opinie

Johnny Thijs: 'Met onze politici komt begrotingsevenwicht er nooit'

Johnny Thijs

De regering klungelt met de effectentaks, maar het blijvende geklungel met het begrotingstekort is nog veel erger. Onze politici, onze regering en ons parlement missen de politieke moed om te doen wat nodig is, fulmineert voormalig postbaas Johnny Thijs in een opiniestuk.

Door Johnny Thijs, ex-CEO van Bpost

Ook deze regering zal geen begrotingsevenwicht halen tegen 2019, het einde van haar termijn. De regering komt er wel makkelijk mee weg. De meningen van economen lopen uiteen, maar ieder weldenkend mens zou moeten weten dat de financiële uitdagingen voor onze samenleving levensgroot zijn, met een staatsschuld van meer dan 105 procent van het bbp en een aanslepend begrotingstekort. En dat met een historisch lage rente.

Onze politici, onze regering en ons parlement missen de politieke moed om te doen wat nodig is. Ze zijn meer bezig met de partijpolitiek en de voorbereiding van de volgende verkiezingen dan met de burgers en de toekomst van het land.

Onze politici liggen blijkbaar niet wakker van hun verantwoordelijkheid om de staatsfinanciën op orde te brengen en het hoofd te bieden aan de vergrijzing en dus de noden op het vlak van pensioenen, ouderenzorg en medische zorg.

Met onze politici zal het begrotingsevenwicht er nooit komen. Onze politici zullen dat uiteraard bestrijden en met een rist uitvluchten komen om te stellen dat dit niet het moment is om ingrijpend te besparen. Dat is voor later, volgens hen.

Waarom zouden we hen geloven? Naar het waarom moeten we niet lang zoeken. Onze politici, onze regering en ons parlement missen de politieke moed om te doen wat nodig is. Ze zijn meer bezig met de partijpolitiek en de voorbereiding van de volgende verkiezingen dan met de burgers en de toekomst van het land.

Al vele jaren

Dat probleem stelt zich spijtig genoeg al vele jaren. Herinnert iemand zich nog wanneer België ooit een begrotingsoverschot had? De regering van wijlen premier Dehaene leverde grote inspanningen om onze financiële situatie te saneren, maar ook toen bleven we met een tekort zitten.

Moeten we dat blijven aanvaarden? Moeten we blijven accepteren dat onze politici hun verantwoordelijkheid ontvluchten en ons land daarmee voortdurend met financiële problemen confronteren? Voor de volgende verkiezingen zullen we weer veel beloften krijgen. Maar wie gelooft u nog?

Een begroting in evenwicht zou verplicht moeten worden, op straffe van terugbetaling van een significant deel van het loon van alle regerings- en parlementsleden van de meerderheid voor elk jaar dat dat resultaat niet gehaald wordt.

Is het niet de hoogste tijd voor een wetgevend initiatief om onze regeringen te verplichten minstens een begroting in evenwicht te maken? Jaar na jaar, zolang onze staatsschuld niet beneden de Europese norm van 60 procent gedaald is. En dat op straffe van terugbetaling van een significant deel van het loon van alle regerings- en parlementsleden van de meerderheid voor elk jaar dat dat resultaat niet gehaald wordt. Zonder stok achter de deur gaat er niets gebeuren.

Waarom is dat begrotingsresultaat zo belangrijk? Elke burger weet dat je niet jarenlang ongestraft schulden kunt opbouwen. De intrestvoeten zullen over een aantal jaar weer stijgen en dreigen, samen met de kosten van de vergrijzing, de staatsfinanciën helemaal te verzieken.

Concurrentiepositie

Sommigen zullen zeggen dat mijn voorstel veel te rudimentair is en dat de begrotingsnorm aangepast moet worden aan de toestand van onze economie. Dat ons land te lang te weinig geïnvesteerd heeft en dat onze infrastructuur dringend aan vernieuwing toe is.

Ze hebben maar gedeeltelijk gelijk. De gezondheid van onze economie wordt in eerste instantie bepaald door de concurrentiepositie van onze bedrijven, in tweede instantie door de economische groei in de buurlanden en slechts in derde instantie door het budgettaire beleid van onze eigen overheid.

Waar vinden we op korte termijn de ontbrekende 8 miljard euro om de begroting sluitend te maken? Met een aantal moedige ingrepen geraken we al ver.

Laat er bovendien geen twijfel over bestaan: nu ingrijpen, met een economische groei van 1 à 2 procent, is vele malen makkelijker dan ingrijpen met een stagnerende economie en stijgende intresten.

Waar vinden we op korte termijn de ontbrekende 8 miljard euro om de begroting sluitend te maken? Met een aantal moedige ingrepen geraken we al ver.

Herstructureer het politieke apparaat ingrijpend. Schaf de Senaat af, verminder het aantal volksvertegenwoordigers met 30 procent, verminder het aantal ministers en hun kabinetten met 30 procent (met daaraan verbonden een herwaardering van de overheidsadministraties), schaf de provincies af, voer fusies door van steden en gemeenten, verminder drastisch de subsidies voor politieke partijen en zet de snoeischaar in het aantal intercommunales.

Structurele aanpak

Schaf de bedrijfswagen af (voorbijgestreefd) en voer het rekeningrijden in voor iedereen. Schaf het verlaagde btw-tarief af voor een aantal producten. Voer een streng maar rechtvaardig beheer van de uitgaven in de sociale zekerheid, de werkloosheid, de stelsels voor ziekte en invaliditeit.

Gebruik een stuk van de inkomsten om de belastingen voor lagere inkomens en steuntrekkers ingrijpend te verlagen, om de pijn van de hoger genoemde maatregelen te verminderen.

De politieke klasse zal dit voorstel met alle mogelijke middelen bestrijden, wegens dom, rudimentair en komend van mensen ‘die niet weten hoe een land bestuurd moet worden’. Veel burgers zijn het wachten echter beu.

Met de al besliste verlaging van de vennootschapsbelasting naar 25 procent heeft ons land dan de tijd om de uitdagingen structureel en met het oog op het welzijn van de toekomstige generaties aan te pakken: de gezondheidszorg, de gelijkschakeling van de pensioenen, de regeling van nachtarbeid, een nieuw sociaal overlegmodel met afschaffing van de nationale loonafspraken, de herwaardering van onze infrastructuur (met publiek-private samenwerking als steunpilaar) en een ernstige benadering van de robotisering.

Dit wetsvoorstel zal de politieke klasse met alle mogelijke middelen bestrijden, wegens dom, rudimentair en komend van mensen ‘die niet weten hoe een land bestuurd moet worden’. Veel burgers zijn het wachten echter beu. Het is hoog tijd om de politieke klasse een financieel beleidskader op te leggen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Partner content