde jobs. Maar het zijn verdorie wel jobs voor laaggeschoolden. Liever een slechte en laagbetaalde job dan geen job.

Zorg bovendien dat Brussel veel aantrekkelijker wordt voor start-ups, ondernemers en deeleconomie. Toen ik enkele jaren geleden in Brussel een Uber bestelde, werd ik vaak vervoerd door jongeren uit Molenbeek. Met een smartphone en een aftandse auto waren ze van de ene dag op de andere ondernemer. Tot het kartel van de taximaatschappijen zijn politieke connecties inschakelde en Uber liet verbieden.

Of het nu gaat over Uber, Airbnb, Parcify, Ubereats of Deliveroo, Brussel stelt zich ronduit vijandig op tegenover ondernemerschap en deeleconomie. Wie ooit al in Londen, Berlijn of New York was, beseft dat dergelijke jobs een stad aantrekkelijker maken voor hooggeschoolden en tegelijk veel instapjobs opleveren voor laaggeschoolden. Helaas is het vandaag in Brussel makkelijker een gesubsidieerde job te creëren dan via een echt bedrijf laaggeschoolden aan een echte job helpen.

De minimumlonen hoog houden. De hamburgerjobs verketteren. De luchthaven - dé jobmachine voor laaggeschoolden - blokkeren. Start-ups saboteren. Allemaal tegen de achtergrond van een massale werkloosheid bij én aangroei van laaggeschoolden. Dat was jarenlang de perverse politieke strategie om op massale schaal afhankelijkheid van de overheid te creëren. In een dergelijke omgeving is ze de enige die steun, huisvesting of gesubsidieerde jobs kan uitdelen.

Illusie

Grote delen van Brussel zijn een economisch rampgebied. Het is dan ook hoog tijd om het beleid daarop af te stemmen. Het is een illusie te denken dat de Brusselse politiek in staat is om jobs, welvaart of groei te decreteren. Dat is duidelijk gebleken. Structuren, politieke versnippering, regeltjes allerhande en een politiek waterhoofd hebben de Brusselse economie er alleen maar zwakker op gemaakt.

Wie Brussel echt wil helpen, gaat voor meer onderwijs, lagere uitkeringen in ruil voor verplichte opleidingen, veel lagere minimumlonen, een flexibeler arbeidsmarkt, minder politici en veel minder regels voor ondernemers.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Partner content