opinie

Wat als ... België een pretpark was?

CEO van Dinobusters

Door de coronacrisis zijn sommige sectoren zoals de culturele volledig platgelegd. Dat hoeft niet, maar om een duidelijk perspectief te krijgen is veel daadkracht nodig.

Sinds de coronacrisis zijn we als bevolking enorm uitgedaagd om regels te volgen die tegen onze natuur zijn. Handen veelvuldig wassen, geen knuffels meer geven, een mondmasker dragen, … Al die veranderingen leiden ertoe dat heel wat mensen moe geraken. De fun is eraf en het is ook moeilijk om stoom af te laten.

In de achtergrond van dit alles zien we ook grote bezorgdheden over onze economie. Sectoren zoals cultuur worden platgelegd. We modderen een beetje aan en niemand ziet een duidelijk toekomstperspectief. Dat veroorzaakt onrust en polarisering. We zoeken een schuldige, maar eigenlijk is die er niet.

Er is een uitweg. Maar die vergt ongelooflijk veel visie, moed en daadkracht. Er is nood aan een perspectief dat weer goesting geeft om vooruit te gaan.

Cultuursector

Momenteel is er op Facebook een campagne ‘Sound of Silence’. Het is een manier om medeleven te tonen aan de cultuursector die maar niet opgestart raakt. Waarom blijft cultuur achter? We kunnen dat gedeeltelijk criminologisch verklaren. In een doctoraatproefschrift van Evelien Van den Herrewegen (UGent) wordt uitgelegd dat er een verhoogd criminaliteitsbewustzijn ontstaat op het moment dat we het gevoel hebben geen controle meer te hebben op de risico’s in de samenleving, gecombineerd met een falende, terugtrekkende overheid. De creatieve sector wordt sinds decennia gepercipieerd als ‘grillig’, ‘oncontroleerbaar’ en ‘risicovol’. De natuurlijke reflex is dan: vermijden en stopzetten. Ons primitieve brein associeert cultuur met onveilig en zo ontwikkelen we ongewild een ‘criminalisering’ van alles wat daarmee te maken heeft. Ongewild, want uiteindelijk is het doel een samenleving waarbij ‘het virus’ zo klein mogelijk blijft.

De paradox van dit alles is dat de organisatoren van evenementen heel veel ervaring hebben met het beheersen van risico’s.

De paradox van dit alles is dat de organisatoren van evenementen heel veel ervaring hebben met het beheersen van risico’s. Samen met de politie en de brandweer zijn in het verleden heel wat draaiboeken uitgewerkt om veel mensen veilig op één plek samen te brengen. Met corona is de context helemaal natuurlijk anders dan vroeger. Het draaiboek moet dus worden aangepast. Maar de ervaring en het inzicht zijn aanwezig.

België als één groot pretpark

Wat is er nodig om uit onze angstcultuur te geraken en ons leven verder te zetten? We moeten eigenlijk de hele boel herdenken. Walt Disney Studios heeft destijds een managementorganisatie uit de grond gestampt om radicaal te innoveren bij bedrijven. Wat als iedereen zich zou organiseren als een pretpark? De beleving is top en tegelijk wordt de veiligheid gewaarborgd. Dit resulteerde in schitterende out-of-the boxoplossingen. Een scanner om bij kinderen kanker op te sporen die eruitziet als een piratenschip. De dokters zijn verkleed als piraat en de kinderen ondergaan met plezier een heel lastige test. De positieve ervaring staat centraal en toch zitten we in een steriele, medische context.

Wat als België een pretpark was? Dan heb je verschillende teams nodig die samenwerken.

Wat als België een pretpark was? Dan heb je verschillende teams nodig die samenwerken. Een creatief team om de attracties zo leuk mogelijk te maken. Een team dat instaat voor een vlotte logistiek. Een team voor de veiligheid. Studio 100 is daar een prachtig voorbeeld van. In een verfrissende podcast van Alex Agnew met Studio 100-CEO Hans Bourlon werd uitgelegd hoe pretparken erg veilig moeten zijn, waardoor de regeltjes de creativiteit in de kiem dreigen te smoren. Daarom zijn er twee firma’s die elk hun focus hebben, maar met een optimale kruisbestuiving. Beheersing hoeft niet te botsen met plezier beleven. Er zit ook een strak businessmodel achter, want zonder geld zijn er geen goede doelen te sponsoren. Er moet een duidelijke visie zijn, betrokkenheid van iedereen en vooral een helder oog voor het grotere geheel.

Hoe ontwikkelen we een sociaal weefsel dat instaat voor het grotere geheel en dat aangestuurd wordt in een cultuur van vertrouwen? Dat doe je in elk geval met een bruisende bende en niet op een stoffig kabinet in een neoklassiek gebouw.  Nu is er de crisis waarbij we erg bezig zijn met het brandjes blussen. Oei! De cijfers van de besmettingen stijgen. Oei! Er zijn rellen aan de kust. Brandjes blussen vergt tonnen energie. De ordediensten raken uitgeput. Politiek leiderschap komt op zijn tandvlees te zitten. Tijd voor een innovatieve bende die op lange termijn durft te denken en op korte termijn kan schakelen. Wie durft de aanzet te geven?

Elke Wambacq is zaakvoerder van Dinobusters. Ze is criminoloog van achtergrond en expert in change management.

Lees verder

Gesponsorde inhoud