opinie

Cultuur vraagt geen levenslange hangmat, wel tijdelijke hangbrug

Het publiek is onze grootste donateur, partner, geldschieter. Maar in deze crisis kijken wij wel richting de overheid, de hoofdrolspeler in dit noodscenario. We vragen geen levenslange hangmat, wel een tijdelijke hangbrug om ons cultuurcentrum niet te moeten opdoeken.

De prikkelende column van Ivo Victoria (De Morgen, 15 mei) of we ‘werkelijk geen andere keuze (hebben) dan telkens weer als een murw geslagen hond bij de overheid te gaan vragen om een paar extra stokslagen’ (lees subsidies) is wellicht ironisch bedoeld, hij laat ons niet onberoerd. Hij parodieert wat anderen menen, maar geeft ruiterlijk toe zelf geen oplossing te hebben.

Ferre Wyckmans. ©rv

Koen Van Boxem, de chef cultuur van De Tijd, heeft die wel. Artiesten kunnen voor een zaal spelen waarin elke stoel is vervangen door een beeldscherm, een van thuis uit volgende tickethouder vult de illusie. Zo voelen de artiesten zich niet alleen. Steun aan de overheid vragen noemt hij contraproductief. De cultuursector moet ‘meer zijn tanden tonen aan het publiek’ en hen laten betalen. 

Deze ongetwijfeld constructief bedoelde ideeën schuren dicht aan tegen de weinig vleiende term subsidieslurpers. Afgelopen vrijdag hebben we de 17de verjaardag van De Roma niet gevierd: de spots zijn uit, het feestgedruis klinkt kortademig. Het verdienmodel dat De Roma hanteert, is niet uniek, maar wel licht ongewoon. De subsidies bedragen 15 pro-cent van het budget dat nodig is om in De Roma ongeveer 200.000 bezoekers op 400 activiteiten per jaar te vergasten. Kortom, het publiek is onze grootste donateur, partner, geldschieter. Soms lijken we wel het liberale droombeeld, de culturele sector die meer eigen inkomsten zoekt.

De ongetwijfeld constructief bedoelde ideeën schuren dicht aan tegen de weinig vleiende term 'subsidieslurpers'.

In al die jaren is de subsidie in verhouding tot de eigen middelen gedaald. Het gaat over 800.000 euro per jaar van de stad Antwerpen (met hopelijk nog een sociaaltariefcorrectie) en 15.000 euro van het district Borgerhout op een jaarlijkse omzet van 5,5 miljoen euro. De provincie is definitief gestopt met subsidiëren en de werking past in geen enkel Vlaams decreet.

Concreet: 85 procent van de middelen komt uit particuliere sponsoring, ticketverkoop, goodwill van artiesten en baropbrengsten. De 400 vrijwilligers, die De Roma zijn specifieke flair geven, zijn uniek en onmisbaar. Aan een financiële waardering daarvan hebben we ons nog niet gewaagd, hun enthousiasme is overigens niet te berekenen.

Danielle Dierckx. ©Photo News

Sinds het begin van de lockdown zijn ticket- en drankverkoop als inkomstenbron weggevallen. De loonkosten zijn gereduceerd door gebruik te maken van het systeem van tijdelijke werkloosheid. Maar vaste kosten als de huur, verzekeringen, abonnements- en energiekosten en financieel beheer blijven doorlopen. 

Onzekerheid

De onzekerheid over wat de situatie de komende maanden zal bieden aan programmatorische mogelijkheden houdt ons niet tegen creatieve scenario’s te bedenken. Ook over de nodige ingrepen om onze zaal ‘coronaproof’ te maken breken we ons hoofd en net niet de benen. Ons personeel is mentaal niet op lockdownvakantie, hun betrokkenheid is bijna ontroerend.

Wij zijn al jaren meesters in het zoeken van eigen middelen. En plantrekkerij beoefenen we op Olympisch niveau.

De uitnodiging van Ivo Victoria om niet naar de overheid te kijken, laat staan het zaal-zonder-publiek-idee Van Koen van Boxem, schuiven we dus terzijde. Wij zijn al jaren meesters in het zoeken van eigen middelen. En plantrekkerij beoefenen we op Olympisch niveau. Ons publiek is al jaren onze grootste believer en ja, vandaag kijken wij wel naar de overheid. Niet als zogenoemde vijand die ons al die jaren in de steek liet. Dat is niet zo. Maar wel als hoofdrolspeler in dit noodscenario.

Decretaal ‘niet passend’, kan even geen excuus zijn. Het Vlaamse coronanoodfonds schijnt enkel bestemd voor wie Vlaams gesubsidieerd is. Daar gaat onze strohalm. En een vol huis ligt nog niet in het verschiet. We vragen geen levenslange hangmat, wel een tijdelijke hangbrug om onze Borgerhoutse schouwburg niet te moeten opdoeken.

Dat we maar beter creatief moeten zijn? We denken ons gek en dromen ons blij, maar niet rijk. We lanceren onze zoveelste sponsoractie voor ons publiek. Hen in onze zaal vervangen door schermen met Zoom, no way. De beleving, de ontmoeting en de artiesten staan centraal. We passen voor cultuur zonder interactie en emotie, wegens erg ver van het paadje.

Lees verder

Gesponsorde inhoud