opinie

RSC Anderlecht, waer bestu bleven?

Anderlecht moet dringend zijn klasse van weleer terugvinden. De voetbalclub zet haar gewone medewerkers op tijdelijke werkloosheid door de coronacrisis, terwijl de spelers en de directie doorbetaald worden.

Door Stijn Baert, professor arbeidseconomie aan de UGent (en Anderlecht-abonnementhouder)

Het is met opiniestukken zoals met tweets: ik leg me quota op. 90 procent moet over mijn kernexpertise gaan, over de arbeidsmarkt dus. De andere 10 procent gaat bijna volledig over twee instituten waar mijn hart voor klopt: de Universiteit Gent en RSC Anderlecht. Die laatste grote liefde heeft me nog maar eens bedrogen. En ditmaal met een goede vriend.

©RV-DOC

Ik heb het bedrog lang verdrongen. De eerste transferzomer onder Marc Coucke, geleid door Luc Devroe, die met het aantrekken van een hoop Anderlecht-onwaardige spelers de neerwaartse spiraal inzette (of minstens versterkte), ik kon het plaatsen als een beginnersfout. Het op de keien zetten van Hein Vanhaezebrouck, coach met Anderlecht-DNA, ik begreep het niet, maar dacht dat het aan mezelf lag.

Tot donderdag 12 december 2019. Toen was het voor mij over met ‘trust the process’. Het bestuur van RSC Anderlecht schreef zijn supporters een open brief. Daarin werd het voetbalseizoen gelabeld als overgangsseizoen. Volgend seizoen was de ambitie een plaats in de top vier en pas in 2022 werd opnieuw gemikt op de titel. Dat was een slag in het gezicht van de Anderlecht-supporter. Mijn besluit stond toen al vast: geen abonnement volgend jaar. Naar oefenwedstrijden met het oog op 2022 ga ik niet kijken, zelfs niet als die het perfecte alibi zijn om af te zakken naar de Anderlechtse brasserie Friture René.

Zetterberg

Zaterdag volgde nog een stevige kwetsuur aan mijn paars-witte hart. Sportief adviseur Pär Zetterberg werd aan de deur gezet. Nu moet u weten dat in de tweede helft van de jaren 90 Anderlecht nog eens op de sukkeltoer was. Het verschil was dat Sporting toen nog wel een Europese topspeler op het veld had staan. Zetterberg dus. Tot op de dag van vandaag siert een handdoek met zijn - steeds waziger - beeltenis geregeld mijn badkamer.

Akkoord, de rol van Zetterberg bij Anderlecht was onduidelijk en hij verdiende vast te veel voor wat hij bijdroeg. Maar een icoon promoveer je eventueel weg. Desnoods spreek je een ontbinding van zijn contract in onderling overleg af. Maar hem simpelweg ontslaan, dat doet Anderlecht niet. Het is te zeggen, dat deed Anderlecht niet, het was onverenigbaar met de grandeur van de club. Tot nu.

Tijdelijk werkloos

Wie een stevige spaarboek heeft, wordt ontzien. Met wie die niet heeft, wordt niet eens onderhandeld.

En dan zondag dus de klap op de vuurpijl. Bedrog met een goede vriend. Namelijk: een rechtvaardige arbeidsmarkt. Anderlecht voert voor zijn gewone medewerkers tijdelijke werkloosheid in, terwijl de spelers en de directie doorbetaald worden. Ook die laatsten wordt ‘een inspanning’ gevraagd, maar de kans dat ze spontaan genoegen nemen met de 1.450 euro per maand die een tijdelijk werkloze krijgt, lijkt klein. Wie een stevige spaarboek heeft, wordt ontzien. Met wie die niet heeft, wordt niet eens onderhandeld.

In 1997 leed Anderlecht thuis een - toen nog - opmerkelijk 0-2-verlies tegen RWDM. Maar RWDM had vier wissels doorgevoerd, zodat Anderlecht het verlies kon laten omzetten in een 5-0-overwinning. Mijn Sporting deed dat niet, omdat het niet paste bij de klasse van de club. Wat een contrast met het Anderlecht van vandaag, de club die het voortouw neemt in sociaal onfatsoenlijk handelen.

Het doet denken aan hoe het profvoetbal vasthoudt aan de minimale socialezekerheidsbijdragen (RSZ) op de lonen van voetballers. Die RSZ-bijdragen worden berekend op een fictief loon van 2.350 euro per maand. Of een voetballer dus in de praktijk 2.350 euro verdient of 250.000 euro - het loon dat Adrien Trebel ongeveer vangt - hij ziet altijd amper 900 euro naar de sociale zekerheid vloeien. Zo draagt een voetballer niet alleen minder bij dan een arbeider of verpleegkundige, maar zijn het ook in het voetbal de sterkste schouders die de minst zware lasten dragen.

Kans grijpen

Misschien kan Anderlecht wat punten terugwinnen door nog eens te doen wat het vroeger altijd deed. Het voortouw nemen in sociaal wenselijke evoluties.

In die laatste problematiek ligt een kans voor Anderlecht. De hele maatschappij ziet dat de RSZ-korting op voetballonen hervormd moet worden, behalve de voetbalwereld. Verschillende parlementsleden legden de afgelopen maanden voorstellen neer in lijn met wat ik al anderhalf jaar bepleit: de huidige RSZ-korting omkeren en dus profsporters alleen voor hun eerste honderden euro’s een lager tarief geven. Voorlopig is het profvoetbal solidair in zijn verzet.

Vandaar, misschien kan het instituut Anderlecht  wat punten terugwinnen door nog eens te doen wat het vroeger altijd deed. Het voortouw nemen in sociaal wenselijke evoluties dus. Concreet: als eerste club een lans breken voor een rechtvaardige hervorming van de RSZ-korting.

RSC Anderlecht, mijn Anderlecht, vind alstublieft uw klasse terug. Het is uw enige unique selling proposition. Het is waarom ik u altijd graag gezien heb.

Lees verder

Gesponsorde inhoud