opinie

Beste regering, ik wil mijn mensen kunnen blijven belonen

Dit is niet de zoveelste klaagzang van een ondernemer die vindt dat hij niet genoeg verdient. Het kan altijd beter, maar ik ben tevreden met onze winstmarge. Ik maak mij over iets anders ernstige zorgen. Over mijn mensen en over het duurzame model waar we proberen voor te gaan. Ik maak me zorgen over hoe ik een goede baas kan blijven.

Door Harry Demey, CEO van communicatiebureau LDV United

Ik ben CEO van een kmo. Ik ben niet geboren met een pet van ondernemer op. Ik kom uit een arbeidersgezin waar rood een mooie kleur was. Ik ben ondernemer geworden uit goesting, niet uit verplichting.

Mijn zakenmodel - ik leid een communicatiebureau - is dat wij leven van toegevoegde waarde. Wij verkopen onze uren. Wij hebben geen ander inkomen. En dat is goed. Ik kan ook een redelijk eenvoudig boerenboekhoudmodel met u delen. Als mijn inkomen 100 is, dan zou er 60 naar personeelskosten moeten gaan, 20 naar overhead en 20 overhouden als brutomarge. Zo heeft mijn sector lang kunnen leven en overleven.

Ik hou mijn hart vast mocht men nu ook nog bedrijfswagens minder aantrekkelijk maken. Mijn linkse waarden zeggen oké, doe maar. Mijn verantwoordelijkheidszin als ondernemer zegt neen.

Sinds een paar jaar kiezen wij voor een duurzamer model. Wij gaan voor een brutomarge van 15 procent. Bewust. Zo probeer ik aan de ene kant mijn werknemers beter te ‘soigneren’ en aan de andere kant mijn aandeelhouders tevreden te houden. Met een weliswaar lagere marge, maar wel een duurzame. Dat is een keuze.

Evaluatiegesprekken

Omtrent deze tijd van het jaar word ik nog eens keihard met de neus op de feiten gedrukt: hoe moeilijk het is om dit duurzame model vol te houden. Het is de periode dat wij middels goed voorbereide evaluatiegesprekken nu en dan mensen willen belonen. En niet schijn-belonen, maar met een echte transparante opslag - ik ken er geen andere. Dat lukt mij bijna niet meer. Nu en dan moeten salarissen ook naar omhoog om marktconform te blijven. Anders riskeer ik in beide gevallen dat talent dat ik hier ontbolsterde andere oorden opzoekt.

Ik heb nu drie mensen. Het gaat om drie functies. Het zijn drie mensen in een verschillende levensfase. Functie één heeft een brutomaandsalaris van 2.600 euro. Dat salaris wil ik optrekken naar 3.000 euro bruto per maand. Van die 400 euro opslag per maand krijgt de betrokkene er 182 in het handje. Op jaarbasis krijgt hij 2.533 euro méér. Dat kost de onderneming 7.405 euro, inclusief sociale bijdrage. Er gaat dus 65,79 procent rechtstreeks naar de staat.

Functie twee heeft een brutosalaris van 4.000 euro, het is een senior iemand. Om competitief te blijven met andere bureaus uit mijn sector zou dat 4.750 euro moeten worden, dus 750 euro meer per maand of 301 euro in de hand van de werknemer. Kost ons 13.885 euro per jaar. 69,83 procent gaat naar de overheid.

Functie drie. Of nee laat maar, ik heb mijn punt gemaakt denk ik.

Dure affaire voor het bedrijf, en de werknemer die maar matig enthousiast is. En bijna 70 procent voor de overheid. En ik die niet in mijn missie geslaagd ben, want ik heb geen 100 procent tevreden werknemer

Dure affaire dus voor het bedrijf, en de werknemer die maar matig enthousiast is. En bijna 70 procent voor de overheid. En ik die niet in mijn missie geslaagd ben, want ik heb geen 100 procent tevreden werknemer.

Maar het kan nog erger worden. Als één van die mensen weg zou gaan naar een ander bureau om daar wél marktconform betaald te worden (en dan ineens voor een substantiële opslag gaat), moet ik elders iemand weghalen, en dus meer betalen, en dus stijgen mijn loonkosten nog meer. En zo kan ik nog minder goed competitief blijven en duurzaam ondernemen. Ik ben dus redelijk gepakt. Droog.

Uiteraard moet een groot deel naar de overheid gaan. Maar 70 procent?

Indexering

Veel andere middelen om te motiveren heb ik niet. Want voor je het weet doe je iets extra voor een werknemer die iets extra gedaan heeft en heb je een jaar later last met een controle van de belastingen.

Ik hou mijn hart vast mocht men nu ook nog bedrijfswagens minder aantrekkelijk maken. Mijn linkse waarden zeggen oké, doe maar. Mijn verantwoordelijkheidszin als ondernemer zegt neen.

En ik zou nog iets willen meegeven, en ik ga zeer open zijn. De totale loonmassa (exclusief sociale zekerheid ) is bij ons 1.717.000 euro. Stel dat er inderdaad geen indexering is dit jaar. Stel dat de indexering 1 procent zou geweest zijn, dan zou dit voor ons 17.170 euro ‘besparing’ zijn. Als ik hier de sociale zekerheid bijtel (5.666 euro), dan zouden wij 22.836 euro minder loonkosten hebben. Ik verzeker u: daar kan ik geen extra personeelslid voor aannemen. Mocht de indexatie 1,5 procent geweest zijn, dan zouden we over een bedrag van 34.254 euro praten. Met veel wringen zou ik daar een junior-profiel voor kunnen aannemen. Dat de indexsprong dus jobs gaat creëren, lijkt me een redelijk optimistische gedachte.

Ik wil graag blijven ondernemen net zoals alle bedrijven in dit mooie en goede land, maar jullie zouden het mij en al mijn collega-ondernemers wel iets makkelijker kunnen maken

Dus, allerliefste overheid, ik heb het moeilijk. Moeilijk om met een duurzame en op de lange termijn gerichte aanpak waardevol om te gaan met mijn mensen. Erg moeilijk.

Geen schrik echter, ik zal niet stoppen en de handdoek gooien. Daar heb ik geen goesting in. Ik wil graag blijven ondernemen net zoals alle bedrijven in dit mooie en goede land, maar jullie zouden het mij en al mijn collega-ondernemers wel iets makkelijker kunnen maken. We zullen er dan allemaal beter van worden.

Ik wil jullie uitdagen. Met een boerenverstandvoorstel. Stel dat we één maand per jaar uitroepen tot de ‘bruto is netto-maand’ (sociale zekerheid zal ik blijven betalen die maand). Dan hebben mijn mensen eens een extraatje. Een extraatje dat de koopkracht een duwtje in de rug geeft en dus de economie laat draaien. Misschien vergt dat idee in al zijn naïviteit maar vijf minuten politieke moed.

Ondertussen wens ik u nu al prettige en duurzame feesten toe.

Lees verder

Tijd Connect