opinie

Een propagandaoorlog die voor niemand goed is

Voorzitter Asia-Pacific van Rheinzink, een Duitse multinational

Het conflict tussen China en de VS wordt alsmaar intenser. Eerst was er de handelsoorlog, daarna de techoorlog. Nu woedt de propagandaoorlog. En die is voor niemand goed.

Donald Trump begon in 2018 de handelsoorlog met China, met als grootste argumenten het Amerikaanse handelstekort en dat China Amerikaanse jobs zou inpikken. Daarna werd een techoorlog gelanceerd. Bedrijven als Huawei en ZTE werden beschouwd als satellieten van de Chinese overheid en dus gevaarlijk omdat ze gebruikt kunnen worden voor spionage. Vandaag belanden we in een propagandaoorlog waarbij twee volledige tegenovergestelde politieke systemen elkaar het leven zuur maken. Bij elke stap sinds 2018 is de spanning en het wantrouwen alleen maar groter geworden.

De handelsoorlog is een fiasco voor de Amerikanen. Bijna vier jaar later is het duidelijk dat ze vooral zichzelf in de voet geschoten hebben.

Beide partijen verliezen bij dit conflict. De handelsoorlog is een fiasco voor de Amerikanen. Nu bijna vier jaar later is het duidelijk dat ze vooral zichzelf in de voet geschoten hebben. Heel weinig Amerikaanse productiebedrijven zijn teruggekeerd naar de VS en het handelstekort is weinig gewijzigd. Dus hebben vooral de Amerikaanse bedrijven en consumenten de opgelegde handelstarieven betaald. Geen wonder dat de overheid daar nog amper over spreekt. Met de techoorlog boeken de Amerikanen wat meer succes, maar ook daar is het eindresultaat nog verre van duidelijk.

De essentie

  • De auteur
    Sven Agten is voorzitter Azië-Pacific van de Duitse multinational Rheinzink.
  • De kwestie
    Het conflict tussen de Verenigde Staten en China wordt intenser. Eerst was er de handelsoorlog, daarna de techoorlog en nu woedt een propagandaoorlog.
  • De conclusie
    Niemand wint bij dit gekletter.

In de huidige propagandaoorlog gaat het er vooral om de publieke opinie te overhalen van het eigen gelijk. De media aan beide kanten doen daar grotendeels aan mee. Chinese media zijn nooit objectief geweest en zijn gestuurd door de Chinese overheid. Maar veel westerse media zijn nu in hetzelfde bedje ziek als het over China gaat. Alles wordt met westerse ogen bekeken. Feiten worden uit de juiste context gehaald of overgenomen zonder te verifiëren. China denkt dat, zolang het past in de verhaallijn, veel westerse media graag meedoen aan de anti-Chinapropaganda.

Spioneren

Dat Chinese bedrijven allemaal spioneren lijkt bijna algemeen aanvaard. Het probleem is dat de VS Huawei zien als een risico voor de nationale veiligheid en dat ze om die reden geen harde bewijzen moeten aanleveren. Ondanks vele aantijgingen en veel indirect bewijs weet niemand het heel zeker. De commotie over Xinjiang is de jongste maanden ook wat verdwenen. Bewijzen van een genocide tegen de moslimbevolking in die Oost-Chinese provincie - toch een zwaar woord - zijn nooit echt geleverd, maar het doel is bereikt. De publieke opinie in veel westerse landen is overtuigd. Nu wordt China beschuldigd een aanval voor te bereiden op Taiwan. Concrete bewijzen zijn nog niet aangeleverd, maar volgens de Amerikanen zijn de feiten duidelijk.

China vindt dat het van alles en nog wat beschuldigd wordt en met opzet afgeschilderd wordt als de grote boeman. Het verdedigt zich door te zeggen dat de VS met twee maten en twee gewichten meten. Chinese media stellen dat de Amerikanen de bestorming van het Capitool in januari door boze Trump-supporters als terrorisme beschouwen, terwijl ze een soortgelijk gebeuren in Hongkong in 2019 toeschreven aan vrijheidsstrijders. China gebruikte de chaos in Washington als een voorbeeld van hoe de Amerikaanse democratie instabiel geworden is en dus een bedreiging voor de wereld. Het Chinese systeem is volgens Peking stabieler. Het land wijst ook op de honderdduizenden doden in Irak en Afghanistan en de Amerikaanse hypocrisie als het over vrijheid en democratie gaat.

Eigen verhaallijn

De coronapandemie heeft beide kanten nog wat meer tegen elkaar opgezet. Beide landen hebben hun eigen verhaallijn over waar het coronavirus eerst gevonden is en wie verantwoordelijk is.

China blijft zaken afdekken voor de rest van de wereld en is zelden transparant, waardoor het wantrouwen in grote delen van de wereld alleen maar groeit.

Wat de waarheid ook mag zijn, China maakt het zichzelf moeilijk. In tegenstelling tot de VS, die de American Dream, democratische idealen en vrijheid propageren, blinkt China niet uit in goede marketing of zelfpromotie. Integendeel. Het blijft zaken afdekken voor de rest van de wereld en is zelden transparant, waardoor het wantrouwen in grote delen van de wereld groeit. En terwijl veel landen hun grenzen weer proberen te openen, houdt China ze nog altijd gesloten, en hanteert het - met succes - een nultolerantie tegen corona. Maar op die manier sluit het zich ook af van de rest van de wereld.

De gevolgen van al die feiten ogen niet fraai. China is in de westerse politieke wereld zo goed als een paria geworden. De Amerikaanse politici zijn het over bijna niets meer eens, behalve over het feit dat China in plaats van een partner een concurrent geworden is. Ook de westerse publieke opinie heeft een almaar negatiever beeld van China.

De kloof tussen China en de rest van de wereld is de voorbije jaren alleen vergroot. Het lijkt alsof in verschillende talen gesproken wordt. Niemand weet wat de toekomst brengt, maar niemand heeft iets te winnen bij wat nu gaande is.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud