Een zieke werknemer kost meer dan een gezonde. Doe iets aan burn-out

©rv

In een organisatiecultuur die er niet voor openstaat, durven vele werknemers niet over burn-out te spreken uit angst als zwak te worden beschouwd. Net zij moeten worden geholpen.

Door Laurent Winnock, directeur communicatie & corporate responsability AXA Belgium. Twitter @LaurentWinnock

Minister van Werk Monica De Coninck lanceert een campagne gericht op het detecteren van psychosociale aandoeningen op het werk en dus ook van de symptomen van burn-out. Precies een jaar geleden viel ik uit met een burn-out. Ik zie me nog regelmatig hevig bevend en huilend van het ‘op zijn’ in de wagen zitten, tot het moment dat het licht letterlijk uitging bij de dokter. Hoe hevig die periode ook was, ik noem het nog steeds mijn beste ongeluk ooit. Niet iedereen heeft het geluk op zijn 35ste te kunnen herbeginnen na een depressie.

Emotionele verkrachting

Hoe is het toen zover kunnen komen? Laat ik het een mix noemen van structurele professionele overdaad en een door mij toegelaten emotionele verkrachting van belangrijke professionele waarden. Daarbij heb ik jarenlang mijn lichaam en geest in continue verwaarlozings- en adrenalinefases achtergelaten.

Achteraf is het makkelijk om je af te vragen hoe het komt dat ik niet doorhad dat ik moeilijk de nachtrust vond, rugpijn had en maar niet van mijn hoest af geraakte. Dat ik vrienden en hobby’s dumpte. Dat mijn lange dagen op het werk, waar ik ultrakregelig was naar mijn omgeving, niet normaal waren. Nu besef ik dat, en vooral ook dat niemand mij tegenhield.

De eerste dagen van een burn-out zijn een hel. Fysiek komen alle kwalen boven en ben je uitgeput na 20 meter wandelen. Maar vooral de mentale leegte in je hoofd is tergend. Pas na die eerste weken werden mijn hersenen weer actief, maar genezen deed ik nog niet. Nee, in mijn ogen was de externe wereld de boosdoener: het was allemaal de schuld van een ander. In mijn geval klopte dat voor een stuk, maar pas toen ik de klik maakte dat de oorzaak van mijn burn-out een gedeelde verantwoordelijkheid was, kon ik beginnen aan mijn geestelijke genezingsproces.

Ik heb me de hele tijd laten begeleiden via mijn geweldige arts en mijn fantastische therapeut. Nu nog zie ik hem maandelijks om te praten over mijn evolutie en hoe ik de zaken anders aanpak. Ik zal dat blijven doen, en ik raad het iedereen aan. Daarnaast heb ik zoveel zorg en liefde gekregen van mijn directe omgeving, en kon ik rekenen op veel begrip en steun van mijn professionele omgeving en mijn CEO.

Maar dit is pas het vertrekpunt. Het moeilijkste blijft de dagelijkse discipline aan te houden om je werk beter en gezonder te organiseren, én te genieten op het werk en vooral naast het werk. Het is met vallen en opstaan dat ik een veranderingsproces doorvoer, maar het lukt stilaan. Alle agendaparasieten vliegen eruit; ik ben heel selectief in het kiezen van vergaderingen en ga enkel naar die waar mijn aanwezigheid een meerwaarde betekent. Ik neem de tijd om afstand te nemen, te reflecteren en inspiratie op te doen. Ik hou ruimte vrij om met mijn teams samen te zijn en met hen te lullen. Ik plan energiegevende projecten gedurende de zware arbeidsperiodes. Ik zet werk aan de kant ten bate van mijn dierbaren en ik ga bijvoorbeeld regelmatig wandelen tijdens blanco agendaperiodes. ‘Wat een luxeleven’, hoor ik u denken. Ik noem het eerder een duurzaam leven. Want vergis u niet, ik moet ook renderen voor mijn bedrijf en dagelijks vooropgestelde doelstellingen met essentiële kostenbesparingen realiseren. Met meer succes trouwens dan voorheen.

Topsport

Waarom vertel ik dat nu? Ik heb moeten ondervinden dat we allen dagelijks aan topsport doen, maar dat we ons daarvoor niet degelijk verzorgen. Een topatleet let op de balans tussen mentale en fysieke rust en prestatie, zegt neen tegen zaken die niet passen in zijn of haar programma en spreekt de trainer erop aan als die niet naar behoren coacht om topprestaties neer te zetten. In de gezonde sportwereld is dat de gangbare cultuur.

Hoe vaak hoor ik collega’s en bazen mij niet zeggen dat ze het druk hebben, de tijdscontrole kwijt zijn en zoveel druk moeten absorberen, maar niet durven te weigeren. Wat mij vooral treft, zijn getuigenissen van de moedigen die ermee durven voor de dag te komen dat ze voortdurend maagpijn of rugklachten hebben door de stress, maar niet weten hoe ze het anders moeten aanpakken. Het komt me bekend voor. Maar zovele anderen durven er niet over te spreken uit angst als zwak te worden beschouwd in een organisatiecultuur die daar niet voor openstaat. Net zij moeten geholpen worden.

10 procent van de beroepsbevolking zit thuis met een burn-out, 5 procent zit in de kritische zone. En toch heb ik de indruk dat de zorg voor het mentale welzijn van het menselijk kapitaal in organisaties nog steeds te weinig ingebed is en dat ook wij als individu zelf niet genoeg ondergedompeld zijn in dat gezonde arbeidsethos. Ik heb het geluk gehad dat mijn werkgever me schitterend heeft opgevangen en ook al een poosje werkt aan een structurele preventieve welzijnsaanpak. Ik hoop dat mijn bijdrage een zetje is voor zovele anderen. En voor diegenen die hardleers blijven: een zieke werknemer kost meer dan een gezonde. En nu even recupereren.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud