opinie

Frauderen gaat in België sneller dan ondernemen

Ik wou dat ik een oplichter was, maar ik ben helaas een ondernemer ...

Door Alexis Dragonetti, CEO van stripuitgever Ballon Media

Mijn naam is Alexis Dragonetti, 46 jaar, uitgever van beroep en ondernemer van roeping. Iets langer dan een decennium probeer ik ‘toegevoegde waarde te creëren’, zoals dat liederlijk heet. Op een eerlijke manier.

Ik werk hard en vind me voor geen meter terug in de omschrijving die tegenwoordig regelmatig van ondernemers wordt opgehangen. Ik heb geen deal in Luxemburg en mijn bedrijf is mijn enige aandelenportefeuille. Ik jaag mijn droom na en wil iets opbouwen.

Dat klinkt triviaal, maar het is gewoon de eenvoudige waarheid. Het relatieve succes waarmee ik onderneem, werd enkele dagen geleden bijna aan diggelen geslagen. Door fraude. Gewetenloze criminele fraude.

Ik schreef, ik belde, ik riep om hulp, maar er gebeurde... niets.

Deze getuigenis gaat echter niet over fraude. Die is van alle tijden en van alle contreien. Deze bijdrage gaat over de structurele straffeloosheid waarmee die fraude kan gebeuren in een land als België - een van de meest welvarende en geciviliseerde landen ter wereld.

Het verhaal begint ruim een week geleden. Die dag wordt in mijn naam een valse e-mail verzonden naar onze financiële manager. Daarin wordt gevraagd om in het kader van een overname enkele honderdduizenden euro’s over te maken op een Chinese rekening.

Nu is het zo dat wij effectief aan een overname werken, dus die mail vindt ongelukkig genoeg enige voedingsbodem. Door een onwaarschijnlijke samenloop van omstandigheden - waarvan ik u de details bespaar - gebeurt het ongelooflijke en wordt die overschrijving ook effectief uitgevoerd. Naar een offshorerekening in Hongkong.

De initiële shock voorbij vergewis ik mij er onmiddellijk van dat er geen interne medeplichtigheid is. Dat (positief) uitgeklaard, begint een dagenlange telefoon- en schrijfmarathon om te proberen iets te doen aan deze voor het bedrijf levensbedreigende oplichterij. De confrontatie met de realiteit die volgt, is onthutsend.

Cyber Crime Unit

De eerste stap gaat richting Federal Cyber Crime Unit (FCCU). Op aanraden van de politie word ik verwezen naar www.ecops.be, het online meldpunt voor fraude. Op de website valt echter nergens een telefoonnummer te bespeuren, alleen een… faxnummer. Bovendien blijkt de link onder de meldingsknop offline te staan. Ik bel opnieuw naar de noodcentrale, waar ik uiteindelijk te horen krijg dat ik best klacht indien bij de lokale politie. Zo gezegd, zo gedaan. Twee uur nadat ik kennisgenomen heb van de fraude is de klacht ingediend.

Wanneer mijn financieel manager enkele uren later eveneens klacht wil indienen om haar onschuld officieel te staven, wordt haar aangeraden om haar persoonlijk adres niet mee te geven. De dader heeft immers het recht om het dossier in te kijken en daarom ‘kan dat gevaarlijk zijn als de dader gevonden wordt’. Een burger zou zich voor minder onveilig voelen…

Het leek me logisch om ook de Belgische ambassade in China in te schakelen. Lokaal enige diplomatieke druk uitoefenen in een fraudezaak die een Belgisch bedrijf en z’n 40 werknemers zou kapotmaken als er geen oplossing kwam, leek me passen in de bevoegdheden van onze vertegenwoordiging daar ter plekke. Ik schreef, ik belde, ik riep om hulp, maar er gebeurde… niets.

'Alle bureaus zijn dicht vanaf 12.30 uur', kreeg ik bij het parket te horen

Ik schreef en belde eveneens naar de vertegenwoordiger van het Flanders Investment and Trade (FIT) in China. Met de vraag of enige hulp kon worden geboden. Ik kreeg een standaardmail met adressen van advocaten in Peking. Bij mijn weten ligt Hongkong op een paar duizend kilometer van de Chinese hoofdstad. Bedroevend.

Ondertussen vernam ik via contacten met enkele bankiers dat er zich andere, gelijkaardige gevallen voordoen in de regio. Om maar te zeggen dat we hier spreken over georganiseerde, recurrente criminaliteit en geen alleenstaand geval.

Zoals vermeld hadden we dus onmiddellijk klacht ingediend. Zes dagen later was ik erg verwonderd nog niet gecontacteerd te zijn geweest door het parket. Dit gaat toch niet over het stelen van een reep chocolade!

Ik besloot te bellen naar het politiekantoor waar ik klacht had ingediend. Hier ging de klucht verder. Men kon mij daar niet zeggen of mijn dossier was doorverwezen en alleen de inspecteur die mij had geholpen, kon mij die info geven. Kan ik haar spreken? ‘Gaat niet, ze is acht dagen met verlof.’

Kan iemand anders mij helpen? ‘Neen, meneer, wij hebben toch het recht om verlof te nemen.’ Dat heeft u zeker, daar gaat het niet over, maar dit betreft een dringende zaak waarin de reactiesnelheid mogelijk doorslaggevend kan zijn. Na tien minuten erg onaangenaam bakkeleien, kreeg ik dan toch te horen dat het dossier bij het parket lag.

Ik belde onmiddellijk naar het parket, waar men mij vroeg met welk bureau ik verbonden wou worden. Geen idee! Ik heb alleen een pv-nummer. ‘Dan kan ik u niet helpen’, was het eerste antwoord. ‘Maar dat doet er niks toe, alle bureaus zijn dicht vanaf 12.30 uur’, was het vervolg. Zucht, diepe zucht. Kafka zou het niet kunnen bedenken.

Uiteindelijk hebben wij zelf het heft in handen genomen en een persoon gevonden om actie te ondernemen. Die Chinese contactpersoon verwittigde ter plekke de betrokken Chinese bank dat het om fraude ging. Wij ondernamen in België de nodige juridische stappen tegen de begane fouten, enzovoort. Gelukkig met snel resultaat: het geld werd geblokkeerd en wij krijgen het kortelings terug. Het liep voor ons met andere woorden gelukkig goed af.

Het is goed leven als criminele fraudeur in België

Maar dat verandert niets aan de onthutsende waarheid: het is goed leven als criminele fraudeur in België. Ondernemer zijn is meestal positief uitdagend, maar tegelijkertijd soms ook moeilijk en stresserend. De regelgeving in ons land is complex, veranderlijk, belastend. Maar fraudeurs wordt een vrijgeleide gegeven op alle mogelijke manieren. Zij rijden figuurlijk (en soms letterlijk) rond in een Ferrari, ondernemers af en toe met een degelijke wagen meestal van Duitse makelij, maar ons rechtssysteem? Dat tuft achterna… op een aftandse oude autoped. En die zijn misschien lieftallig maar vooral niet meer van deze tijd. Men zegge het voort.

Alexis Dragonetti is CEO van Ballon Media, uitgever van strips en graphic novels

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud