opinie

Leroy verdient beter dan hersenspinsels en spookscenario's

De reacties op het vertrek van Proximus-CEO Dominique Leroy missen elke zin voor proportie.

Door Renaat Berckmoes, bestuurder en ondervoorzitter bij de overheidsholding FPIM en medeoprichter (samen met Duco Sickinghe) van de investeringsmaatschappij Fortino

De feiten zijn dat het mandaat van Dominique Leroy eind dit jaar afloopt en dat ze heeft laten weten het niet te verlengen maar aan de slag te gaan bij KPN in Nederland. Zeer goed voor KPN, maar een heel zwaar verlies voor Proximus en het Belgische bedrijfsleven. Het is in ieder geval geen contractbreuk, maar hoogstens een onbedoeld neveneffect van het feit dat Proximus de Belgische overheid als hoofdaandeelhouder heeft (contract bepaalde duur, loonplafond, enzovoort).

Renaat Berckmoes. ©Dries Luyten

Als voormalig financieel directeur van concurrent Telenet ben ik goed geplaatst om Leroy te omschrijven als een van de meest competente CEO’s in het Europese telecomlandschap. Ze genoot bij collega’s, concurrenten en vooral ook haar medewerkers de reputatie een intelligente en doortastende manager te zijn: rechtdoorzee en to the point, met een klare kijk op technologie en met veel commerciële flair.

Leroy heeft het merk Proximus weer op de kaart gezet, opnieuw aangeknoopt met klanten- en omzetgroei en bovenal de duizenden medewerkers weer trots op hun bedrijf gemaakt. Al te vaak wordt vergeten dat de omstandigheden toen niet evident waren. De belangrijkste aandeelhouder wilde én een hoog dividend én supersnel internet én zo laag mogelijke tarieven, met als het even kon ook nog een vierde mobiele speler.

Leroy was de eerste CEO van het bedrijf in een lange rij die het aandurfde het dividend te verlagen om de toekomst van het bedrijf te garanderen.

Leroy stelde van bij haar aantreden klantentevredenheid en groei voorop, in combinatie met een intelligente investeringsstrategie, zodat ook de aandeelhouder tevreden kon zijn. Ze was de eerste CEO in een lange rij die het aandurfde het dividend te verlagen om de toekomst van het bedrijf te garanderen. Je kan niet stellen dat ze daarvoor overbetaald werd (zoals blijkt uit de vele vergelijkingen met CEO’s van vergelijkbare bedrijven in binnen- en buitenland).

Sickinghe

Nu Leroy heeft besloten weg te gaan, duiken allerlei spookscenario’s op. Dat Duco Sickinghe, de voorzitter van KPN, een belangrijke rol heeft gespeeld bij deze overstap, wordt als een bedreiging gezien aangezien er eventueel bedrijfskritische informatie zou kunnen uitlekken naar Telenet. Gemakshalve gaat men voorbij aan het feit dat hij al meer dan zes jaar weg is bij Telenet.

Leroy’s overstap naar KPN wordt ook vaak neergezet als een sprong naar de concurrentie. Ik vind dit op zijn minst verbazingwekkend, want KPN is bij mijn weten niet actief in België, noch op de consumentenmarkt, noch op de bedrijvenmarkt. Alleen voor wholesale en internationale carrierdiensten (BICS) waren Proximus en KPN tot voor kort concurrenten. KPN stapte onlangs uit die business en dus is er van concurrentie echt geen sprake meer. 

De vakbonden zouden zeer beducht zijn voor een Nederlandse ‘invasie’. Ik zou graag vernemen hoe zij die invasie dan wel zien gebeuren.

Daarnaast zouden vooral de vakbonden zeer beducht zijn voor een Nederlandse ‘invasie’. Ik zou graag vernemen hoe zij die invasie dan wel zien gebeuren. KPN heeft in België geen fijnmazig netwerk meer na de verkoop van Base aan Telenet. Een nieuw netwerk bouwen is economisch niet haalbaar, dus lijkt een bod van KPN op Proximus, waarvan de meerderheid nog altijd in overheidshanden is, de enige optie. Ik zie dat nog niet gebeuren.

Bovendien heeft Leroy altijd gezegd dat de synergieën niet zitten in een fusie van het kapitaal, maar in samenwerking bij het plaatsen van bijvoorbeeld grote aankooporders en het uitwisselen van kennis en ervaring. Een stelling waar ik het volledig mee eens ben. Zo'n samenwerking bestaat al tussen giganten als Vodafone, Deutsche Telekom en Orange, zonder dat daar één aandeel van eigenaar diende te veranderen. Met die ‘invasie’ zal het dus best wel meevallen.

Onzekerheid

Ik begrijp dat vooral het onverwacht karakter van dit vertrek bij velen een wrang gevoel nalaat, niet in het minst bij de Proximus-medewerkers en hun syndicale vertegenwoordiging. Het bedrijf staat voor een belangrijke heroriëntatie. Dat leidt tot heel veel onzekerheid en krijgt best zo snel mogelijk zijn beslag, zodat iedereen weet waar hij/zij aan toe is en vooruit kan denken.

Mijn ervaring leert dat, als het lukt binnen het tijdsbestek tot 1 december, het toch best nog gebeurt onder leiding van de zittende CEO en liefst in een zo constructief mogelijke sfeer, want het bedrijf moet daarna weer voort. Vergeet ook niet dat een CEO een bedrijf niet in haar eentje runt en dat de rest van het managementteam op post blijft en voor continuïteit zal zorgen.

Als de heroriëntatie van Proximus kan slagen voor 1 december, gebeurt het toch best nog onder leiding van de zittende CEO.

Ik doe een warme oproep om vooral oog te hebben voor de verwezenlijkingen van Dominique Leroy en de leemte die ze zal achterlaten. Ze heeft een ontredderd Belgacom omgevormd tot de geduchte telecomspeler Proximus, waarmee ze het grootste telecombedrijf van België een nieuw elan heeft gegeven en heeft klaargestoomd voor de uitdagingen van morgen.

Het werk mag dan misschien nog niet helemaal af zijn, het Proximus van morgen staat toch al stevig in de steigers. Leroy laat een gemotiveerde groep medewerkers en een sterk managementteam achter.

Ik betreur ten zeerste haar vertrek, net omdat ik haar kwaliteiten en de maatschappelijke rol die ze buiten Proximus heeft gespeeld ten volle onderken. Haar engagement voor België kennende, ga ik ervan uit dat ze, weliswaar wat meer vanop afstand, België zeker niet loslaat.

Met dank en oprechte waardering, namens uw ex-concurrent.

Lees verder

Tijd Connect