opinie

Amerika heeft Trump niet verworpen

De Democraten halen na de Amerikaanse tussentijdse parlementsverkiezingen het Huis binnen, maar uiteindelijk is dit een goede verkiezingsuitslag voor president Donald Trump. Die zal nu beweren dat hij persoonlijk voorkomen heeft dat de verkiezingen een ramp werden voor de Republikeinen. En hij heeft gelijk.

Door Frans Verhagen, journalist en Amerikakenner. Zijn recentste boeken zijn ‘De Kennedy’s. Amerika’s First Family’ (2018) en ‘Geschiedenis van de Verenigde Staten’ (2017)

Als deze verkiezingen een referendum over twee jaar Trump waren, dan is de uitslag tweeslachtig. Het land heeft Trump niet massaal verworpen. Er was geen blauwe golf, die Trumps Republikeinse Partij wegspoelde. Integendeel, de mogelijke schade voor de Republikeinen was zeer beperkt. Trump kan een succes claimen, het had veel erger kunnen zijn.

©RV DOC

Met een aanzienlijk versterkte Senaat kan ook de meerderheidsleider Mitch McConnell uiterst tevreden zijn. Hij behoudt zijn leidende Republikeinse positie en kan door zijn rücksichtslos beleid, vooral als het ging om rechtelijke benoemingen, krediet claimen voor dit resultaat. McConnell wordt de komende twee jaar nog belangrijker.

Een minder aangename vaststelling is dat Trumps werkwijze, zijn nauwelijks verholen racisme en impliciete steun aan extreemrechtse groepen in Amerika blijkbaar succes hebben gehad. In elk geval zal Trump geen aanleiding vinden om te matigen. Het valt te hopen dat de Democraten de Republikeinen niet gaan imiteren in dit opzicht.

De Democraten moeten zich beraden over hoe ze in 2020 een boodschap van verbinding kunnen uitdragen.

Als sprake is van teleurstelling bij de Democraten, dan is het omdat alle kansen op verrassende doorbraken in de Senaat teloorgingen. Vrouwelijke senatoren in Missouri en North Dakota verloren hun zetel. De senaatszetel in Florida raakten ze kwijt, waarschijnlijk ook die in Montana. In Nevada werd een zetel gewonnen, maar in Arizona niet. De dappere uitdaging van coming man Beto O’Rourke, die Ted Cruz in Texas het vuur aan de schenen legde, mislukte. Cruz won met drie procentpunten verschil.

Zwarte kandidaten

Een van de grootste Democratische zorgen is Florida. Daar verloren de Democratische kandidaten voor het gouverneurschap en de Senaat met relatief kleine verschillen. Florida is diep Republikeins en de Democraten moeten zich het hoofd breken hoe ze die greep op een belangrijke staat kunnen breken. Dat de zwarte gouverneurskandidaat Andrew Gillum er verloor - net als waarschijnlijk de zwarte vrouwelijke kandidaat in Georgia, Stacey Abrams - was een bittere teleurstelling en, zo valt te vrezen, ook een aanwijzing dat in het Zuiden zwarte kandidaten kwetsbaar zijn voor racistisch getinte campagnes (want dat was deel van de Republikeinse tactiek, aangevoerd door president Trump).

Een zwarte Democratische presidentskandidaat is onwaarschijnlijk.

De gouverneursverkiezingen waren voor de Democraten belangrijk, vooral omdat ze al langere tijd danig ondervertegenwoordigd waren op staatsniveau. De oogst was beperkt. Florida en Georgia leken mogelijk maar gingen verloren. Ohio bleef Republikeins. Daar staat tegenover dat in Kansas de Republikeinse extremist Kris Kobach verloor van de Democrate Laura Kelly. De Democraten pikten ook Wisconsin af van voormalig presidentskandidaat en vakbondsbestrijder Scott Walker. Mooie resultaten, maar ze hadden mooier kunnen zijn.

Een vrouw als president?

Kijken we vooruit, dan moeten de Democraten zich in het Huis vooral met wetgeving bezighouden. Eventuele problemen voor Trump moeten niet van hen komen, maar van speciaal aanklager Mueller en diens onderzoek naar de Russische invloed in 2016. Een infrastructuurplan, reparatie van Obamacare, herstel van regulering die Trump heeft ondermijnd: dat zijn onderwerpen die de kiezers meer aanspreken.

Wat de mogelijke Democratische presidentskandidaten betreft, betekenen de uitslagen in Florida en Georgia meteen het einde van de prille presidentiële ambities van senator Cory Booker van New Jersey en ex-gouverneur Deval Patrick van Massachusetts. Om het beestje bij zijn naam te noemen: een zwarte presidentskandidaat is onwaarschijnlijk.

Het lijkt er op dat het Midwesten, wegens goede en slechte redenen, cruciaal wordt in 2020.

Democratische vrouwen deden het goed in de verkiezingen voor het Huis, maar presteerden slecht in die voor de Senaat. Daardoor is ook de kans op een vrouwelijke Democratische presidentskandidaat kleiner geworden. En dat is slecht nieuws voor senatoren als Elizabeth Warren van Massachusetts, Kamala Harris van Californië en Kirsten Gillibrand van New York.

In deze context was het interessant dat Sherrod Brown, de progressieve senator van Ohio die gemakkelijk herverkozen werd, meteen liet doorschemeren dat hij denkt aan een kandidatuur. Het lijkt er inderdaad op dat het Midwesten, wegens goede redenen (de terugkeer van de industrie, een verschuiving van risicokapitaal van de kusten naar het heartland) en slechte redenen (armoede, de drugscrisis), cruciaal wordt in 2020.

In het algemeen moeten de Democraten zich beraden over hoe ze in 2020 een boodschap van verbinding kunnen uitdragen in plaats van weg te zinken in anti-Trump-retoriek. Wie kan de verdeeldheid verkleinen, wie kan Amerika weer een gezamenlijk doel geven? En hoe gaat het land reageren op de economische terugslag die steeds waarschijnlijker lijkt te worden?

De conclusie van deze spannende tussentijdse verkiezingen kan alleen maar zijn dat de enorme verdeeldheid in Amerika is bevestigd. Er is geen doorbraak gekomen de ene of de andere kant op. Met een president die deze verdeeldheid alleen maar aanjaagt, valt daarin de komende twee jaar weinig verandering te verwachten. Deze uitslag was een lichte herordening van de verhoudingen, geen verwerping of de aanvaarding van Donald Trumps presidentschap. Die keuze komt pas in 2020 aan de orde.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content