opinie

Wielrennen scoort owngoals bij de vleet

Geen sportbond heeft wellicht meer gedaan tegen doping dan de relatief arme UCI. Maar het wielrennen blinkt wel uit als de sport die zich het slechtst heeft verdedigd tegen doping en er het meest onder heeft geleden.

Door Wim Lagae, docent sportmarketing aan de KU Leuven

De viervoudige Tourwinnaar Chris Froome staat zaterdag dan toch aan de start van de Ronde van Frankrijk. De kopman van Team Sky wordt terecht vrijgepleit door de Internationale Wielerunie UCI voor dat ene afwijkende analyseresultaat - geen positieve dopingtest - dat hij vorig jaar in de Ronde van Spanje liet optekenen.

©rv

Toch lijkt de collateral damage na een procedureslag van bijna een jaar niet te overzien. Terwijl de mediagroep ASO, de organisator van de Tour de France, wellicht knarsetandend het net opgelegde startverbod voor Froome intrekt, is de publieke opinie vernietigend: liefst twee derde van de 20.000 deelnemers aan de Sporza-poll is verontwaardigd dat Froome voor zijn vijfde Tourzege mag gaan. De suggestieve stelling ‘Als Froome clean is, dan is het terecht dat hij start’, wordt door slechts een derde van de surfers gesteund.

De Froome-soap blijft het dopingspook, dé achilleshiel van het hedendaagse profwielrennen, oppoken. Sinds de door dopingaffaires geteisterde Tour van 1998 slaagt het wielrennen er maar niet in om de dopingperceptie van zich af te schudden. Na ongeveer elke Tour werd, soms met jaren vertraging, duidelijk dat zich in de kop van het peloton valsspelers bevonden.

Het blijft hallucinant dat teams, de UCI en de organisatoren niet samenwerken om de koppositie van het wielrennen in dopingbestrijding te beklemtonen.

Voor de media groeide wielrennen plus doping, in tegenstelling tot andere sporttakken, uit tot een verhaallijn die verkoopt. Of de aandacht voor een wielercrisis in verhouding staat tot de absolute of relatieve grootte ervan maakt niet uit. Pakt hij of pakt hij niet? En de pogingen tot nuance dringen zelden door tot het grote publiek, die bijvoorbeeld de zaak-Froome gemakshalve herleidt tot een nieuw geval-Armstrong. Pro memorie: Lance Armstrong verloor zijn zeven Tourzeges nadat hij in een tv-interview toegaf dat hij zich tijdens zijn carrière gedopeerd had.

100 miljoen

Recyclage van oude dopingzaken is een andere techniek om het dopingperceptieprobleem groter te maken dan het dopingprobleem zelf. Zo vereffende de Amerikaanse overheid begin mei nog een stokoude rekening met Armstrong. Veertien jaar na datum kocht Armstrong voor 4 miljoen dollar zijn proces af - er hing een claim van 100 miljoen boven zijn hoofd - als compensatie voor de vermeende schade door het dopingbedrog.

US Postal en Team Sky zouden de annalen moeten ingaan als meest succesvolle wielersponsors en -referenties ooit. Zo lukten de Amerikaanse posterijen een onwaarschijnlijke reeks van zes Touroverwinningen op een rij (de zevende overwinning van Armstrong was voor Discovery Channel) en gaat Sky na viermaal Froome en eenmaal Wiggins nu voor een zesde Touroverwinning. Dat Sky tot in het Britse parlement lastige vragen kreeg over de levering van een verdacht pakje voor Bradley Wiggins in 2012, zal menig multinational afschrikken om wielersponsoring te overwegen.

De frustratie van een halve generatie profrenners, opgegroeid met draconische antidopingregels, is niet meer te overzien.

De frustratie van een halve generatie profwielrenners, grootgebracht in een nieuw tijdperk met draconische antidopingregels, moet intussen niet meer te overzien zijn. Op hun geschoren kuiten kleeft het stigma van ‘clean en ongeloofwaardig’.

O ironie, wellicht heeft geen sportbond meer gedaan tegen doping dan de relatief arme UCI en voert het wielrennen de lijst aan van sporten aan die zich het slechtst hebben verdedigd tegen en het meest hebben geleden onder doping.

Daarom blijft het hallucinant dat teams, de UCI en de organisatoren niet samenwerken om de koppositie van het wielrennen in dopingbestrijding te beklemtonen. Nee, als een zootje ongeregeld komt de Tourorganisator een startverbodprocedure inleiden om zo een beslissing bij de UCI te versnellen. En terwijl Froome niet welkom was in de Tour, zwaaide de organisator van de Ronde van Italië met enkele miljoenen startgeld.

Hoelang nog aanvaarden de teams beleefd hun startaalmoes?

Ook helpt het niet dat Team Sky, dat tergend traag het lijvige verdedigingsdossier voor Froome uitwerkte, geen lid is van de MPCC. Die beweging voor een geloofwaardige wielersport herbergt slechts zeven van de 18 topteams en zou het ge-val-Froome als een precedent kunnen benutten.

Een toevallig neveneffect van alle Froome-heisa lijkt trouwens dat de Tourorganisator, veruit de sterkste partij in wielerland, minder lastige vragen krijgt over de hoogte en eventuele herverdeling van zijn televisie- en marketinginkomsten. Hoelang nog aanvaarden de teams beleefd hun startaalmoes?

Lees verder

Tijd Connect