opinie

Michel I, zet nu eens dat janusmasker af

Stijn Baert

Staat de regering-Michel I voor de stevige arbeidsmarkthervormingen die ze belijdt in woorden? Of staat ze voor het gebrek aan doortastende daden? Erg moedig is de houding van de federale regering niet.

Ik ga er niet flauw over doen. In 2014 was ik bijzonder hoopvol over wat de regering-Michel voor de Belgische arbeidsmarkt in petto had. Het regeerakkoord was veelbelovend. Er was een duidelijke horizon rond langer werken, met een pensioenleeftijd op 67 jaar en het afschaffen van het brugpensioen. Onze loonhandicap met het buitenland zou weggewerkt worden. En onze arbeidsmarkt zou krijgen waar ze al zolang om schreeuwde: meer flexibiliteit.

De arbeidsdeal van de regering stond bol van grote principes waar niemand tegen kan zijn. Maar wat gaat de federale regering zelf doen aan de krapte op de arbeidsmarkt?

Sindsdien is een kloof ontstaan tussen woord en daad. ‘Jobs, jobs, jobs’ is meer dan ooit het mantra van onze federale regering. Daar staat tegenover dat de regering inzake langer werken de afgelopen maanden eerder stappen achteruit dan vooruit zette.

Werken tot 67 was blijkbaar een grap. Minister van Pensioenen Daniel Bacquelaine (MR) stond met zijn lijst van zware beroepen de helft van de vastbenoemde ambtenaren een uitzondering op die leeftijdsgrens toe. Sterker nog, hij schatte een enkele geleden het aantal mensen dat effectief tot 67 zal doorgaan op ‘10 tot 15 procent’.

©RV-DOC

Brugpensioen afschaffen? Minister van Werk Kris Peeters (CD&V) laat de sociale partners min of meer zelf beslissen hoelang ze met het stelsel doorgaan.

De regering-Michel doet zo denken aan de Romeinse Janus, de god met de twee gezichten. Het beste voorbeeld is de arbeidsdeal die premier Charles Michel (MR) twee weken geleden voorstelde om de krapte op onze arbeidsmarkt aan te pakken. Het document stond bol van grote principes waar niemand tegen kan zijn. Die principes werden aangevuld met enkele aanbevelingen voor concrete maatregelen voor de gewesten.

Dubbelzinnig

In het document stond evenwel niet wat de federale regering zelf zal doen om de arbeidsmarktkrapte aan te pakken. Op dat federale niveau liggen nochtans enkele belangrijke hefbomen, zoals de koppeling van de lonen aan de anciënniteit en het verloop van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd.

Het uitwerken van beleidsopties rond die hefbomen was blijkbaar politiek niet haalbaar. Alleszins was de houding van de regering-Michel niet erg moedig.

Waarnemers voorspellen dat die dubbelzinnige situatie er met de aankomende verkiezingen niet beter op zal worden. De regeringspartijen zullen de noodzaak voelen om ambitieuze arbeidsmarktvoorstellen te lanceren. En de regering zal vermijden groepen kiezers persoonlijk te treffen door concrete maatregelen.

In het dossier van het langer werken zijn de afgelopen maanden eerder stappen achteruit dan vooruit gezet.

De vraag is wie de regering-Michel een plezier doet door geplande hervormingen telkens af te zwakken. Op korte termijn kan het voor 55-plussers zeker comfortabeler zijn wanneer zij bij een herstructurering op brugpensioen kunnen. Maar doen we hen op middellange termijn echt een plezier door hen af te schrijven op de leeftijd van 56 jaar, zoals nu bij Carrefour?

Voor alle andere Belgen annex kiezers biedt het beleid inzake werk van de regering-Michel ook na drieënhalf jaar regeren vooral onduidelijkheid. Wanneer zullen ze met pensioen kunnen gaan? Hoe langer we de burgers dat volgens de eigen fantasie laten invullen, hoe groter de ontgoocheling zal zijn wanneer op het einde van de rit de kassa moet kloppen.

En waar staat het merk van de regering precies voor? Voor de stevige arbeidsmarkthervormingen die in woorden worden beleden? Of voor het gebrek aan doortastendheid in de praktijk? Ik vraag me af of het niet beter zou zijn mocht de regering-Michel de grote groep van kiezers voor ogen houden die haar uiteindelijk zullen afrekenen op de lijn doorheen haar beleid, in plaats van kleinere groepen van kiezers op korte termijn te willen behagen.

Mike en Marjolein

Ik ga er niet flauw over doen. Ook in 2018 zie ik doortastende maatregelen voor de arbeidsmarkt niet van de oppositie komen. Maar de regering moet nu wel kiezen met welke metafoor ze herinnerd wil worden. Als het koppel Mike en Marjolein uit het VTM-programma ‘Blind getrouwd’, euforisch gestart maar met een sisser afgelopen? Of als een voetbalploeg die het na veelbelovende oefenwedstrijden niet kan waarmaken in de poulewedstrijden maar zijn tweede adem vindt als de finale in zicht is? Zet het janusmasker af en toon uw ware gelaat, Michel en co.!

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Partner content