opinie

Kiezen is verliezen, maar vrouwen verliezen iets meer

Maurits Vande Reyde stipt aan dat genderongelijkheid niet noodzakelijk hetzelfde is als discriminatie. ‘Kiezen is nu éénmaal ergens verliezen’, schrijft hij (De Tijd Opinie, 8 maart). Dat klopt. Maar dat vrouwen in het huidige maatschappelijke kader hoogstwaarschijnlijk altijd een beetje meer verliezen dan mannen als ze 'kiezen', klopt evenzeer.

Door Marlies De Deygere, advocaat bij Allen & Overy. Schrijft in eigen naam.

We moeten steeds opnieuw de vraag durven stellen of genderdiscriminatie in de ruime zin op de werkvloer slechts ‘nog in sommige donkere bedrijfshoekjes regeert’ en of ‘keuzevrijheid’ inderdaad veel sterker de bestaande loonverschillen kan verklaren. Zoiets is echter niet objectief meetbaar of kwantificeerbaar (heel wat gevallen belanden niet in ‘de’ statistieken).

©rv

De probleemstelling kan dan ook niet herleid worden tot een eenvoudig wijzen op ieders eigen verantwoordelijkheidszin en keuzevrijheid. Ik zou dan ook niet zo snel durven stellen dat genderdiscriminatie vandaag naar achterkamertjes verbannen is (en al zeker niet indien ik een man was).

Spill-over

Ja, ik ben me ervan bewust dat ik heel wat meer keuzes heb kunnen maken in vergelijking met mijn moeder en grootmoeder, en zoals Vande Reyde terecht stelt verdient dat onze positieve aandacht. Nochtans stopt het daar niet. Deze schijnbare verworvenheid geldt niet voor een pak andere vrouwen op en buiten het Europese toneel: niet voor wat betreft ‘equal pay’, niet voor wat betreft ‘equal treatment’ in al zijn finesses. Een louter symbolisch initiatief als Wereldvrouwendag heeft net dit als doel: de verworvenheden van enkele vrouwen onder de aandacht brengen om zo blijvende aandacht te schenken aan diegenen die er nog niet van kunnen genieten.

Ik zou niet zo snel durven stellen dat genderdiscriminatie vandaag naar achterkamertjes verbannen is

Zo sterk als we de vrije meningsuiting moeten vieren en koesteren (des te meer in het licht van aanslagen als die op Charlie Hebdo en de terreurgolf die uitgaat van IS) moeten we ook de verworvenheden van (sommige) vrouwen op het westerse toneel durven vieren en er op staan dat die verworvenheden overvloeien naar méér vrouwen, want het zijn er nog steeds te weinig.

Net dit soort overtuigingen moeten een begin van boodschap vormen ten aanzien van totalitaire ideologieën en onze westerse eigenheid nog meer blootleggen. Hoe tegenstrijdig het ook kan klinken: een initiatief als Wereldvrouwendag heeft een breed draagvlak nodig. Onder vrouwen, maar liefst nog meer onder mannen (zonder dat daar lacherig hoeft over gedaan te worden en we ons op de borst moeten kloppen over waar we staan). Vande Reyde haalt dan ook terecht aan dat loondiscriminatie niet ‘hét strijdpunt van vrouwelijke emancipatie in een door mannen gedomineerde arbeidsmarkt’ hoeft te zijn. Achter iedere sterke man staat een sterke vrouw? En omgekeerd!

Complexe realiteit

Keuzevrijheid hoeft niet uit te monden in discriminatie, en veel (westerse) vrouwen kunnen bewuste keuzes maken. Los daarvan, zijn de keuzes die vrouwen maken noodzakelijkerwijze een stuk gecompliceerder in een samenleving die (helaas) nog steeds niet flexibel genoeg omgaat met de combinatie van gezin en carrière. Zoals Vande Reyde terecht aanhaalt mag de ondervertegenwoordiging van het aantal vrouwen in topfuncties niet doodgenuanceerd worden.

Natuurlijk kies ik, als individu en vrouw, bewust wanneer ik carrière met een gezin combineer. Alleen kies ik niet noodzakelijk voor de maatschappelijke structuren.

Natuurlijk kies ik, als individu en vrouw, bewust wanneer ik carrière met een gezin combineer. Alleen kies ik niet noodzakelijk voor de maatschappelijke structuren, het ruimere draagvlak, ouderschapsregelingen en de opvangmodules die de markt, werkgevers of overheden daartoe (vaak in het verleden) organiseerden. Wanneer je die praktische besognes combineert met een samenleving waar het allemaal hard gaat, waar ieder van ons (vrouw of man) het allemààl wil en we vanuit iedere hoek gewezen worden op onze ‘mogelijkheden’ en onze ‘eigen verantwoordelijkheid’, kan het wel eens moeilijk kiezen worden.

In feite is het simpel: in het huidige maatschappelijke kader is kiezen voor vrouwen hoogstwaarschijnlijk altijd een beetje meer verliezen dan voor mannen. ‘It’s nature, stupid’ zal u me zeggen. Inderdaad, we hoeven daar niet flauw over te doen. Maar het is aan ons, vrouwen én mannen, om blijvend en beter te innoveren en accommoderen. 

 

 

 

 

 

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud