opinie

Brief aan Bart De Wever

Vlaams Parlementslid en Gemeenteraadslid Antwerpen (Groen)

Beste burgemeester,

Ik ben geboren en getogen Antwerpenaar, en een grote believer in de kracht van de diversiteit in onze stad. Ik voelde me maandag op verschillende manieren aangesproken door uw betoog, waarbij u mijn identiteit en die van vele stadsgenoten opnieuw reduceert tot mijn afkomst. Ik schrijf u deze brief dus niet als 'allochtone volksvertegenwoordiger' zoals u me lijkt te omschrijven in uw essay in De Tijd. Ik schrijf u dit als Antwerpenaar, als iemand die een mandaat heeft gekregen van duizenden Vlamingen, en als vertegenwoordiger van elke Vlaming.

In 'Terzake' zei u dat u 'er geen snars van gelooft dat de Vlaming racistisch is.' En daarmee deed u het opnieuw. Een debat reduceren tot een simpele tegenstelling tussen twee onbestaande uitersten. U laat het debat vervellen tot twee schijnbaar tegengestelde visies: aan de ene kant zij die zeggen dat elke Vlaming racistisch is. En aan de andere kant zij die totaal ontkennen dat racisme en discriminatie een realiteit zijn in Vlaanderen.

Niemand heeft ooit beweerd dat elke Vlaming racistisch is. Dit debat gaat niet over dé Vlaming, dit debat gaat over maatschappelijke structuren.

Niemand heeft ooit beweerd dat elke Vlaming racistisch is. Dit gaat niet over dé goede of slechte Vlaming. Want de simpele waarheid is dat diezelfde Vlaming in alle vormen, kleuren en overtuigingen bestaat. Dit debat gaat dus niet over dé Vlaming, dit debat gaat over maatschappelijke structuren. En die maatschappelijke structuren houden ongelijkheid in stand en sluiten mensen op een systematische manier uit, vandaar de term structurele discriminatie. Dat is niet iets dat ik beweer op basis van mijn eigen ervaringen, dat is wat wetenschappelijk onderzoek jaar na jaar bewijst.

Als je een Antwerpenaar of Vlaming bent met migratieroots, heb je minder kans op een huurappartement. Dan heb je een grotere kans op een B of C-attest, dan heb je minder kans om uitgenodigd te worden op een sollicitatie. Dan moet je als hoogopgeleide langer zoeken naar een job. Dan is de kans groter dat je onterecht tegengehouden wordt bij politiecontroles. Dit zijn vormen van systematische en structurele uitsluiting die recent en in een verder verleden zijn bewezen door onderzoek van onder meer Pieter Paul Verhaeghe, Stijn Baert, het Minderhedenforum, Unia en Amnesty International.

Klassieker

In De Tijd schrijft u: 'Wie vandaag als parlementslid van allochtone origine stelt dat het racisme hier structureel is, moet zich toch eens afvragen hoe hij of zij dan ooit verkozen is geraakt en waarom het parlement met een grote meerderheid racisme in de strafwet opnam.'

Ook dat argument is een N-VA-klassieker. Tijdens mijn allereerste tv-debat in 2012, bij een lokale tv-zender, zei een prominente partijgenote van u juist hetzelfde. 'Meneer Annouri, u bent toch het voorbeeld dat het allemaal toch wel kan?' Ik zie ook dat uw partij de afgelopen dagen deze retoriek gebruikt als antwoord op het maatschappelijk debat over discriminatie. Assita Kanko en Darya Safai hebben allebei op sociale media gepost dat er van structurele discriminatie geen sprake kan zijn want zij 'hebben kansen gekregen'. Uw partijgenote Nadia Sminate zei eerder dit jaar al tijdens een debat in 'De Afspraak' dat 'we' dankbaar moesten zijn voor die kansen.

'Succesverhalen' als argument tegen structurele problemen getuigen van ofwel meroticratische naïviteit, ofwel politieke onwil om de oorzaken aan te pakken.

'Succesverhalen' als argument tegen structurele problemen getuigen van ofwel meroticratische naïviteit, ofwel politieke onwil om de oorzaken aan te pakken. Want het meritocratische model is makkelijk : je bent simpelweg verantwoordelijk voor je eigen succes. En als het niet lukt, dan is het omdat je niet hard genoeg je best doet en je 'verstopt' achter racisme als 'makkelijk excuus'. Maar het probleem is, meneer de burgemeester, dat individuele verhalen en anekdotiek niet uitwissen wat objectief cijfermateriaal en wetenschappelijk onderzoek al jaren bewijzen. Individuele verhalen kunnen niet los worden gezien van de maatschappij waarin ze zich bevinden.

'Succesverhalen' en structurele discriminatie sluiten elkaar niet uit. Mensen werken hard, jagen hun dromen na, hebben ouders die alles voor hen over hebben, hebben toevallig de juiste mensen ontmoet en proberen elke dag opnieuw hun best te doen om van deze samenleving een betere te maken. Maar ze moeten daar wel een pak extra hindernissen voor overwinnen. En die hindernissen heb ik hierboven beschreven. Die hindernissen zijn structurele vormen van uitsluiting. En dat is vandaag een realiteit voor heel wat Vlamingen. Daarom komen er mensen op straat. Daarom wordt actie gevoerd op sociale media. Daarom voeren we debatten in de parlementen.

Waarden

Elke politicus die onze samenleving graag ziet en gelooft in haar potentieel negeert die structurele discriminatie niet, maar doet er net alles aan om die af te breken. Daarom strijd ik als Vlaams Parlementslid voor gelijkheid en tegen élke vorm van uitsluiting. Alleen zo zetten we een stap dichter bij die waarden van de verlichting waarin ik geloof : liberté, fraternité, egalité.

Als u werkelijk de burgervader bent van elke Antwerpenaar, dan had u in het Vlaams Parlement zelf een voorstel ingediend voor praktijktesten in plaats van uw partij elke keer opnieuw de handrem te laten aantrekken.

In 'Terzake' gaf u tot slot ook nog aan dat u het 'polariserend' vond dat een tv-programma discriminatie onderzocht en in kaart brengt. Polariseren is niet het gevolg van het benoemen van problemen, maar van het negeren van problemen. Die structurele uitsluiting is een menselijke vernedering, is ethisch verwerpelijk en is een ongelofelijke verspilling van menselijk talent en energie in het superdiverse Vlaanderen van vandaag.

Als u werkelijk de burgervader bent van elke Antwerpenaar dan had u in het Vlaams Parlement zelf een voorstel ingediend voor praktijktesten in plaats van uw partij elke keer opnieuw de handrem te laten aantrekken. Als je als politicus gelooft in het potentieel van onze superdiverse samenleving, dan negeer je die structurele discriminatie niet, maar doe je er alles aan om ze af te breken. Alleen zo zetten we een stap dichter naar de waarden van de verlichting waar ik zo in geloof: liberté, fraternité, egalité.

Groeten,

Imade Annouri,

Vlaams Parlementslid en Gemeenteraadslid Antwerpen (Groen)

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud