opinie

Parlementsleden, keur deze quick wins voor de begroting goed

Het federale parlement hoeft echt niet te wachten op een nieuwe regering. Drie hervormingen zijn min of meer klaar om goedgekeurd te worden. Ze kunnen via meer tewerkstelling meer inkomsten en minder uitgaven voor de staatskas opleveren.

Het begrotingstekort loopt op tot 12 miljard euro. Een prognose bij ongewijzigd beleid, benadrukken optimisten graag. Alleen als we niks doen, wordt het gat echt zo groot. Realisten weten echter dat niks doen precies is wat nu gebeurt. Sterker nog: er is niet eens een deftige aanzet tot iets doen.

©RV-DOC

Ik klaagde het gebrek aan sense of urgency al eerder aan. Europa verwacht tegen oktober een volwaardige begroting. De kans dat we tegen dan een regering hebben die zo’n begroting voorlegt, is kleiner dan de kans op een nieuwe televisiereeks van ‘Slisse & Cesar’ in de originele acteursbezetting. Daarom stelde ik twee maanden geleden voor dat het parlement de Hoge Raad van Financiën en de Nationale Bank van België zou vragen begrotingspistes op te maken.

Europa verwacht tegen oktober een volwaardige begroting van ons land. De kans dat dat lukt, is kleiner dan die op een nieuwe tv-reeks van ‘Slisse & Cesar’ in de originele acteurs bezetting.

Het enige wezenlijke dat sindsdien gebeurde, was het verstrijken van twee maanden. En dus ook het verstrijken van de mogelijkheid om diepgaande begrotingspistes te laten uitdenken. Dat is doodzonde. Elke maand waarin we niet hervormen, is een verloren kans. (Ook) mijn generatie zal daar een hoge prijs voor betalen.

Het federale parlement hoeft nochtans niet te wachten op het aantreden van een nieuwe regering. Ook zonder pistes van de Hoge Raad van Financiën en de Nationale Bank kan het parlement meer doen. Ik zie, vanuit mijn focus op de arbeidsmarkt, drie quick wins. Het gaat om hervormingen die min of meer klaar zijn om goedgekeurd te worden in het parlement en die via meer tewerkstelling kunnen leiden tot meer inkomsten en minder uitgaven voor de staatskas.

Activering

Ten eerste is er de hervorming van de werkloosheidsuitkeringen. Gewezen minister van Werk Kris Peeters (CD&V) werkte die uit in een nota, die hij in april vrijgaf. Peeters gaat uit van een versnelde degressiviteit, zoals ik een goed jaar geleden lanceerde in deze krant. Uitkeringen beginnen dan hoger dan nu, maar nemen daarna sneller dan nu af.

Peeters koppelt er een sociale correctie aan, waardoor vooral wie een laag loon heeft op een hoger niveau start dan nu. De uitwerking combineert dus een verhoogde activering met een sterkere solidariteit. Ook is ze onderbouwd met cijferwerk, zodat ze bij wijze van spreken morgen kan worden goedgekeurd.

De tweede en derde quick win focussen op de activering van inactieven, mensen die niet aan het werk zijn en in tegenstelling tot werklozen geen baan zoeken. Die groep is bij ons veel groter dan in het buitenland.

De Hoge Raad van de Werkgelegenheid deed tien concrete voorstellen om de arbeidsmarktparticipatie van migranten, die oververtegenwoordigd zijn bij de inactieven, te verhogen.

Een deelgroep van de inactieven zijn mensen die na een langdurige ziekte opnieuw geschikt worden geacht om (deeltijds of voltijds) aan de slag te gaan. Sommige maatregelen die minister van Sociale Zaken Maggie De Block (Open VLD) uitwerkte voor hun activering (onder andere het sanctioneren van wie niet op integratiegesprekken verschijnt) zijn samen met de regering-Michel I gesneuveld. Ook die kunnen in principe zo naar het parlement.

Ten slotte zijn er de tien concrete voorstellen die de Hoge Raad van de Werkgelegenheid deed om de arbeidsmarktparticipatie van migranten, die oververtegenwoordigd zijn bij de inactieven, te verhogen. Denk aan het vereenvoudigen van de toegang tot de arbeidsmarkt en de erkenning van in het buitenland verworven competenties. Geen gigantische hervormingen, maar wel nuttig en - belangrijk in deze context - niet sterk ideologisch beladen. Wat houdt verantwoordelijke parlementsleden tegen om een meerderheid te zoeken voor enkele van die uitgewerkte voorstellen?

Geen loon

Sommige boze burgers vinden dat we parlementsleden hun loon moeten ontzeggen zolang er geen regering is. We zullen dan eens zien hoe snel die er zou komen, luidt het. Ik ben het absoluut oneens met die stelling. Niemand zit te wachten op een regering met als enige kwaliteit dat ze snel gevormd is. Tegelijk begrijp ik de boosheid. Het gebrek aan sense of urgency is stuitend. Terwijl het parlement echt meer waar voor zijn geld kan bieden. Door hervormingen goed te keuren die klaarliggen en die meer mensen aan de slag kunnen helpen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud