opinie

Waarom zouden we terug naar het oude normaal willen?

Medeoprichter en partner nexxworks

Er was flink wat mis aan de persconferentie van premier Sophie Wilmès vrijdag, maar wat me intriest maakte was de compleet foute framing. De exitstrategie wordt gedefinieerd als een terugkeer naar het oude normaal. Dat kunnen we beter niet doen. We hebben een groot toekomstproject nodig.

Vrijdag 24 april 2020 was een intrieste dag voor België. We kregen een opgejaagd iemand te zien die zo hard haar best deed om geen fouten te maken dat het pijnlijk werd. Het deed me denken aan een studente op een examen. Ze kent haar stof, maar ze voelt en begrijpt die niet of kan me daar niet van overtuigen. Ik zag angst in haar ogen, maar ik weet dat ze veel inzet heeft getoond en dus geef ik een 9 uit medelijden.

Rik Vera.

Wat me triest maakte is de voorgestelde tracingaanpak, waarbij men een paar duizend ambtenaren gaat inzetten om ons te bellen en naar onze whereabouts van de afgelopen 14 dagen te vragen en wie we allemaal ontmoet hebben om zo het spoor van het virus te kunnen volgen. Er werd ons daarbij verzekerd dat dat gebeurt uit respect voor uw en mijn privacy.

Alsof een wildvreemde ambtenaar die mij belt en in mijn privéleven duikt geen inbreuk op die privacy zou zijn en alsof ik me geen vragen stel bij hoe al die handmatig verzamelde data samengevoegd worden tot een eenduidig en helder beeld van de verspreiding. Ik zou denken: daar is toch een app voor. Als Google, Apple, Facebook, Linkedin, WhatsApp en alle andere techbedrijen hun gegevens over ons samenbrengen, hoeft men mij niet te bevragen en kunnen we met vrij grote zekerheid nagaan wie besmet is en wie niet. Ask Google, en niet 'De Collega’s'.

Richting

Wat me echt intriest maakte, was de compleet foute framing op deze persconferentie. We zijn de verkeerde richting ingeslagen en terugkeren op onze stappen wordt schier onmogelijk, en dat verwijt ik deze regering. Noodregering of niet.

Ik verwijt de dame en de heren op de persconferentie de foute woordkeuzes. De foute mindset. Het gebrek aan toekomstvisie. Ze praten over een exitstrategie en door dat woord te gebruiken, versterkt men het gevoel dat we in een gevangenis zitten en daaruit moeten ontsnappen. Bovendien is de definitie van die exit terugkeren naar het oude normaal, terwijl we om drie redenen beter niet verlangen naar het oude normaal.

Begrippen als parttimewerken en het aantal uren in een werkdag en een werkweek zijn ineens compleet verouderd, en de controle is vervangen door vertrouwen.

Ten eerste omdat dat niet zo wenselijk is. We hebben de afgelopen weken aan den lijve kunnen ondervinden dat dingen anders kunnen. Neem thuiswerken. Er staan momenteel miljoenen vierkante meters kantoren leeg die niet verlicht, verwarmd of gekoeld moeten worden, prikklokken hangen werkloos de werkuren te meten, duizenden kilometers duur asfalt blijven ongebruikt, mensen verliezen geen kostbare tijd in files en we stoten met zijn allen veel minder CO2 uit. Toch zijn de bedrijven productiever, sneller en efficiënter dan ooit tevoren. Waarom zouden we terug willen naar het oude normaal? Begrippen als parttimewerken en het aantal uren in een werkdag en een werkweek zijn ineens compleet verouderd en de controle is vervangen door vertrouwen.

Ten tweede is het de eerste maanden en misschien zelfs jaren om medische redenen wellicht onmogelijk terug te keren naar dat oude normaal. En nieuwe pandemieën liggen al op de loer.

Ten derde omdat terugkeren naar het oude normaal de kortste weg is om van België en zijn bevolking een ontwikkelingsland te maken, omdat dat zou zijn als een dino nadat de meteoriet is ingeslagen: onaangepast aan de nieuwe realiteit. De oplossingen na corona liggen niet in het handelen en denken van voor corona.

Bevolking

Kortom: als je de bevolking een eerlijk toekomstperspectief wil bieden en een heldere weg daarnaartoe, dan zal dat niet een exit uit de lockdown zijn en een terugkeer naar het ‘normale leven’. We hebben een groot toekomstproject nodig en een gids op de weg daarheen. We moeten ernaar streven een postcoronagidsland te worden. Als ik kijk naar hoe de bevolking en veel bedrijfsleiders de voorbije periode hebben aangegrepen om dingen anders te doen, creatief en vindingrijk te zijn, en we combineren dat met onze kennis en kunde, onze werkkracht en onze historische veerkracht, dan kan dat.

We moeten thuiswerken veel meer verheffen tot het nieuwe normaal in plaats van het in de exitstrategie op te nemen als iets dat we weer gaan verlaten.

Deze lockdown is een uitgelezen kans om ons als land te herdefiniëren. We moeten onze gezondheidszorg grondig herbekijken en meteen ook onze defensie, nu we erachter komen dat de grootste vijand van de mens minuscuul is en niet met een gevechtsvliegtuig te stoppen valt. We kunnen van het onderwijs eindelijk een mix maken van digitaal leren en traditie in plaats van gewoon een snel ‘back to normal’ na te streven. We moeten eindelijk weer het allerbeste onderwijs ter wereld willen verstrekken, aangepast aan deze tijden en niet aan de 19de eeuw.

Naar analogie daarmee moeten we veel meer thuiswerken verheffen tot het nieuwe normaal in plaats van het op te nemen in de exitstrategie als iets dat we weer gaan verlaten. Zo pakken we in één klap ook het mobiliteits- en het klimaatprobleem aan. We kunnen een kader creëren waarin de productie van goederen en voedsel weer lokaal gebeurt. We kunnen dit land eindelijk digitaliseren, niet door de start-ups zomaar steun te geven, maar door ze in te schakelen en betaalde opdrachten te geven om ons land de 21ste eeuw binnen te loodsen, samen met de bestaande logistieke systemen, de productiebedrijven en de handel.

Lees verder

Gesponsorde inhoud