Beleidsvorming wordt misschien nog moeilijker dan regeringsvorming

In Vlaanderen luidt de vraag wie nog bruggen bouwt als de kloof tussen conservatief en progressief dieper wordt.

Na de verkiezingsnacht ligt de betekenis van het resultaat grotendeels vast. Wanneer u dit leest, hebben de politiek analisten de krijtlijnen ongetwijfeld al getrokken. Voor het grotere verhaal ligt dat echter moeilijker.

Een blik op het buitenland kan helpen. Stanford-professor Shanto Iyengar stelt dat er vandaag twee Amerika’s zijn: niet blank of zwart, niet arm of rijk, maar conservatief en progressief. Hij spreekt van een nieuwe sociale segregatie, waarbij politieke voorkeur voorspelt met wie je werkt, ontspant en trouwt. Amerikanen gaan nog zelden met andersdenkenden om. Ook de politiek balkaniseert.

Ook bij ons lijken zich twee nieuwe politieke families te vormen, en ook hier is het contact met politiek andersdenkenden uit dat andere Vlaanderen niet intens. Aan de ene kant het progressieve Vlaanderen, met partijen als Open VLD, Groen en de sp.a. De kiezers zijn hoger opgeleid en stedelijker. Ze staan meer open voor diversiteit en migratie, maar ervaren ook minder de negatieve gevolgen van globalisering.

Aan de andere kant is er het conservatieve Vlaanderen. Hier vinden we eerder wantrouwen in de overheid en argwaan tegenover migratie. Partijen zoals het Vlaams Belang, LDD en momenteel vooral de N-VA tappen kiezers uit dat vat. Vooral CD&V zit heel ongemakkelijk op deze nieuwe breuklijn. In de steden verliest ze terrein, maar elders houdt ze stand.

In Vlaanderen hebben we nog geen Amerikaanse toestanden. Toch rijst ook bij ons de vraag wie nog bruggen zal bouwen als deze kloof uitdiept. Misschien meer nog dan de regeringsvorming kondigt de beleidsvorming zich de komende jaren in Vlaanderen als zeer moeilijk aan.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud