opinie

Een ‘divers’ links en rechts beleid in homeopathische dosis

Politicoloog KU Leuven

Weerspiegelen de regeringsbeslissingen de ‘diversiteit’ in onze samenleving, zoals premier Alexander De Croo (Open VLD) stelt? Ze zijn eerder de grootste gemene deler van zeven programma’s. Stukjes links en stukjes rechts beleid, telkens in een homeopathische dosis.

Bij het aantreden van de regering-De Croo vorig jaar heerste lichte euforie. Kijk eens aan, de partijen konden toch nog een volwaardige regering vormen, met een heuse meerderheid in het parlement. Hoera, België bleek dan toch te werken. Die euforie leidde tot hooggestemde verwachtingen. Eerst nog de coronacrisis doorkomen, maar zodra die achter de rug was, zou je wat zien. Er zaten grootse hervormingen aan te komen. Het land zou met bekwame spoed worden klaargestoomd voor zijn 200ste verjaardag.  

De essentie

  • De auteur: Bart Maddens is politicoloog aan de KU Leuven.
  • De kwestie: Volgens premier De Croo weerspiegelen de federale regeringsbeslissingen de ‘diversiteit’ in onze samenleving.
  • De conclusie: De beslissingen zijn eerder de grootste gemene deler van zeven programma’s. Stukjes links en stukjes rechts beleid, telkens in een homeopathische dosis.

Kniesoren waren het die moeilijk deden over een paar vervelende details. Dat deze regering geen meerderheid heeft in Vlaanderen? Dat ze uit wel erg veel partijen bestaat? Dat die een bont ideologisch gezelschap vormen, van centrumrechts tot uiterst links? Dat de premier uit een minipartijtje komt? Dat het regeerakkoord grotendeels bestaat uit holle fraseologie en vage voornemens? Dat werd gemakshalve allemaal onder het tapijt geveegd. 

College

Daardoor leek Vivaldi al snel een normale regering. Maar dat is ze natuurlijk niet. Je kunt je zelfs afvragen of ze een echte regering is. Verwijder alle antisysteempartijen uit het parlement en je houdt de Vivaldi-coalitie over. Anders gezegd, deze coalitie is meer een miniparlement dan een regering. Het is eerder een college van ministers, waarvan de leden zijn afgevaardigd door de systeemvriendelijke partijen.

In dat college krijg je dan hetzelfde gekrakeel als in het parlement. Van groepsgevoel of regeringsloyauteit is geen sprake. Dat brachten de vele lekken over de begrotingsonderhandelingen aan het licht. ‘Ici, on est vraiment dans une dynamique de positionnement de la part des partis, peu dans la dynamique d’un exécutif solidaire’, liet een insider in de regering zich gisteren ontvallen in Le Soir.

Partijen dreigen elkaar voortdurend af. Wederzijdse veto’s blokkeren alles. De werkloosheidsuitkering verminderen voor wie een knelpuntberoep weigert? De PS says no. De fiscale bonus afschaffen voor de tweede woning? De MR says no. De regels voor nachtwerk in e-commerce versoepelen? De PS says no. Enzovoort. Wat overblijft, is de grootste gemene deler van zeven programma’s. Er zijn stukjes links en stukjes rechts beleid, telkens toegediend in een homeopathische dosis.

De zeven biggetjes weten maar al te goed dat buiten drie boze wolven rondlopen: de N-VA, het Vlaams Belang en de PVDA. En dus blijven de biggetjes bibberend in hun huisje.

In de beste traditie van paars-groen is premier Alexander De Croo creatief in het bedenken van retorische trucjes om dat toe te dekken. Dat moet je hem nageven. De regeringsbeslissingen weerspiegelen de diversiteit in onze samenleving, zei hij in zijn beleidsverklaring. En die diversiteit is onze sterkte. Of hoe het politiek correcte modewoord ‘diversiteit’ ook al wordt misbruikt om non-beleid te vergoelijken. Maar ten gronde bevestigt De Croo dat zijn regering niet meer is dan een afspiegelingscollege van los zand.

Het kan niet een volledige legislatuur zo verder gaan, bekende dezelfde insider in Le Soir. Alleen weten we nu al dat het wel zo verder zal gaan. Hoe hoog de spanning ook oploopt, hoe flets het beleid ook is, vallen zal deze regering niet. Hoezeer de regeringspartijen elkaar ook naar het leven staan en zich profileren tegenover elkaar, finaal zullen ze een minimaal compromis vinden. Dat patroon tekende zich al af in het voorjaar bij het conflict over de loonnormwet, en het wordt nu bevestigd. De zeven biggetjes weten maar al te goed dat buiten drie boze wolven rondlopen: de N-VA, het Vlaams Belang en de PVDA. En dus blijven de biggetjes bibberend in hun huisje.

Een regeringscrisis, gevolgd door vervroegde verkiezingen, zou inderdaad een te mooi cadeau zijn voor wie beweert dat België niet werkt. Dus is het college van ministers verplicht voort te doen. Als het even kan ook na de verkiezingen van 2024. Deze regering werkt wel degelijk, en ze zal blijven werken, maar dan op de wijze van de bulldozer op een stort, die het vuilnis voor zich uit duwt. Zo strompelt dit gestolde land moeizaam naar zijn 200ste verjaardag. Al zal er niet veel te vieren zijn.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud