opinie

Het wordt helemaal geen hete politieke herfst

Het wordt een doodsaaie politieke herfst. Misschien zelfs drie saaie jaren.

Door Bart Maddens, politicoloog aan de KU Leuven

Er was ons door veel commentatoren een superhete politieke herfst beloofd. De moeder der hete herfsten als het ware. En wie zou daar voor zorgen? CD&V natuurlijk : de partij die zich niet goed in haar vel voelt in deze rechtse regering. De partij die zich de hele vakantie lang al gedraagt als een gewond dier. Alleen, diezelfde commentatoren voegen er meteen het volgende aan toe: CD&V heeft er geen enkel belang bij om een regeringscrisis en vervroegde verkiezingen uit te lokken. Want dan wordt de partij genadeloos afgestraft door de kiezer. Anders gezegd, CD&V zit nu eenmaal in het regeringsbootje en moet varen.

©Photo News

Wouter Beke beseft dat maar al te goed. De taxshift alsnog kelderen zou geen goed idee zijn. Verder moeilijk doen over allerlei technische uitvoeringsdetails evenmin. Daar valt weinig eer mee te halen. Want dat begrijpen de mensen toch niet. Dus blijft er maar één optie over: de taxshift voluit verdedigen. En dat is wat Beke gisteren met verve heeft gedaan. Komt dat wel geloofwaardig over? Eerst een hele vakantie lang getormenteerd doen over de taxshift, en die nu innig omarmen? Misschien niet. Maar ach, wat maakt dat uit. Wie herinnert zich over vier jaar nog waarmee men in de zomer van 2015 de gazetten heeft gevuld?

Het zal niet CD&V zijn die de vlam in de pan doet slaan. Maar wie dan wel?

Het enige wat vandaag telt, is dat Wouter Beke die bladzijde omslaat en zich voorneemt er het beste van te maken. Zoveel is dus duidelijk: het zal niet CD&V zijn die de komende herfst zal verhitten. Maar wie dan wel? Sommige commentatoren verwachten veel van het sociale protest. Ze kijken reikhalzend uit naar woelige vakbondsbetogingen en stakingen. Vreemd hoe traag het in de media doordringt wat de vakbonden zelf al lang beseffen: het momentum van het sociale protest tegen Michel I is voorbij. Er staat niemand te springen om te staken, want dat drijft de kiezers enkel maar bij bosjes naar de N-VA. En al zeker als zou blijken dat er enkel in Wallonië enige stakingsbereidheid is.

Kan de oppositie de vlam in de pan doen slaan? Weinig waarschijnlijk. John Crombez (sp.a) moet zijn draai nog vinden. En de PS is tegenwoordig vooral bezig met zijn eigen ideologische zelf. De partij organiseert daarover allerlei studiedagen. De tijd van het hysterische geschreeuw tegen Michel I is voorbij. ‘Ik wil constructief zijn’, zei Elio Di Rupo dit weekend in Le Soir. Institutioneel stokken in de wielen steken zit er al helemaal niet in. Want dat zou een te mooi cadeau zijn voor de N-VA.

Ook de vluchtelingencrisis zal geen grote politieke clash opleveren. Want deze regering kan in deze weinig meer doen dan alle vorige: pappen, nathouden en wachten tot het overwaait.

De conclusie ligt dus voor de hand: het wordt helemaal geen hete politieke herfst. Ik zou zelfs meer zeggen: het wordt een doodsaaie politieke herfst. Zeker, er zal wat worden gediscussieerd over de technische modaliteiten van de taxshift. Maar dan gaat het, laat ons eerlijk zijn, toch maar om kleine dingetjes. En ja, er is ook nog de vluchtelingencrisis. Maar ook die zal geen grote politieke clash opleveren. Want deze regering kan in deze weinig meer doen dan alle vorige: pappen, nathouden en wachten tot het overwaait.

Overigens valt het te vrezen dat het niet bij een saaie herfst blijft. Misschien staan we zelfs voor drie saaie jaren. Want er zijn geen verkiezingen om voor enige suspense te zorgen. Nu de taxshift geklaard is, moeten we ook niet meer dromen van een revolutionaire fiscale hervorming. En de communautaire kwestie zit, zoals bekend, veilig weggestopt in het diepvriesvak.

Dat zou toch wel een vreemde paradox zijn: dat de regering die in alle opzichten historisch is en onuitgegeven, tegelijkertijd de saaiste blijkt sinds lang.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud