opinie

Orthodox is niet radicaal

Othman El Hammouchi

In een recente column klaagt Hind Fraihi de radicalisering bij islamitische vrouwen aan, die volgens haar een bredere nefaste maatschappelijke invloed heeft. Daarbij recycleert ze de vermoeide extreemrechtse anti-islamitische talking points die we onderhand gewoon zijn van haar seculier-fundamentalistische geestesgenoten. De meest revelerende daarvan is de vanzelfsprekendheid waarmee ze vroomheid en religieuze orthodoxie afdoet als teken van extremisme. Daarmee maakt ze pijnlijk duidelijk hoe illiberaal en intolerant het hedendaagse opdringerige secularisme is.

©rv

Volgens Fraihi worden vrouwen het slachtoffer van een ‘zachte vorm van radicalisering’ via boeken, religieuze bijeenkomsten en studiekringen. Deze zouden ervoor zorgen dat ‘radicale denkbeelden’ het dagelijkse leven ‘op kousenvoeten’ zouden binnensluipen. Wat zijn die denkbeelden dan wel? Beperkte fysieke omgang met het andere geslacht, het dragen van een hoofddoek en onthouding van (bepaalde soorten) muziek. Dat beschrijft de religieuze opvoeding die vele moslims (waaronder ikzelf) als kind genoten hebben vrij accuraat, en het merendeel daarvan zijn geen gestoorde radicalen geworden.

De vermeende vrijheid waar westerse landen zo trots op zijn wordt op de proef gesteld, want ze is betekenisloos als ze geen verscheidenheid van onverenigbare waarden kan tolereren

Het opdringerige atheïsme en secularisme van mensen als Fraihi zadelt ze echter op met een blinde haat jegens alles wat naar religie ruikt. Daardoor willen ze het verschil tussen orthodox en radicaal vervagen om repressieve overheidsmaatregelen tegen gelovigen te rechtvaardigen. Ze vergeten daarbij echter dat dit een vrij land is, waar er scherpe grenzen staan op het vermogen van de staat om de individuele vrijheid te beteugelen. Deze beveiligingen werken niet altijd - denk bijvoorbeeld aan het hoofddoekenverbod op scholen - maar ze beperken de potentiële schade toch aanzienlijk. Als dit Weimar-Duitsland was, zou ons land allang verworden zijn tot een seculiere tegenhanger van Iran.

Agenda

Deze aanval op de ouderlijke vrijheid om hun kinderen naar eigen wijsheid en inzicht op te voeden, in lijn met hun opvattingen en levensstijl, lijkt het nieuwe hoofddoel te zijn geworden van het consortium politici en opiniemakers die ik de ‘anti-islammenigte’ heb genoemd. Epicentrum van hun activiteit is de ranzige extreme vleugel van de N-VA rond Theo Francken, Darya Safai, Zuhal Demir, enz., die hun vijandigheid jegens gelovige moslims de voorbije jaren niet onder stoelen of banken hebben gestoken. Het is niet moeilijk in te zien waarom ze dit willen: seculariseer de kinderen, en je aborteert de toekomst van het islamitische geloof in ons land.

Deze aanval op de ouderlijke vrijheid om hun kinderen naar eigen wijsheid en inzicht op te voeden, in lijn met hun opvattingen en levensstijl, lijkt het nieuwe hoofddoel te zijn geworden van het consortium politici en opiniemakers die ik de ‘anti-islammenigte’ heb genoemd

Omdat hun opgave echter onmogelijk wordt gemaakt door de fundamentele grondrechten van religieuze ouders, moet de anti-islammenigte zijn toevlucht nemen tot haat- en angstzaaiende identitaire hondenfluitjes. Zo lezen we in Fraihi’s column dat religieuze opvoeding met een conservatieve publieke moraal ‘een vijandig mechanisme tegen het Westen’ is - dat is het blijkbaar niet als orthodoxe Joden of conservatieve christenen hun kinderen naar aparte jongens- en meisjesscholen sturen. Zij zijn immers geen ‘ander’, ze horen bij ‘ons’. ‘De Verlichting’ is er alleen voor de kwaadaardige moslims. 

Of neem de hallucinante claim dat ouders hun kinderen religieus opvoeden om de moslimgemeenschap ‘uit te breiden’ tot de islam ‘superieur’ wordt. Afgezien van het feit dat dit de gekste extreemrechtse samenzweringstheorieën verbatim overneemt zonder schijn van bewijs, is het moeilijk te begrijpen hoe er sprake is van ‘expansie’ als de eigen kinderen in de religieuze traditie worden grootgebracht. Er worden daarmee immers geen extra religieuzen ‘gerecruteerd’.

Stille revolutie

Over één zaak heeft Fraihi wel gelijk: de religieuze participatie van vrouwen binnen de islam bereikt ongekende hoogtes, en dat is inderdaad een stille revolutie die zij en haar geestesgenoten met lede ogen aanzien. Immers, hoe kan het dat deze ‘machistische’ en ‘vrouwonvriendelijke’ religie vandaag geleid en gehandhaafd wordt door sterke vrouwen? Historisch is hier echter weinig ongewoons aan de hand: in vele religies werden heroplevingsbewegingen in de eerste plaats gestimuleerd en gedragen door vrouwen, en de islam kent een lange traditie van vrouwelijke dichters, heiligen en religieuze geleerden.

Zulke vrouwen zullen ook in ons land zorgen voor het voortbestaan van een devote en orthodoxe islamitische gemeenschap. Dat is een realiteit die seculiere fundamentalisten zullen moeten aanvaarden

Zulke vrouwen zullen ook in ons land zorgen voor het voortbestaan van een devote en orthodoxe islamitische gemeenschap. Dat is een realiteit die seculiere fundamentalisten zullen moeten aanvaarden. De vermeende vrijheid waar westerse landen zo trots op zijn wordt daarmee op de proef gesteld, want ze is betekenisloos als ze geen verscheidenheid van onverenigbare waarden kan tolereren. Als de omvang van onze vrijheid zich slechts uitstrekt tot de keuze van de kleur van je kleren, dan kunnen we eigenlijk even goed in Saoedi-Arabië wonen.

Lees verder

Tijd Connect