opinie

De existentiële keuze van CD&V

Hoofdredacteur van het christelijke opinieweekblad Tertio

Meebesturen ging de christendemocraten altijd beter af dan oppositie voeren, maar ditmaal is het kiezen tussen de pest en de cholera.

Of de federale regeringsvorming effectief van de grond komt met de aanstelling van een formateur zal vrijdag blijken. Met de rug tegen de muur en het mes op de keel klitten de Vivaldi- of Avanti-partijen samen omdat er geen alternatief meer is, nu een formatie met de N-VA definitief van tafel lijkt.

De houdbaarheidsdatum van de regering-Wilmès verstrijkt op 17 september. Als paars-groen (75 van de 150 Kamerzetels) - aangevuld met ofwel DéFI (2 zetels) of ex-PS’er Emir Kir, ofwel CD&V (12 zetels) - niet lukt, dan resten alleen verkiezingen en dat zou na alle politieke spelletjes, geklungel en immobilisme beslist een gitzwarte zondag opleveren. Voor de klassieke partijen is het nu besturen of straks flirten met de kiesdrempel.

Meedoen aan paars-groen is voor CD&V eigenlijk tegennatuurlijk. Het is als Faust die zijn ziel aan de duivel verkoopt.

Hoe minder partijen om de tafel, hoe makkelijker de formatie, want iedereen wil bepaalde trofeeën binnenhalen en trekt rode lijnen. CD&V is mathematisch niet nodig, de paars-groene trein kan ook zonder de christendemocraten vertrekken. De paars-groene as steunde in het verleden op een afkeer van de toen almachtige christendemocraten. Daarnaast vormen ethische en levensbeschouwelijke onderwerpen het cement: pleidooien voor de liberalisering of de versoepeling van abortus en euthanasie of voor de afschaffing van het godsdienstonderwijs en het herbekijken van de bezoldiging van de erediensten. Meedoen aan paars-groen is daarom voor CD&V eigenlijk tegennatuurlijk. Het is als Faust die zijn ziel aan de duivel verkoopt.

Mensbeeld

Ideologisch staan paars-groen en de christendemocratie vaak diametraal tegenover elkaar. Is de mens een volstrekt autonoom individu of word je wie je bent in relatie met anderen? Zijn we elkaars concurrenten of elkaars naasten? Moedig je een consumentisme aan dat de aarde opgebruikt of wens je als goede huisvader duurzaam om te gaan met onze planeet? Hebben de opeenvolgende crises niet aangetoond dat we op de grenzen van het neoliberalisme en het individualisme stoten? CD&V-voorzitter Joachim Coens staat alvast op zijn strepen over het christelijke mensbeeld.

Alleen als de partij het verschil kan maken en gerespecteerd wordt door de coalitiepartners, moet ze in de boot stappen.

Waarom dan toch proberen water en vuur te verzoenen? Vanuit paars-groene optiek vooral om een sterkere meerderheid te hebben - zonder de N-VA sowieso geen Vlaamse meerderheid, al komt 42 Vlaamse zetels toch aardig in de buurt van 45 Franstalige. Maar wat vanuit het standpunt van CD&V? Door deelname aan de regering denkt de partij het progressieve en belgicistische verhaal te kunnen beteugelen, respectievelijk vanuit haar christelijke visie en als vertegenwoordiger van de Vlaamse grondstroom - er staat naast een C ook nog altijd een V in de naam. Vanuit de oppositie is het onmogelijk bijvoorbeeld de verruiming van de abortuswet tegen te houden, dat kan alleen vanuit de regering.

Garanties

Als Vivaldi alleen maar een samenraapsel uit noodzaak is - om verkiezingen te vermijden -, dan houdt die coalitie wellicht niet lang stand en verzandt ze binnen de kortste keren in geruzie. Daarom moet CD&V de nodige garanties eisen over abortus en een efficiëntere overheid (staatshervorming), die nadien alleen bewaakt kunnen worden door de juiste bevoegdheden te bezetten. Of waarom niet door de premier te leveren? Juist vanuit dat ambt kan CD&V de synthese bewaken tussen het economische (liberale), het sociale en het ethisch-duurzame (groene). Alleen als de partij het verschil kan maken en gerespecteerd wordt door de coalitiepartners, moet ze in de boot stappen.

Er zijn voor CD&V evenveel risico’s verbonden aan meeregeren als aan kiezen voor de oppositie en gewrongen zitten naast de N-VA en het Vlaams Belang.

Besturen ging de christendemocraten altijd beter af dan oppositie voeren, maar ditmaal blijft het kiezen tussen de pest en de cholera. Er zijn evenveel risico’s verbonden aan meeregeren als aan kiezen voor de oppositie en gewrongen zitten naast de N-VA en het Vlaams Belang. Het land bevindt zich in de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog, het gebrek aan een daadkrachtige regering met een meerderheid in de Kamer kan niet langer blijven duren. Toch is het niet zeker dat Vivaldi uit de startblokken geraakt, ook de achterban moet nog worden overtuigd. Of een goede of verkeerde, een naïeve of realistische keuze gemaakt werd, zal achteraf blijken. Daar kan de kiezer dan over oordelen.

Emmanuel Van Lierde

Hoofdredacteur van het christelijke opinieweekblad Tertio.

Lees verder

Gesponsorde inhoud