Partijen in nood kunnen gekke sprongen maken

De partijvoorzitters Egbert Lachaert (Open VLD), Joachim Coens (CD&V) en Georges-Louis Bouchez (MR) proberen deze week alsnog aan tafel te zitten met sp.a-voorzitter Conner Rousseau over een Arizonacoalitie. ©Photo News

Let op met het weghonen van schijnbaar vergezochte scenario’s voor een regering. En al is de soap van de voorbije dagen niet echt bemoedigend, er is nu zelfs meer kans dan in 2014 dat de ondoorgrondelijke wegen van de politiek naar iets volstrekt onwaarschijnlijk leiden.

Heeft u ook een ‘zomer van 2014’-gevoel? Ik zal wel niet de enige politieke commentator zijn die geen al te beste herinneringen heeft aan die zomer. Ik vertrok toen met vakantie in de overtuiging dat de N-VA buitenspel stond, en dat er uiteindelijk een regering-Di Rupo II uit de bus zou komen. De speculaties over een mogelijke regering met enkel de MR langs Franstalige kant wuifde ik weg. Ja, de MR was nijdig omdat ze opzij was gezet in Wallonië. Maar als enige Franstalige partij in een federale regering stappen, met de N-VA als dominante partij? Get real!

Bart Maddens (KU Leuven). ©Photo News

Alleen, toen ik terugkeerde uit vakantie was dit bizarre en door niemand voorspelde scenario wel werkelijkheid geworden. Het was een pijnlijke les in bescheidenheid. Toch even opletten dus met het weglachen van schijnbaar vergezochte scenario’s. Anders staan we straks weer met de billen bloot.  

Boos

De kans dat er een volstrekt onwaarschijnlijke oplossing uit de bus komt, is nu zelfs groter dan in 2014. Want een kat in nood maakt gekke sprongen. De meeste partijen zijn vandaag katten op een gloeiende plaat. Drie maanden geleden konden de traditionele formaties nog hopen op een coronabonus bij vervroegde verkiezingen. Maar die hoop is door de jongste peilingen weggeveegd. De kiezer blijft boos. Ook voor de N-VA ziet het er beroerd uit. De partij zit in een dalende trend.  Uitstel van electorale executie, dat is waar bijna alle partijen nu naar smachten. In de hoop dat van uitstel afstel komt. Want tegen 2024 kan de wind gekeerd zijn.

Het is niet ondenkbaar dat Conner Rousseau de PS laat vallen. Dat is de beste manier om zich als politieke lefgozer op de kaart te zetten. Het imago van PS-schoothondje is al lang een handicap voor de sp.a.

Als de nood het hoogst is, dan is een vreemde oplossing misschien nabij. Dan kan men zich inderdaad voorstellen dat Open VLD en de N-VA wel wat sociaal-economische toegevingen willen doen aan de sp.a omdat ze erop hopen dat een federale regering zonder Franstalige meerderheid en zonder de PS sowieso als een rechtse overwinning zal worden gezien. Het is ook niet ondenkbaar dat sp.a-voorzitter Conner Rousseau de PS laat vallen. Dat is de beste manier om zich als politieke lefgozer op de kaart te zetten. Het imago van PS-schoothondje is al lang een handicap voor de sp.a. Daarmee breken kan alleen maar winst opleveren. En het cdH? Dat kan zich in de markt zetten als verantwoordelijke partij die zichzelf nog maar eens opoffert om België te redden.

Maar veel geld daarop inzetten zou ik nu ook weer niet doen. De soap van de jongste dagen is niet echt bemoedigend. In het zuiden van het land is er nauwelijks animo voor een Arizonacoalitie. In 2014 deden de Franstalige media al bij al niet zo moeilijk over het ontbreken van een Franstalige meerderheid. Vandaag is dat anders. Men fulmineert tegen de Vlaamse ‘hypocrisie’. Als een federale regering met slechts een paar Vlaamse zetels te kort zo moeilijk ligt in Vlaanderen, waarom zouden de Franstaligen dan moeten aanvaarden hyperminoritair te zijn? De MR heeft aan den lijve ondervonden dat de Franstalige kiezer zo'n ‘collaboratie’ met de Vlamingen niet bepaald waardeert. Voor het piepkleine cdH staat zelfs het blote overleven op het spel.

Zware toegevingen

In Vlaanderen was het in 2014 iets wonderlijks dat de PS federaal naar de oppositie werd verbannen, voor het eerst sinds een kwarteeuw. Dat was al een staatshervorming op zich, luidde het bij de N-VA. Inmiddels heeft het ideaal van een PS-loze regering veel van zijn glans verloren. Het paradijs dat ons was beloofd heeft zich niet echt gematerialiseerd. Als de N-VA en Open VLD toch zware toegevingen moeten doen aan de sp.a, waarom kan dat dan niet met de PS erbij? Want dat zal allicht een meer stabiele regering opleveren.

In het zuiden van het land is er nauwelijks animo voor een Arizonacoalitie. In 2014 deden de Franstalige media al bij al niet zo moeilijk over het ontbreken van een Franstalige meerderheid. Vandaag is dat anders.

Daar komt bij dat de N-VA in een Arizonacoalitie zit opgescheept met twee rabiaat-unitaire Franstalige partijen. Vorig najaar is gebleken dat het met de PS veel gemakkelijker communautair praten is dan met de MR. De PS wou wel een eindweegs meegaan in de richting van een feitelijke regionalisering van een aantal zaken. De MR heeft dat geblokkeerd. En het cdH zal zeker niet meegaander zijn. Nu al wordt gezegd dat er communautair niet veel meer in zit voor de N-VA dan wat afspraken over de ‘methodiek’ na 2024. Een dode mus noemt men zoiets.

Maar goed, laat ons vooral de zomer van 2014 indachtig blijven. De wegen van de politiek zijn ondoorgrondelijk voor gewone stervelingen. Wat zei Wittgenstein ook alweer? ‘Waarover je niet spreken kan, daarover moet je zwijgen.' Ik zwijg al, vertrek op vakantie, en laat me nadien graag door de politici verrassen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud