opinie

Rekeningrijden remedie tegen betalend parkeren aan stations

Het is maar de vraag of betalend parkeren aan stations echt nodig is. Eigenlijk zou men parkeerplaats juist moeten reserveren voor mensen die verderaf wonen. Stationsparkings moeten immers de cruciale rol gaan spelen om de zo sterk gekoesterde verschuiving van wegvervoer naar spoorvervoer te bevorderen.

Na Aarschot en Ternat maakt de NMBS nu ook de stationsparkings van Tienen en Landen betalend. Het is begrijpelijk dat zoiets protest uitlokt. Het is een hap uit het budget van de werkende mens, en die wordt nu dus aangemoedigd om met de auto naar het werk te rijden. Tegelijk verkleint ook het verschil tussen een werkloosheidsvergoeding en het zuivere nettoloon dat een werknemer overhoudt na aftrek van alle kosten (zoals deze verbonden aan woon-werkverkeer). De incentive om te gaan werken, verkleint dus (de zogenaamde werkloosheidsval). Die twee dingen moeten we juist vermijden. Maar laat ons eerst eens kijken naar de economische oorzaken.

©rv

Als de parkeerdruk toeneemt, ontstaat een situatie waarbij de parkeeropbrengst hoger uitvalt dan de administratieve kost (van parkeermeters en handhaving) en komen parkingbeheerders al snel in de verleiding om betalend parkeren in te voeren. En als men dit doet aan het ene station (bijvoorbeeld Liedekerke), ontstaat ook druk op naburige stations (zoals Opwijk), want mensen die tussenin wonen (bijvoorbeeld in Meldert) rijden dan naar het station met de goedkopere parking. Het parkeerprobleem verspreidt zich dus. Maar dat de parkeerdruk aan stations toeneemt, kan ook een goed teken zijn, namelijk dat meer mensen het openbaar vervoer nemen. En dat moeten we juist stimuleren. Een deel van deze parkeerdruk is echter afkomstig van mensen die dichtbij wonen. Het prijsmechanisme kan hen stimuleren om met de (elektrische) fiets of met de bus te komen.

In Liedekerke parkeren de eigen inwoners gewoon gratis. Andere gebruikers worden er uitgeperst: een parkeerticket kost er bijna meer dan een treinticket naar Aarlen. Politiek begrijpelijk, maar economisch pervers

Ook is het de vraag of gemeentes wel het juiste niveau zijn om stationsparkings mee te financieren. Eigenlijk moet men parkeerplaats juist reserveren voor mensen die verderaf wonen, vaak buiten de gemeente. Maar politiek is dit niet haalbaar als die stationsparking mee wordt gefinancierd met gemeentelijk belastinggeld. In Aarschot krijgen de eigen inwoners daarom korting, in Liedekerke parkeren ze gewoon gratis. Andere gebruikers worden er uitgeperst: een parkeerticket kost er bijna meer dan een treinticket naar Aarlen. Politiek begrijpelijk, maar economisch pervers.

Oplossingen

Welke oplossingen zijn dan wel mogelijk? Op termijn moeten we via een bouwshift betaalbare woningen bijbouwen op loopafstand van stations. Met rekeningrijden kun je niet alleen vermijden dat pendelaars die moeten betalen voor hun stationsparking plots allemaal met de auto naar Brussel gaan rijden, maar met de opbrengst kunnen ook de bestaande stationsparkings uitgebreid worden, kunnen nieuwe transferparkings bijgebouwd worden (op plaatsen waar een autosnelweg een spoor- of tramlijn raakt of kruist) en kunnen die allemaal gratis blijven.

Men zou het beheer van stationsparkings beter overhevelen naar een bovengemeentelijk agentschap (al dan niet verbonden met de NMBS) dat een einde kan maken aan de benadeling van degenen die verderaf wonen, buiten de gemeente

Stationsparkings zullen juist de cruciale rol moeten gaan spelen in het bevorderen van de zo sterk gekoesterde ‘modal shift’ van wegvervoer naar spoorvervoer. Ook zou men het beheer ervan beter overhevelen naar een bovengemeentelijk agentschap (al dan niet verbonden met de NMBS) dat een einde kan maken aan de benadeling van degenen die verderaf wonen, buiten de gemeente.

Men moet ook inzetten op diefstalbestendige fietsstallingen bij stations. Onlangs zag ik hoe in Zweden fietsen in een afgesloten glazen kooi worden gestald met lockers voor je batterij, helm en pomp. Aan onze stations worden fietsen gestolen bij de vleet, ik was er zelf al slachtoffer van. Bij ons durft bijna niemand met een elektrische fiets naar het station te komen.

Als de parkeerdruk toeneemt en de toepassing van het prijsmechanisme onafwendbaar wordt, kan men ook een aantal gratis jokerdagen toekennen. Pendelaars van dichtbij zullen dan misschien minder misbruik maken van de stationsparking. En finaal zijn er best zo weinig mogelijk betalende stationsparkings en, als het niet anders kan, zo laag mogelijke prijzen. Dan verspreidt de parkeerdruk zich ook minder van het ene station naar het andere.

Lees verder

Tijd Connect