opinie

Nederlaag Clinton heeft lange voorgeschiedenis

Hoofdredacteur en uitgever The Globalist

Twee decennia na Bill Clintons herpositionering van de Democraten blijft de partij op drift. En je moet het de Republikeinen nageven: ze hebben het slim gespeeld, ook al hadden ze daar van de pot gerukte beschuldigingen voor nodig. Eigenlijk zijn ze er in geslaagd om de Democraten te coöpteren.

Door Stephan Richter, hoofdredacteur en uitgever van The Globalist, www.theglobalist.com 

Wil u begrijpen waarom de steun van de kiezers voor de Clinton-machine instortte? Dan moet u beseffen dat ‘pivoteren’ en ‘resetten’, zo nauw verbonden met de manoeuvres rond buitenlands beleid van de Democraten – zoals het inmiddels beruchte ‘reset with Rusland’ of de ‘pivot to Asia’ - maar bijzaak waren. De echte ‘reset’ of ‘zwenking’ door de Clintons gebeurde binnen de VS, op het domein van de Amerikaanse politiek de afgelopen kwarteeuw.

©RV DOC

De innovatie van Bill Clinton in de vroege jaren 1990 was dat hij het niet langer verdroeg dat de Republikeinen de grootste ontvanger waren van die enorme hoop bedrijfsgeld die in de Amerikaanse politiek rondklotst. Hij wou daar gewoon een ‘eerlijk’ deel van voor zijn partij. In werkelijkheid was die zet een uitverkoop en verraad van de kernwaarden en de grondvesten van de Democratic Party. Die verschuiving is in 2016 als een boemerang teruggekeerd.

Bush I

Clintons verschuiving van de politieke lijn van de Democraten vergde van hem iets dat nooit eerder vertoond was. Hij besliste dat hij zou regeren door zich rechts van zijn voorganger George Herbert Walker Bush te positioneren.

Bush senior introduceerde tijdens zijn ambtstermijn (van 1989 tot 1993) nieuwe milieubescherming, nieuwe arbeidswetgeving rond andersvaliden en ouderschap, wikkelde de Koude Oorlog af en bevorderde het multilateralisme bij buitenlandse militaire operaties.

Zelfs kiezers uit de krimpende middenklasse voelen zich bekocht

Clinton daarentegen – de man die Bush nota bene had verslagen vanuit een centrumlinkse positie – deed iedereen perplex staan door de conservatieve Reagan-revolutie te verlengen. Hij deed dat door toe te geven op heel wat van Reagans conservatieve beweringen en beleidsdoelen.

Het resultaat was dat de Democraten plots kiezers uit minderheden en de arme blanken vergasten op aanvallen op de zogenaamde decadentie van steuntrekkers en op verschillende conservatieve ‘hervormingen’ van de sociale zekerheid. Clinton heeft uiteindelijk het werk opgeknapt voor de Republikeinen.

Politieke loyauteit

Bill Clinton hoefde zich geen zorgen te maken. En het grootste deel van het Demcoratische partij-apparaat - al die onderzoekers, raadgevers, apparatsjiks en Capitol Holl-stafleden - waren maar al te blij om mee te stappen in die zwenking van de partij-ideologie.

Clintons herpositionering kwam hun persoonlijke vermogen danig ten goede. In de 25 jaar dat de Clintons de Democratische Partij leiden, zijn heel wat van hun kernmedewerkers behoorlijk rijk geworden van hun betrokkenheid in de ‘business’ van de politiek.

Je kan Amerikaanse kiezers lange tijd misleiden, maar niet de hele tijd.

Onder Barack Obama ging de herpositionering van de Democraten verder. Het meest beschamende moment van zijn twee ambtstermijnen was toen hij in januari 2013 ervoor koos om het minimumbedrag van het jaarinkomen dat onderworpen wordt aan het hoogste belastingtarief, op te trekken van 250.000 dollar naar 450.000. Zelfs Mitt Romney, zijn Republikeinse uitdager in 2012, had niet aangestuurd op zo’n fiscaal inkomensniveau.

Maar hoe hard en slim de Democratische machinerie ook focuste - met een flink stuk zelfgenoegzaamheid - bij verkiezingen en haar socialemedia-vaardigheden ontplooide in de race van 2016, het werd een ruw ontwaken: je kan  Amerikaanse kiezers lange tijd misleiden, maar niet de hele tijd.

De resultaten van deze verkiezingen tonen hoe working class America eindelijk ontwaakt uit zijn lange slaap. Onaangedaan door de eindeloze retoriek van de Clintonmachine, hebben kiezers zich een verbijsterend feit gerealiseerd: of nu Clinton dan wel Trump won, er zou een Republikein in het Witte Huis belanden.

Ja, Trump is lomp en ongepolijst, maar zo voelt het Amerikaanse volk zichzelf ook vaak. De Clintons leken zo… Frans, met altijd wel ergens een truuk in hun mouw. En dus maakten Amerikanen een bewuste keuze: laten we voor ‘the new thing’ gaan. Zelfs kiezers uit de krimpende middenklasse voelen zich bekocht.

Infrastructuur

Voor wie de ineffectiviteit van de Clintonmachinerie van de laatste kwarteeuw wil peilen, geeft niets het probleeem beter weer dan dit feit: in 1992 steunde Bill Clintons campagne op de drie D’s: de deficits in de Amerikaanse begroting, in de handel en in de infrastructuur.

Het probleem dat hij eerst aanpakte – en effectief – was een verrassende keuze voor een Democraat, zeker na de ongeziene en ongefundeerde defensie-uitgaven van Ronald Reagan een decennium eerder: Clinton pakte het begrotingstekort aan. Je zou gedacht hebben dat zijn eerste keuze de infrastructuur zou zijn geweest.

Kiezers hebben zich een verbijsterend feit gerealiseerd: of nu Clinton dan wel Trump won, er zou sowieso een 'Republikein' in het Witte Huis belanden.

Bill Clinton verdedigde zich door te stellen dat de Republikeinen, die twee jaar ver in zijn presidentschap het Congres hadden ingepalmd, hem gewoon verhinderden om meer in infrastructuur te investeren.

De ironie is nu, 25 jaar later, dat Barack Obama op dezelfde manier uitlegde waarom er zo weinig wordt geïnvesteerd in infrastructuur: ‘de Republikeinen verhinderen mij dat.’

Het heeft in elk geval ernstige twijfels doen rijzen over de effectiviteit van de Clinton-machine. Veel kiezers in swing states hebben hun buik vol van die zeemzoete woorden over maatregelen die volgens de Clintons zullen genomen worden, en die dan eens ze aan macht zijn uitblijven. En waarbij dus het Republikeins establishment eens temeer zijn zin krijgt, zelfs wanneer een Democraat president is. Je zou het een betoverend testament van de politieke onmacht kunnen noemen.

Slim

De Republikeinen van hun kant konden de zeer toegeeflijke politieke stijl van Clinton en Obama wel smaken. Maar ze lieten niet af. Ze bleven bitter klagen over de veronderstelde intenties van de Clintons en van Obama om van de Verenigde Staten een ‘socialistisch’ land te maken.

De Republikeinen wisten de hele tijd dat deze bewering van de pot gerukt is. Maar ze speelden hun rol perfect. De Democraten aanvallen als ‘linksen’, en hen ondertussen veel elementen laten implementeren van wat ooit klassiek Republikeins beleid was.

De ultieme realiteit in de Amerikaanse politiek sinds de Clintons hun opwachting maakten op het nationale en uiteindelijk globale toneel is gewoon dat de Republikeinen er in geslaagd zijn om de Democratische Partij te coöpteren.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud