Arco kan de hele Belgische banksector ontwrichten

©Dries Luyten

De experts van het schaduwkabinet van de Tijd fileren de actualiteit en reiken oplossingen aan waar nodig. Vandaag Geert Noels over het Arco-dossier.

Europa voelt zich gepakt in het Arco-dossier. Dat werd deze week bekend (De Tijd, 20 maart ). Europa tilt zwaar aan het feit dat het niet op de hoogte was van de Arco-staatswaarborgen op het moment van de eerste kapitaalverhoging van Dexia. Was Europa wel op de hoogte geweest, zou het de redding niet hebben goedgekeurd. Daarmee veroordeelt Europa in scherpe bewoordingen het gebrek aan transparantie in het hele Dexiagebeuren.

De redding van de Arco-spaarders kan de belastingbetaler 1,5 miljard euro kosten. Om dat bedrag bijeen te rapen moeten de Belgen bijvoorbeeld twee jaar verkeersbelasting betalen. Het meest stuitende van de hele regeling is dat Arco zich pas bij de waarborgregeling aansloot nadat Dexia was omgevallen. Het is zoals een brandverzekering afsluiten nadat je huis is afgebrand.

Maar dit is slechts het topje van de ijsberg: de echte kosten van de Arcoredding kunnen nog veel hoger worden. Ten eerste heeft de focus op Arco in de eerste Dexia-reddingsoperatie de aandacht van de Belgische onderhandelaars afgeleid van de echte risico’s en schade. België staat voor meer dan de helft garant, terwijl de Dexia-kredieten die op België slaan slechts 5 procent van het totaal uitmaken - voor Frankrijk is dat 45 en 30 procent. België draait dus disproportioneel op voor de risico’s en de kredietverliezen .

De vrees van onze toezichthouders kan zijn dat Arco-aandeelhouders bij een negatieve uitspraak over de garantieregeling hun spaarcenten zouden terugtrekken uit de restbank Belfius. Dat is een risico, maar het wordt waarschijnlijk overschat. Als alle Dexia-aandeelhouders een run hadden gehouden op hun centen bij Belfius, dan zou de bank het ook niet hebben overleefd. Deze storm werd goed doorstaan. Opnieuw is een heldere communicatie belangrijk, en mogen vooral geen valse verwachtingen worden gecreëerd. Europa kan zelfs als bliksemafleider dienen: ‘We hebben alles geprobeerd, maar het is niet toegelaten.’

Er is echter een veel groter risico waar nog geen rekening mee wordt gehouden. Als de Arco-aandeelhouders een a posteriori staatsgarantie wordt toegekend, en de staat opdraait voor de verliezen, dan is een domino-effect mogelijk dat de hele Belgische banksector kan ontwrichten.

Het aanhoudende pleidooi dat Arco-aandelen geen aandelen zijn maar een soort obligatie is een gevaarlijke stelling. Het zou betekenen dat coöperatief kapitaal niet meer telt, en dat is de facto het einde van het coöperatieve model in België. Een staatsgarantie op coöperatief kapitaal in België zal ook leiden tot herkwalificatie van deze aandelen in het kernkapitaal van de Belgische banken. Dat betekent dat coöperatieve aandelen niet meer zullen meetellen als echt kapitaal, en dat Europa dat als staatssteun zal beschouwen. Op deze manier zouden andere Belgische financiële instellingen plots voor grote kapitaalproblemen komen te staan. Voor KBC, Argenta, Crelan en VDK Spaarbank zou dat leiden tot een herziening van hun aandeelhouderschap. Dat risico is zo groot dat een minister van Financiën het niet kan negeren.

De factuur van de redding van de Arco-aandeelhouder kan dus nog veel verder oplopen. Het kan het einde betekenen van het waardevolle coöperatieve model in ons land. Boven op de jarenlange verliezen in de restbank Dexia riskeren we ook nog de hele Belgische banksector te ontwrichten. De belangen van de Arco-aandeelhouder staan niet boven de belangen van de belastingbetaler en de stabiliteit van het Belgische banksysteem.

Geert Noels

Hoofeconoom en partner van Econopolis

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud