opinie

Vlaamse politiek etaleert chronisch gebrek aan lef

De begrotingscijfers van de Vlaamse regering geven het al zoetzure regeerakkoord helaas een bittere nasmaak. Deze begroting illustreert opnieuw het gebrek aan lef in de Vlaamse politiek.

Vlaamse regeringen krijgen steeds meer bevoegdheden, maar onze politici durven het blijkbaar niet aan om daarmee echt aan de slag te gaan. Ze besparen liever dan extra middelen aan te boren en dat geld te investeren in een beter en leefbaarder Vlaanderen. Verder dan schuiven met middelen gaat het niet.

©Photo News

De nieuwe Vlaamse regering voorziet een begrotingsevenwicht in 2021. Het resultaat van de fixatie op een zwarte nul is opnieuw een resem interne besparingen. We krijgen ongetwijfeld nog een hele reeks van platitudes over ‘tering naar de nering’ en het ‘goede huisvaderprincipe’, maar de simpele waarheid is dat een overheid geen gewoon huishouden is.

Er is expliciet voor gekozen om de aangekondigde investeringen te financieren ten koste van lopende uitgaven in het beleid, de eigen organisatie, ondersteunende structuren en bij verenigingen. Rechtvaardigheid en betere ondersteuning van gezinnen zijn daarbij geen leidend principe. De woonbonus verdwijnt helemaal en wordt niet gecompenseerd met een evenwichtiger woonbeleid.

Het federaal fiscaal voordeel voor de aankoop van een tweede woning blijft wel overeind. Het is onbegrijpelijk dat het regeerakkoord geen overleg voorziet met het federale niveau om deze onrechtvaardigheid aan te pakken.

‘Plus est en nous’, zei minister-president Jambon in zijn septemberverklaring. Wat betreft de begroting van zijn regering heeft hij alvast groot gelijk

Opgroeiende kinderen worden opnieuw duurder. De kinderbijslag wordt na eerder snoeiwerk in 2015, 2017 en 2019 voor een derde keer niet geïndexeerd. Energie wordt niet goedkoper, ondanks de verkiezingsbeloften om de verdoken belastingen uit de energiefactuur te halen. Aankondigingen ten spijt mogen openbaar vervoer, onderwijs en welzijn hun investeringen vooral zelf financieren. Interne solidariteit is de cynische term voor dit soort operaties. Het correcte synoniem is: doorschuiven van de problemen.

Het had ook anders gekund. Overheidsinvesteringen hoeven lopende uitgaven niet te verdrukken. Zij zijn perfect combineerbaar én noodzakelijk. Dat zegt ook de OESO. Dus zoveel lef om het anders aan te pakken is zelfs niet nodig. Overheidsinvesteringen in duurzame klimaattransitie, openbaar vervoer en sociale woningbouw verdienen zichzelf grotendeels terug. En er is nog marge. Op dit moment nemen de Vlaamse schulden niet sneller toe dan de ontvangsten. Voor de financiering van deze investeringsuitgaven kan de begroting dus in het rood gaan of aparte begrotingsregels krijgen.

De Vlaamse begroting loopt 800 miljoen mis door de federale taxshift, maar sleutelen aan compenserende inkomsten is blijkbaar onmogelijk

Daarbovenop komt het gebrek aan fiscaal lef. De Vlaamse begroting loopt 800 miljoen mis door de federale taxshift, maar sleutelen aan compenserende inkomsten zoals bijvoorbeeld via de tarieven in de regionale personenbelastingen is blijkbaar onmogelijk. Er is ook geen sprake van het sluiten van ontwijkingsroutes in de erf- en schenkingsbelasting of van het rechtvaardiger maken van de vastgoedfiscaliteit. Blijkbaar is na zes staatshervormingen een eigen fiscaal beleid nog altijd een taboe op het Martelarenplein.

‘Plus est en nous’, zei minister-president Jambon in zijn septemberverklaring. Wat betreft de begroting van zijn regering heeft hij alvast groot gelijk.

Lees verder

Tijd Connect