opinie

Zullen we dan maar wachten op een nog grotere (jeugd)werkloosheid?

CEO van de programmeerschool BeCode, die digitaal talent wil laten openbloeien

De pandemie etaleert de digitale kloof en de kansarmoede bij veel gezinnen. Gerichte scholing uitbreiden is broodnodig. Of leggen we ons neer bij de grote (jeugd)werkloosheid?

Ruim een jaar maken we nu al kennis met massaal thuiswerken en afstandsonderwijs. En we zijn het er intussen wel over eens dat het goede en minder leuke kanten heeft, maar dat ‘trop’ sowieso te veel is.

Waar die grens ligt, is voor elk van ons heel verschillend. Om je er zonder kleerscheuren doorheen te worstelen, heb je niet alleen de nodige infrastructuur en een rustige werkplek nodig, maar word je ook verondersteld een beetje handig te zijn met een computer en je weg te kennen op het internet. Maar die vaardigheden zijn niet helemaal eerlijk over de bevolking.

©BeCode

De impact van opgroeien in kansarmoede kan niet overschat worden, nu meer dan ooit. De Digitale Barometer 2020 toonde aan dat bijna 30 procent van de huishoudens met een laag inkomen thuis geen internetverbinding heeft. De smartphonepenetratie is iets groter, maar erg handig om schooltaken mee te maken of online lessen mee te volgen is zo'n toestel niet. Niet verwonderlijk dat een duizelingwekkende 75 procent van de laaggeschoolde mensen met een laag inkomen zwakke digitale vaardigheden heeft. Dat maakt hen bijzonder kwetsbaar in de snel digitaliserende samenleving.

Met vijf tieners in huis kan ik me nauwelijks voorstellen hoe eenzaam laaggeschoolde jongeren zich moeten voelen in al dat digitaal geweld van hun generatie.

Te meer omdat ons opleidingsniveau alsmaar vaker de toekomstige positie op de sociale ladder bepaalt. Laaggeschoolden dreigen in onze kennismaatschappij meer en meer uit de boot te vallen. Meer dan al het geval was. En dat zowel wat hun professionele kansen betreft, als sociaal. Met vijf tieners in huis kan ik me nauwelijks voorstellen hoe eenzaam die jongeren zich moeten voelen in al dat digitaal geweld van hun generatie, waarbij het evident is dat je aan de lopende band berichten op minstens vijf socialemediaplatformen beantwoordt, of Engels oppikt bij het bingewatchen van Netflix-series.

De essentie

  • De auteur
    Karen Boers, de CEO van de programmeerschool BeCode, die nieuw digitaal talent wil laten openbloeien.
  • De kwestie
    Te veel gezinnen kampen met kansarmoede en met de digitale kloof.
  • Het voorstel
    Schaal het gericht scholen van kinderen, jongeren en andere generaties fors op.

Waterval

En wat gebeurt er als ze zich op de een of andere manier door het watervalsysteem van ons onderwijs heen laveren, en dat zelden met een hoger onderwijsdiploma op zak? In 2019 was bij de werkenden 12,8 procent laaggeschoold. Bij de werklozen was dat 24,2 procent en bij de niet-beroepsactieven 39,6 procent. Daar hoeft geen tekening bij.

Hoe vroeger we in dat domino-effect kunnen ingrijpen, hoe beter. Kinderen en jongeren hebben recht op een faire scholing, waarbij we hun moeilijke omstandigheden proberen te compenseren. Maar laten we zeker ook de andere generaties niet vergeten. Nu levenslang leren wat hoger op de agenda komt: kunnen we daar alsjeblieft ook - en vooral - de laaggeschoolden vooruit mee helpen, in plaats van de elite nog wat slimmer te maken? De cijfers zijn al decennia meer dan helder. Kansarmoede leidt tot een lagere scholingsgraad, wat de kans op werk drukt, terwijl een duurzame job de beste ‘way out’ is. Bovendien leidt uitzichtloosheid potentieel tot radicalisering. Een plus een is twee, zou je denken.

De nobele initiatieven die een grondige poging doen om die dynamiek te keren blijven schaars, en slagen er vaak niet in de nodige omvang te bereiken. Zullen we dan maar met z’n allen wachten op de volgende grote ontslagronde of op een nog grotere jeugdwerkloosheid? Of nemen we eindelijk massaal de handschoen op om ‘skilling at scale’ mogelijk te maken voor zij die dat het hardst nodig hebben?

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud