opinie

Economische depressie valt te vermijden

De verspreiding van het coronavirus maakt een zware recessie onontkoombaar, maar een depressie is te vermijden als genoeg maatregelen worden getroffen.

De coronacrisis heeft de wereld op slag veranderd in een oorlogseconomie, maar zonder de bijbehorende op volle vaart draaiende economische raderen. Integendeel, veel sectoren zijn abrupt tot stilstand gekomen.

Enerzijds is de aanbodzijde weggevallen, met gesloten horecazaken en uiteenvallende internationale productieketens. Anderzijds is de vraagkant hard aangetast, omdat mensen noodgedwongen thuiszitten en hun geld alleen nog kunnen uitgeven aan Netflix, toiletrollen van de supermarkt en misschien een extra paar schoenen op Amazon.

De situatie is ongekend voor mensen in het Westen, althans voor naoorlogse generaties. De economische fall-out is voorlopig onduidelijk. Wel is zeker dat centrale banken en politici moeten proberen de economische beer in een winterslaap te houden. Ze moeten voorkomen dat die volledig bezwijkt door voedselgebrek.

Bedrijven die in de basis gezond zijn, moeten de handvaten krijgen om de moeilijke periode door te komen, zodat zij geen personeel op straat hoeven te zetten. Werknemers en zelfstandigen moet de helpende hand geboden worden door ruimhartiger te zijn met ziektedagen, uitkeringen en rente- en aflossingsverplichtingen.

Er is een nog veel groter, gecoördineerd en ongekend offensief nodig om de virusaanval op de volksgezondheid en de economie af te slaan.

Een zware recessie is onontkoombaar, maar een depressie is te vermijden. We moeten garanderen dat bedrijven en consumenten met voldoende financiële energie uit hun winterslaap ontwaken om de economie weer op de been te krijgen, als de coronacrisis afzwakt.

De afgelopen dagen hebben regeringen en centrale banken enorme stimuleringspakketten aangekondigd. Helaas hebben financiële markten geen vertrouwen dat dat voldoet. Dat is niet verrassend om meerdere redenen, waaronder:

  • Van een grootschalige coördinatie, zoals door de G20 tijdens de kredietcrisis, is (nog) geen sprake.
  • Het politieke klimaat is totaal anders dan in 2008. Er woekert nog altijd een handelsoorlog, in sommige van de grootste landen ter wereld zijn nationalistische politici aan de macht die eerder geneigd zijn de deuren helemaal dicht te gooien dan voor samenwerking te kiezen, Saoedi-Arabië en Rusland voeren een olieprijsoorlog en zo kan ik nog wel even doorgaan.
  • De aandacht gaat vooral uit naar Amerika en Europa, maar ook in opkomende landen dreigt een ramp. De Mexicaanse en Braziliaanse leiders Loprez Obrador en Bolsonaro nemen de crisis niet serieus, veel zorgstelsels in Latijns-Amerika, Afrika en het Midden-Oosten zijn slecht, en Afrika kampt al met tientallen miljoenen zieken (o.a. door hiv/aids) die het laatste zetje krijgen door het coronavirus. Daar komt bovenop dat het leven zich in die regio’s veel meer op straat afspeelt en het virus zich dus veel makkelijker kan verspreiden. Alleen het warmere klimaat kan misschien een rem zijn.

Ruim een decennium geleden besmette een virus op de financiële markten de reële economie. Nu wordt de reële economie verlamd door een virus dat ook de financiële markten – die sowieso al in een kunstmatige roes verkeerden door jarenlang ruim monetaire beleid - in de greep heeft.

Centrale banken en regeringen hebben hun eerste schoten gelost in de oorlog tegen het coronavirus. Maar er is een nog veel groter, gecoördineerd en ongekend offensief nodig om de virusaanval op de volksgezondheid en de economie af te slaan. 

Lees verder

Gesponsorde inhoud