opinie

De verkeerde 500.000 euro voor Bpost

De politieke fout bij Bpost ligt niet in het uitbetalen van een ontslagvergoeding van 500.000 euro aan vertrekkend CEO Koen Van Gerven, maar in het loonplafond voor de vorige topman.

De economische waarde van een samenleving hangt af van de kwaliteit van haar bedrijven

Begin 2014 trok Johnny Thijs de deur achter zich dicht bij Bpost. De politiek had een regel uitgevaardigd die het salaris van de topman plafonneerde en hij aanvaardde dat niet. Daardoor verliet wellicht de beste CEO van het land - ik mocht ooit aan hem rapporteren - het overheidsbedrijf. Welke aandeelhouder zet regeltjes boven het belang van het bedrijf? Wie heeft vijf jaar later gewonnen? De 25.000 werknemers, de miljoenen klanten en de aandeelhouders? Duidelijk niet. Proficiat politiek! Ik lever geen kritiek op zijn opvolger - de rit is moeilijk - wel op de toenmalige beslissingsnemers. Welke verantwoorde aandeelhouder gaat niet verder met een winnend team onder leiding van de beste kandidaat wegens een opgelegd plafond?

De economische waarde van een samenleving hangt af van de kwaliteit van haar bedrijven. Zonder sterke bedrijven is er minder tewerkstelling, minder fiscale bijdragen, minder samenleving. Wie daaraan twijfelt - inclusief de PVDA - mag mij bellen. De som van duizenden sterke bedrijven bepaalt de toekomst van een land. Daarvan hangt de job en het welzijn van onze kinderen af. De kracht van elk bedrijf hangt zeker af van de werknemers - ik respecteer iedereen die zijn best doet - maar nog meer van de leiding. De cultuur die zij neerzet en de keuzes die ze maakt, stralen af op elke werknemer, klant en aandeelhouder. Wie op dat principe compromissen sluit, is onverantwoord bezig.

Betaal het team voor de overwinning, nooit voor de nederlaag

Het verschil tussen winnen en verliezen zit in details. Elke voetballer in de Belgische eerste klasse is een goede (good) speler, maar die van de topploegen zijn doorgaans net iets beter (great) dan die van de andere teams. Het verschil tussen good en great is dat tussen winnen en verliezen. Winnen staat voor een groeiende economie, verliezen voor een geleidelijke achteruitgang. Elke raad van bestuur moet voor ‘great’ gaan en de beste topmensen aantrekken in het belang van het bedrijf. Dat gaat niet alleen over de figuur van de CEO, maar over de bredere voetafdruk die hij neerzet: het team, de cultuur en de waardecreatie.

Komt talent enkel voor geld? Absoluut niet. Andere factoren zoals sfeer, autonomie en arbeidsvreugde spelen mee. Is geld een factor? Zeker. Ik ken de waarde van toppers zoals Eddy Duquenne, Jan Boone, Carlos Brito of Johnny Thijs niet. Hun salaris is wat een verantwoorde raad van bestuur oordeelt als redelijkerwijs nodig om het bedrijf vooruit te stuwen in het belang van de aandeelhouder, de klant en de werknemer. De belangrijkste beperking is de kostprijs van de alternatieven op de markt. Mag die CEO 5, 15 of 50 keer meer verdienen dan de minst betaalde werknemer? De raad van bestuur moet die prijs bepalen. Alle andere werknemers moeten ook hun verdiende marktwaarde krijgen. Alles draait om een faire beloning in het belang van het bedrijf.

Behoed u voor een valstrik: betaal het team voor de overwinning, nooit voor de nederlaag. Ik kan aan niemand, inclusief mezelf, uitleggen dat CEO’s parachutes of andere verholen afscheidspremies krijgen. Dat is weggegooid geld. Als we het mooie kind van de vrije markt op termijn willen handhaven, zullen we het vervuilde badwater van gigantische afscheidspremies, zeg maar een parachute van 500.000 euro, moeten weggooien. In het belang van het maatschappelijk respect voor ons systeem moeten we misbruik bestrijden. De gewone man heeft overschot van gelijk als hij dat soort premies niet begrijpt. De som van 500.000 euro, of een deel ervan, van zo’n niet-concurrentiebeding had moeten worden besteed aan het aan boord houden van de beste CEO voor de job, wie dan ook. Welke supporter van Barcelona is bezig met het salaris van Messi zolang hij tovert, scoort en de ploeg helpt te winnen?

Een overheidsbedrijf moet even goed gerund worden als een privéonderneming

Het land van de PVDA - die alles wil beregelen - is gedoemd tot de ondergang. Wie talent en overwinning niet naar marktwaarde beloont en regels bedenkt, straft de economie. Dat talent zal elders gaan voetballen. De referentie dat het salaris van de premier de bovengrens moet zijn voor de CEO van een overheidsbedrijf is absurd. De beste hockeyspeler is even goed als de beste voetballer maar verdient toch minder. In het hockey gaat minder geld om dan in het voetbal. Je kan die twee sporttakken financieel niet met elkaar meten. Een overheidsbedrijf moet even goed gerund worden als een privéonderneming.

Politiek, schaf die regel af. Ga voor great. Good is not good enough. Investeer geen 500.000 euro in de nederlaag van afscheidsregelingen, maar in de overwinning van talent.

Lees verder

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n