Paleis der Natie | Trieste opvoering na de pousse-café

©Photo News

De opvoering rond de dotatie van prins Laurent en het schimmenspel met de ‘uitgelekte mails’ over een levensduurverlenging van de F-16’s. Twee illustraties van de politieke verkrotting van het parlement in één week tijd.

Behalve het bijwonen van bijeenkomsten van hondenliefhebbers en nu en dan een bezoek aan een arboretum blijven de activiteiten van prins Laurent, de jongere broer van koning Filip, vrij beperkt. Bij gebrek aan slagschip en vliegdekschip dragen zijn bezigheden als kapitein-ter-zee van de Belgische marine niet verder dan het geüniformeerd bijwonen van vaderlandslievende plechtigheden en feestelijke recepties.

Uitgerekend een van die recepties, in juli vorig jaar op de Chinese ambassade ter gelegenheid van de 90ste verjaardag van het Volksbevrijdingsleger, bracht de prins in opspraak. Zonder de noodzakelijke toelating van de regering sneed prins Laurent er mee de feesttaart aan, uitgedost nog wel in zijn met veel goud gebiesde uniform. Dat ook andere Belgische prominenten aanwezig waren, zette geen demper op het gemor in de regering. Die reduceerde prompt de prinselijke dotatie voor 2018 met 15 procent.

De prins ging in het verzet. Zijn advocaat Laurent Arnauts eiste voor zijn cliënt het recht zich te verdedigen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers, die de sanctie van de regering moest bekrachtigen. Dat de Kamer, kennelijk onkundig van de draagwijdte van de wetten die ze zelf goedkeurde, hiermee instemde, getuigde al van een merkwaardige politieke naïviteit.

In mei en november 2001 keurde de meerderheid van liberalen, socialisten, groenen en het FDF rond de paars-groene regering van Guy Verhofstadt de jaardotaties van ruim 300.000 euro voor prinses Astrid en prins Laurent goed. Dat was zeer ongebruikelijk voor koningskinderen die niet in aanmerking komen voor de troonsopvolging. Na het aantreden van koning Filip werd het prinselijke jaargeld herbevestigd door de wet van november 2013. Al die jaren weigerden de Kamerleden onder ogen te zien dat zij met een simpele meerderheid een einde kunnen stellen aan de dotatie voor prinses Astrid, wiens man prins Lorenz partner is in een van de oudste en belangrijkste vermogensbanken van Zwitserland, en voor de klaplopende prins Laurent.

De speciale Kamercommissie, wellicht hopend op een mediaspektakel, leende zich tot een zinloze vertoning waarbij de advocaat eigenlijk kwam zeggen dat hij en zijn weggebleven cliënt de Kamer van Volksvertegenwoordigers het recht ontzegden te oordelen wegens haar partijdigheid. Meester Arnauts liet verstaan dat zijn cliënt in geval van de bevestiging van de sanctie zich mogelijk zou richten tot de rechtbank en, waarom niet, tot het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.

De opvoering rond de dotatie van prins Laurent was een van de twee illustraties van de vergevorderde politieke verkrotting van het parlement in amper een week. Die verkrotting blijkt wekelijks al overduidelijk uit het donderdagse vragenuurtje, waarbij de Kamerleden de zendtijd van Villa Politica vullen met het stellen van vragen geplukt uit de krant van de dag. Een trieste opvoering na de pousse-café, die wordt besloten met perfect voorspelbare antwoorden van de regering.

NAVO-verplichtingen

Een tweede geval van parlementaire machteloosheid was het dossier van de vervanging van de F-16’s. De volksvertegenwoordiging is perfect uitgerust om informatie in te winnen, bijvoorbeeld over de vervanging van de F-16’s, een taak die de regering van Charles Michel op zich nam. De commissie-Landsverdediging kan op elk moment de minister van Defensie tot de orde roepen. Er bestaat zelfs een Kamercommissie die bevoegd is voor de opvolging van legeraankopen en -verkopen. Die hoort een miljardendossier als dat van de nieuwe jachtvliegtuigen op de voet te volgen. Wat hebben die commissies de afgelopen jaren gepresteerd?

