opinie

Om komaf te maken met hypocrisie heb je een kansspelbeleid nodig

Directeur Kansspelcommissie

De staat kan een cent verdienen aan gokken, als hij op een voldoende objectieve manier de bescherming van de speler en consument organiseert.

Door Peter Naessens, directeur Kansspelcommissie

Vorig jaar publiceerde de Kansspelcommissie in De Tijd een open brief (30 mei 2014) met de vraag om de rol van de toezichthouder te versterken om de geloofwaardigheid van de staat inzake gokken te beschermen. Het had een belangrijk signaal kunnen zijn dat de exploitatie van gokken niet enkel gaat om zoveel mogelijk inkomsten en zo weinig mogelijk uitgaven.

De brief heeft niets aan spankracht ingeboet. Hij droeg als titel ‘Een goede herder scheert zijn schapen, maar vilt ze niet’, waarmee bedoeld werd dat de Staat een opdracht heeft zijn burgers te beschermen via een aangepast gokbeleid.

Peter Naessens ©RV DOC

Zelfs al heb ik als mede-auteur de indruk dat de waarheid moeilijk een herberg vindt, het is voorlopig een brug te ver om te stellen dat de regering het schaap aan het villen is. Het hypocrisiedebat dat deze krant dit weekend opende (‘Regering wil meer mensen met Lotto doen spelen’) , waarbij de Staat ervan verdacht wordt enkel geld te willen verdienen met gokken en eigenlijk niet bekommerd is om de bescherming van de (kwetsbare) speler ondanks de dure eden die worden gezworen, toont aan dat de bekommernis dat schapen worden gevild, wel leeft.

De oprechte oproep aan de Regering om werk te maken van een kansspelbeleid heeft voorlopig niet geleid tot een beter statuut voor de Kansspelcommissie

De oprechte oproep aan de regering om werk te maken van een kansspelbeleid heeft voorlopig niet geleid tot een beter statuut voor de Kansspelcommissie. Misschien hadden sommigen de idee dat de Kansspelcommissie gewoon zichzelf verdedigde, maar zo was het niet bedoeld, integendeel.

Een gokregulator moet geen ongeleid projectiel worden dat de eigen belangen verdedigt, maar op correcte wijze uitvoering geven aan door de politici opgelegde krijtlijnen, bij voorkeur toegepast op alle kansspelen. Het is perfect legitiem om te beslissen dat er geen kansspelregulator nodig is, maar die laten bestaan zonder hem voldoende onafhankelijk te laten werken, maakt van de individuele ambtenaren vroeg of laat zondebokken.

Evenzeer is het mogelijk dat een afwezig kansspelbeleid een individuele minister doet terugdeinzen om in contact te komen met de gokmarkt. Kansspelen hoeven geen politieke topprioriteit te worden, maar dit betekent niet dat men geen kansspelbeleid moet voeren en dat er geen coherent kader nodig is waarbij een objectieve instantie de politieke beslissingen afdwingt en zo de legitimiteit beschermt.

Het artikel van De Tijd lokt zoveel verontwaardiging uit omdat het kernpunt van een kansspelbeleid wordt geraakt, en dat is de nood aan legitimiteit.

Het artikel van De Tijd lokt zoveel verontwaardiging uit omdat het kernpunt van een kansspelbeleid wordt geraakt, en dat is de nood aan legitimiteit. Nu lijkt het inderdaad of geld het leidmotief is. De bevolking kan een kanalisering van gokken aanvaarden, als de uitgangspunten correct zijn. De financiering van goede doelen en gemeenschapsactiviteiten moet niet verworpen worden, als de bekommernis voor het welzijn van de burger niet wegvalt.

Sophie Wilmès (MR), minister van de Nationale Loterij ©BELGA

Het volstaat daarbij niet om een perceptie van legitimiteit te creëren, als de fundamenten niet stevig zijn en niet door menigeen kan worden verdedigd. De publieke opinie is wijs genoeg om wat pragmatisme te aanvaarden, als de hypocrisiewijzer maar niet rood uitslaat. De staat kan een cent verdienen aan gokken, als hij op een voldoende objectieve manier de bescherming van de speler en consument organiseert.

Eind augustus sprong eindelijk het licht op groen voor de aanpak van de wantoestand van het ontbreken van de verbinding met het Rijksregister. Met die koppeling kan de identiteit van de online-spelers beter worden gecontroleerd. De media hadden dit terecht aangeklaagd, zij het op een serene manier.

Er werd geen onnodige reclame gemaakt voor de wijze waarop een correcte registratie bij een gokwebsite te omzeilen valt, zodat bijvoorbeeld een uitgesloten speler toch kan spelen. Het toont aan dat een publiek debat heel matuur kan zijn, maar opvolging verdient. Het uitblijven van oplossingen leidt enkel tot een verhitting van het debat.

De miljarden die momenteel op tafel worden gelegd voor gokbedrijven en spelletjes als Candy Crush zal ook voor België gevolgen hebben. Deze technologieplatformen zullen nationale regels als ballast beschouwen en geen controle vanuit België toelaten op hun platformen.

Vandaar het belang van de online spelletjes in groep, de sociale spelen waarvan de jongere denkt dat het onschuldig vertier is. Op het moment van de publicatie van de open brief was dat nog een oranje licht. Een recent arrest van de Raad van State onderkent het belang van een tussenkomst van de Kansspelcommissie in het aanbod van sociale spelen via spelwebsites die zich als onschuldige spelletjessite voordoen. Maar dat is jammer genoeg niet voldoende om de Kansspelcommissie doortastend te laten optreden. Het zal de grote Amerikaanse mogols en bedrijven niet tegenhouden kinderen en jongeren in te palmen voor de eigen mercantiele strategieën. De miljarden die momenteel op tafel worden gelegd voor gokbedrijven en spelletjes als Candy Crush zal ook voor België gevolgen hebben. Deze technologieplatformen zullen nationale regels als ballast beschouwen en geen controle vanuit België toelaten op hun platformen.

Het is een moeilijke opdracht voor twee individuele ministers (Begroting en Justitie) om deze problemen aan te pakken. De exploitatie van kansspelen verdient immers bijzondere aandacht. De regulering van een gokmarkt is daarbij niet gelijk te stellen met het werk van een administratie.

Bij ongewijzigd of afwezig kansspelbeleid zijn het hypocrisiedebat, de discussie over reclame en het probleem van de uitsluiting van problematische spelers symptomen van een uitslaande ziekte.

Bij ongewijzigd of afwezig kansspelbeleid zijn het hypocrisiedebat, de discussie over reclame en het probleem van de uitsluiting van problematische spelers symptomen van een uitslaande ziekte. Het laatste waar men nu nood aan heeft zijn oorlogsverklaringen tussen verschillende partijen. Op een serene manier het debat voeren hoeft geen manier te zijn om beslissingen op de lange baan te schuiven.

Een gokbeleid zonder investeringen zal niet lukken, men zou moeten investeren in een onafhankelijke gokregulator voor alle kansspelen, maar de investeringen die vandaag aan de orde zijn, kunnen wel de schulden van morgen verlichten, doordat zoveel mogelijk bescherming wordt geboden aan de burgers wiens gokgedrag uit de hand loopt.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud