opinie

Geef toch eens toe dat de effectentaks een slecht idee is

©Photo News

Toegeven dat men te snel beslist heeft is nooit makkelijk, maar het zou deze regering sieren mocht ze erkennen dat de effectentaks een slecht idee.

Door Etienne de Callataÿ, hoofdeconoom Orcadia Asset Management

Juristen en economen zijn het niet altijd eens, maar met de belasting op effectenrekeningen is het de regering-Michel gelukt om hen op dezelfde, heel kritische lijn te plaatsen. De Raad van State heeft gelijk dat de voorgestelde belasting discriminerend is. Economen houden ook niet van de discriminatie omdat het tot verstoringen van het gedrag lijdt. Dat gaat niet alleen in tegen de billijkheid maar ook tegen de efficiëntie.

Ik zou graag de geestelijke vader kennen van die effectentaks. Want dan zou ik hem kunnen vragen wat de economische rechtvaardiging is voor de taks. Want die is er niet.

Vanuit politiek standpunt is een compensatie voor de daling van de sociale bijdragen en de bedrijfsbelasting onder de vorm van een belasting op kapitaal begrijpelijk. De weerstand van de bevolking tegen de stijgende ongelijkheid en het feit dat die dubbele daling de aandeelhouder meer ten goede komt dan de werknemer neemt toe.

Aandeelhouders vragen om een deel van de baten terug te storten aan de gemeenschap is dus niet ondenkbaar. Wel ondenkbaar is dat deze bijdrage de vorm aanneemt van een heffing van 0,15% vanaf de eerste euro op effectenrekeningen waarop meer dan 500.000 euro staat.

©Photo News

Deze belasting brengt om te beginnen kosten met zich mee voor procedures en controles. Het is beter om uitzonderingen te schrappen of bestaande belastingen te verhogen dan er een nieuwe bij te creëren, wegens de administratieve rompslomp die ze veroorzaakt. En omdat het een nieuwe belasting is zal de administratieve kost verre van verwaarloosbaar zijn.

En dan is er, zonder de minste economische verantwoording, de zware discriminatie tussen verschillende manieren om je patrimonium aan te houden. Er wordt één enkel soort activa geviseerd: beursgenoteerde financiële activa, en dan nog enkel indien ze niet verpakt zijn in een levensverzekering of worden aangehouden op naam.

Beurs

Zo’n discriminatie is onrechtvaardig. Maar ze is ook nefast, want ze zet een evolutie in gang naar suboptimaal gedrag. Want is het niet de verantwoordelijkheid van de overheid om diversificatie van het particulier patrimonium aan te moedigen? Terwijl deze wet, met het bevoordelen van de inschrijving op naam of van vrijgestelde niet-gediversifieerde activa zoals kunst of goudstaven, net het omgekeerde bereikt.

Al net zo onredelijk is de illiquiditeit van de verzekeringscontracten aanmoedigen en laten betalen voor een verpakking die enkel dient voor fiscale optimalisatie. Het ontraden van een beursnotering omdat niet-genoteerde activa - om begrijpelijke waarderingsredenen - vrijgesteld zijn, staat haaks op de intentie om de beurs te stimuleren als financieringswijze voor onze bedrijven

De geviseerde belastingplichtigen reageren heftig. Niemand betaalt graag belastingen, maar hier is de weerstand manifest. Er is de omvang van de taks (zelfs indien men het geluk heeft om 1 miljoen euro te bezitten blijft 1.500 euro een niet onaardig bedrag), in het bijzonder voor de voorzichtige spaarder die al te lijden heeft onder de negatieve reële rente. En er is de vrees dat deze bijdrage later wordt opgetrokken en de voorbode is van een vermogenskadaster. En neem daar bij de al vernoemde discriminatie tussen de verschillende vormen waarin het patrimonium wordt aangehouden.

Het is ook onverdedigbaar dat iemand met een patrimonium van 500.001 euro door de belasting minder zal overhouden dan iemand met 499.999 euro. De belasting op het verschil van 2 euro bedraagt geen 0,15%, de staat stelt zich zelfs niet tevreden met 100%. Door de stijging van de belastbare basis met 2 euro is immers 750 euro belasting verschuldigd.

Ik schreef in het verleden al dat Europeaan zijn - zoals België beweert te zijn - inhoudt dat men bereid is zijn beleid af te stemmen op wat gangbaar is in de andere lidstaten. En daar is een belasting op meerwaarden - ook al is dit niet steeds zonder problemen - relatief courant. Een belasting op het patrimonium daarentegen niet, en al zeker niet in de krakkemikkige vorm waarin de regering-Michel ze invoert.

Toegeven dat men te snel beslist heeft is natuurlijk nooit makkelijk, maar onze regering zou boven zichzelf uitstijgen mocht ze erkennen dat de effectentaks een slecht idee was. Dat zou geen teken van lichtzinnigheid zijn maar van wijsheid, en het zou zowel in België als in het buitenland positief onthaald worden.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Partner content