Volksvertegenwoordigers hebben het recht zelf op onderzoek uit te trekken, informatie op te vragen, ook bij het leger. Zo’n commissie kan op elk moment bijvoorbeeld de legertop naar het parlement sommeren om bijkomende uitleg te eisen.

De informatie over de mogelijke levensverlenging van de F-16’s, die nu als een onthulling werd voorgesteld, lag gewoon voor het rapen, ook voor de media. Sp.a-voorzitter John Crombez kleurt de waarheid wat bij als hij beweert dat wat hij deze week bekendmaakte maanden onderzoek vroeg. Wie de Dwarsliggers-blogs van defensiespecialist en kolonel in ruste Pierre Therie volgt, of al eens een kijkje neemt op de website van Defense News, kon weten dat die discussie al langer aan de orde was en dat de top van de luchtmacht de optie om de levensduur van de F-16’s te verlengen wegduwde of minimaliseerde. Terwijl het gezagvolle Engelse vakblad Jane’s Defence Weekly, om maar die ene publicatie te noemen, de belangstellende perfect informeert over de ontwikkelingsproblemen die Lockheed ondervindt met de F-35. Zelfs het vrij vernietigende rapport hierover van het Britse parlement, dat kennelijk wel zijn huiswerk maakte, werd openhartig toegelicht.

Als de oppositie dan zoals tijdens het vragenuur van afgelopen donderdag beweert dat minister Steven Vandeput (N-VA) de informatie onder de mat houdt, klinkt dat weinig geloofwaardig. De waarheid is dat de leden van de meerderheid in de commissie-Defensie als waakhonden rond de minister gingen liggen, terwijl de oppositie tweederangsfiguren uitstuurde die zich eigenlijk geen klap interesseren voor ’s lands defensiepolitiek, laat staan voor de Belgische NAVO-verplichtingen die al decennialang worden verwaarloosd. Heeft een van de commissieleden ooit de Wales Summit Declaration gelezen? Nochtans werd die verklaring, waarin aan die verplichtingen wordt herinnerd, in 2014 onderschreven door de vorige premier Elio Di Rupo (PS). Niemand kan zich herinneren dat daarover een ernstig parlementair debat werd gevoerd, noch over de rol van het Belgische leger in NAVO-verband.

Het parlement is vandaag niets anders dan het wankele decor voor enkele obligate afwikkelingen die de wet voorziet, bevolkt door partijen die meer investeren in sociale media en vastgoed dan in een studiedienst. De mandatarissen van de regeringspartijen gedragen zich als gewillige suppoosten en waterdragers van hun ministers. Onlangs zag men zelfs N-VA-fractieleider Peter De Roover in Terzake optreden als de regeringswoordvoerder in de kwestie van het al dan niet repatriëren van IS-weduwen en -wezen.

Dat het echte parlementaire werk in de commissies gebeurt, bleek deze week een groteske leugen. De afgelopen jaren is in de commissie Defensie niets gebeurd. Met als gevolg de pijnlijke ontwikkeling in de vervanging van de F-16’s, die zowel de meerderheid als de lamme oppositie voor schut zet.

De manier waarop de regering het dossier voor zich uit schuift, zet niet alleen de geloofwaardigheid van de legertop op de helling, maar ook die van Defensieminister Vandeput. Terwijl de legerofficieren die de minister belangrijke informatie onthielden wegkomen met ‘een stap opzij’. In Duitsland werd enkele weken geleden krachtiger omgesprongen met de chef van de Luftwaffe, luitenant-generaal Karl Müllner. Die werd met pensioen gestuurd omdat hij zich had uitgesproken voor de F-35 nadat zijn minister Ursula von der Leyen voor de Eurofighter koos.

Vandeput bewijst de regering noch het leger noch zijn partij een dienst door zich vast te klampen aan zijn ministerpost. Het enige wat na deze affaire van zijn verblijf op Landsverdediging zal overblijven, is de ingelijste foto van hemzelf in een F-16 op zijn buffetkast.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud